II SA/Bd 132/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku sółki B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi spółki B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka B., reprezentowania przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą [...] prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Gminy B. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na ryzyko znacznej szkody i niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje podjęcie czynności zmierzających do rozpoczęcia procesu sprzedaży, które z samej tylko natury tego procesu spowodować mogą nie tylko znaczną szkodę na rzecz skarżącej, ale również mogą okazać się nieodwracalne. Zdaniem skarżącej skierowany do sądu wniosek nie musi wykazywać zasadności udzielenia ochrony tymczasowej, gdyż sąd administracyjny zobowiązany jest do samodzielnego rozważenia wszystkich znanych mu okoliczności sprawy, przemawiających za udzieleniem wnioskowanego środka ochrony prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą udzielanej na tym etapie postępowania sądowego ochrony tymczasowej, jest zapobieżenie wyrządzeniu skarżącemu znacznej szkody lub zapobieżenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą powstać poprzez wykonanie zaskarżonego aktu. Zwrócenia uwagi wymaga, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w kierowanym do sądu wniosku okoliczności, które uzasadniają wystąpienia w sprawie powyżej wskazanych przesłanek. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się więc do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponieważ pojęcia użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. są nieostre (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), zatem niezbędna jest ich konkretyzacja w postaci przedstawienia przez stronę występującą z wnioskiem należytej argumentacji, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 921/12, LEX nr 1137672). Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim zawarcie w skardze wniosku bez jego wystarczającego uzasadnienia nie wystarczy, aby Sąd pozytywnie rozważył wstrzymanie wykonania w oparciu o przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca nie uzasadniła w sposób dostateczny wniosku o wstrzymanie wykonania, a co za tym idzie niczym nie poparto argumentacji odnoszącej się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie zaś skargi stanowi w istocie polemikę z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji. Sąd natomiast na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania nie bada skargi. Rozpoznaje jedynie wniosek i zawartą w nim argumentację. Należy wskazać, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak dostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 roku, sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. akt OZ 105/04). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zwrócić należy uwagę na charakter zaskarżonej decyzji, która ze swej istoty nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie wymaga ona żadnej czynności stron, tj. nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Decyzja taka nie może bowiem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie podlega wszak ewentualnej przymusowej realizacji w drodze postępowania egzekucyjnego. Jakkolwiek kształtuje pewien stan prawny, to jednak nie wywołuje żadnych skutków w rozumieniu cytowanego przepisu. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339). Nadto strona skarżąca w swym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przytoczyła wystarczających okoliczności przemawiających za zasadnością zgłoszonego wniosku. Skarżąca nie wykazała, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków poza lakonicznym stwierdzeniem, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje podjęcie czynności zmierzających do rozpoczęcia procesu sprzedaży. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.