II SA/Bd 1320/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005r. Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 59, art. 60, art. 61 , art. 53 ust. 3-5, art. 54 i art. 56 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, po. 717 z późn. zm.) , a także na podstawie § 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz na podstawie art. 138§ 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. z 2000r. , Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie hurtowni wykładzin i dywanów na działce nr [...] położonej przy ul. C. w T. , po rozpatrzeniu wniosku J. N. J. N. wystąpił z wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2004 roku (data wpływu) do Prezydenta Miasta T. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie hurtowni wykładzin i dywanów przy ul. C., zlokalizowanej na działce nr [...]. Po sporządzeniu w dniu 23 sierpnia 2004 roku analizy spełniania warunków wynikających z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji w sprawie został przygotowany przez mgr inż. arch. I. B. Projekt uzyskał wymagane prawem uzgodnienia Wojewody [...] ( postanowienie z dnia [...] 2004 roku nr [...]), Zarządu Województwa [...] (postanowienie [...] z dnia [...] 2004 roku) oraz Miejskiego Zarządu Dróg (postanowienie z dnia [...] 2004 roku [...]) Następnie decyzją z dnia [...] 2004 roku nr [...] Prezydent Miasta T. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T., w którym podniósł, że realizacja inwestycji nie pozwoli na prawidłowe funkcjonowanie Ośrodka z uwagi na utrudnienie dojazdu osób korzystających z jego usług. W piśmie uzupełniającym odwołanie od decyzji wskazano na błędne wytyczenie linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia [...] 2004 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazało na błędy procesowe, jakimi dotknięte było postępowanie przed organem pierwszej instancji. Następnie Prezydent Miasta T. przeprowadził ponownie postępowanie w przedmiotowej sprawie. Przeprowadził analizę spełniania warunków wynikających z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wystąpił o konieczne dla lokalizacji inwestycji uzgodnienia. Analiza spełniania warunków wynikających z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla przedmiotowej nieruchomości została sporządzona przez podinspektora B. K. (upr. [...] ) w dniu 5 stycznia 2005 roku. Projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy został przygotowany przez członka [...] Okręgowej Izby Architektów architekta A. R. ([...]). Strony postępowania zostały powiadomione pismem z dnia 27 stycznia 2005 roku o możliwości zapoznania się z treścią projektu decyzji oraz wynikami analizy. Pismem z dnia 13 stycznia 2005 roku nr [...] Prezydent Miasta T. wystąpił do Miejskiego Zarządu Dróg o uzgodnienie projektu decyzji w przedmiotowej sprawie. Również o wystąpieniu strony zostały powiadomione poprzez doręczenie im pisma z dnia 13 stycznia 2005 roku. Ostatecznie postanowieniem Miejskiego Zarządu Dróg z dnia [...] 2005 roku nr [...] utrzymanym w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2005 roku nr [...] uzgodniono projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Postanowienia uzgadniające zostały doręczone stronom postępowania administracyjnego. Dalej z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] 2005 roku nr [...] Prezydent Miasta T. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T., również od tej decyzji wniósł odwołanie, w którym podniósł, że przedmiotowa decyzja została wydana bez uzgodnienia jej z zarządcą drogi bowiem postanowienia uzgadniające zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, i tym samym nie posiadają cech prawomocności .Tak więc, decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa formalnego (brak rozprawy administracyjnej, oraz uniemożliwienie wypowiedzenia stronie "ostatniego słowa". Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło zarzutów zawartych w odwołaniu i utrzymało w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Kolegium swoje stanowisko uzasadniło tym, że zarówno postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jak i samo rozstrzygnięcie wydane przez Prezydenta Miasta T. jest prawidłowe. Organ orzekający w sprawie zgodnie z przepisami przeprowadził analizę spełniania przez planowaną inwestycję warunków, o których mowa wart. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, której wynik pozwolił na ustalenie warunków zabudowy. Projekt decyzji w sprawie został przygotowany przez osobę uprawnioną zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy oraz uzgodniony zgodnie z art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie stronom zapewniono czynny udział na każdym etapie prowadzonego postępowania administracyjnego, co potwierdzają załączone do akt sprawy potwierdzenia zwrotne odbioru korespondencji. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie uzgadniające decyzję nie stanowi przeszkody dla ustalenia warunków zabudowy. Ponadto stronie zagwarantowano udział w każdym stadium toczącego się postępowania, co potwierdzają załączone do akt sprawy zwrotne potwierdzenia odbioru przez stronę odwołującą się korespondencji. Również argumenty strony dotyczące obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, mając na uwadze przedmiot postępowania, jakim jest ustalenie warunków zabudowy dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego, jak i mając na względzie dotychczasowy przebieg postępowania w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. są bezzasadne. W skardze do Sądu Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T. zarzucił zaskarżonej decyzji : 1)naruszenie prawa materialnego tj.) art. 61 ust. l pkt 5 i art. 53 usi. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez naruszenie uprawnień skarżącego jako osoby trzeciej dostępu do drogi publicznej i do korzystania ze służebności gruntowej części terenu mającego być objętym zabudową zgodnie z zaskarżoną decyzją. 2) naruszenie prawa formalnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art.. 106 § 1 k.p.a. w związku z art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez wydanie zaskarżonej decyzji przed prawomocnym zajęciem stanowiska przez zarządcę drogi, b) art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. przez uniemożliwienie skarżącemu przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenie się w postępowaniu odwoławczym co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żadań; c) art. 89 § 2 k.p.a. w związku z art 140 k.p.a przez zaniechanie obligatoryjnego obowiązku przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym rozprawy administracyjnej z uwagi na sprzeczne interesy dwóch stron, d) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. przez rażące naruszenie wymogów dotyczących uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, polegające na gołosłownym i niezgodnym ze stanem faktycznym stwierdzeniu ,że organ I-ej instancji zapewnił skarżącemu czynny udział w postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji powyższego Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Skarżący posiada tytuł prawny do nieodpłatnego użytkowania nieruchomości zabudowanej o pow. 0,0941 ha zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] jako własność Samorządu Województwa [...] i obejmującej wyodrębnione w ewidencji działki gruntu nr [...]. Nieruchomość ta graniczy bezpośrednio z działką nr [...] stanowiącą własność J. i M. N. i objętą zaskarżoną decyzją. Nieruchomość skarżącego nie posiada ani własnego dojazdu do drogi publicznej, ani też placu do parkowania pojazdów dowożących i odwożących niepełnosprawnych pacjentów, którym skarżący udziela świadczeń zdrowotnych - rehabilitacyjnych. Dojazd do drogi publicznej i plac do parkowania powierzchni 326 m2 stanowią służebność gruntową ustanowioną na działce nr [...] i zapisaną w w/w księdze wieczystej. Zdaniem skarżących z decyzji organu I-ej instancji, a konkretnie z załącznika do tej decyzji tj. z wyników analizy obszaru wyznaczonego do zabudowy - wynika, że linia zabudowy inwestycji obejmuje także obszar placu parkowania pojazdów o pow. 316 m2 obciążany prawem służebności. Ustalona linia zabudowy planowanej inwestycji w znaczny sposób narusza prawo służebności gruntowej i tym samym spowoduje ograniczenie ,a nawet likwidację statutowej działalności skarżącego o charakterze użyteczności publicznej. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji. W dniu rozprawy stawili się zarówno skarżący jak i inwestor planowanej inwestycji wraz z pełnomocnikami ustanowionymi w niniejszej sprawie. Pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz zarzuty w niej zawarte i wycofał zarzut zawarty w pkt 2 lit.a skargi. Nadto uściślając treść skargi wyjaśnił, że naruszenie interesów skarżących polega na tym, iż linia zabudowy planowanej inwestycji powoduje ograniczenie możliwości korzystania ze służebności gruntowej przez skarżącego, gdyż część działki o pow. 316 m2 , na której ta służebność jest ustanowiona jest niewystarczająca dla potrzeb osób korzystających z usług ośrodka. Osoby te będą zmuszone parkować pojazdy na drodze dojazdowej, co utrudni dostęp do drogi publicznej. Na pytanie Sądu pełnomocnik skarżącego oświadczył, że linia zabudowy graniczyć będzie z granicą części działki, na której ustanowiona jest służebność. Skarżący nie wnieśli do sądu sprawy o zmianę służebności gruntowej poprzez jej powiększenie. Pełnomocnik uczestników wnosząc o oddalenie skargi złożył do akt projekt podziału nieruchomości i wyjaśnił, że część nieruchomości, na której ustanowiona jest służebność zaznaczona jest przez geodetę kolorem czerwonym. Od 10 lat skarżący włada działkami [...], które sąsiadują z tą częścią działki, na której ustanowiona jest służebność, a pomimo to skarżący nie urządził tam parkingu dla swoich pacjentów. Dla tych celów korzysta z części działki uczestników, na której taka służebność nie została ustanowiona. Na tę okoliczność pełnomocnik uczestników złożył dwa zdjęcia fotograficzne obrazujące stan działki [...] celem wykazania, że istnieje tam możliwość ustanowienia parkingu. Ponadto pełnomocnik uczestników przedłożył projekt budowlany celem wykazania, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu planowana rozbudowa nie obejmuje tej części, działki, na której ustanowiona jest służebność gruntowa i wyjaśnił jednocześnie, że część ta oznaczona jest w projekcie linią przerywaną biegnącą wzdłuż projektowanego budynku. Nadto pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodu z akt WSA w Bydgoszczy w sprawie II SA/Bd 957/05, na okoliczność wykazania bezzasadności zarzutu skarżącego, że planowana inwestycje ograniczy dostęp do drogi publicznej. Pełnomocnik uczestników dodatkowo wskazał, że zaskarżona decyzja chroni interes skarżącego powołując się w tym zakresie na treść aktu notarialnego o ustanowieniu służebności i uznał przedwczesność zarzutów, które jego zdaniem choć bezzasadne, mogą być przedmiotem oceny na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W ocenie pełnomocnika prawo formalne również nie zostało naruszone, gdyż strona skarżąca aktywnie uczestniczyła w postępowaniu w obu instancjach. Ponadto pełnomocnik wskazuje, że nie zachodziły przesłanki do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, gdyż organy nie orzekały w sprawie, w której interesy stron były sprzeczne. Uczestnik powołał się na konstytucyjnie zagwarantowane mu prawo własności nieruchomości. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że przedłożony przez uczestnika projekt nieruchomości nie może być wiarygodnym dowodem na okoliczność wykazania, że linia projektowanej zabudowy nie wykracza poza teren objęty służebnością i w tym zakresie powołuje się na mapę sytuacyjno- wysokościową zawartą na karcie 148 akt administracyjnych. W ocenie pełnomocnika zarzut wykraczania poza teren objęty służebnością jest nieprawdziwy, gdyż teren ten nie jest oznaczony , ani ogrodzony i dlatego kierowcy pojazdów parkujących nie mogą zorientować się, gdzie wyznaczone są granice tej służebności . Sąd dopuścił dowód z akt o sygn.II SA/Bd 957 /05 , akt administracyjnych SKO w T. nr [...] (karty 13 i 14tych akt) oraz dopuścił dowody z kserokopii projektu budowy hurtowni, projektu podziału nieruchomości, oświadczenia pacjentów WOMP dwóch zdjęć fotograficznych działki [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie to, że służebność gruntowa ustanowiona na działce nr [...], należącej do J. N. obejmuje powierzchnię 316 m2 zgodnie z aktem notarialnym Rep. [...]. W punkcie 2.5 lit. d decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie hurtowni wykładzin i dywanów na działce nr [...] położonej przy ul. C. w T. w celu zapewnienia interesu osób trzecich nałożony został na inwestora warunek zapewnienia na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości wpisanej w księdze wieczystej KW nr [...] służebność drogi koniecznej , polegającej na prawie przejazdu, przechodu i parkowania na drodze biegnącej przy granicy działki nr [...] zgodnie z aktem notarialnym Rep. [...]. Powyższy warunek musi być spełniony w postępowaniu związanym z udzieleniem pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy jest tylko etapem wstępnym przed dalszym postępowaniem w sprawie pozwolenia na budowę, w którym będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003, Nr 207 poz.2016 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 Nr 75 poz .690 ze zm.). Prawo budowlane i wydane na jego podstawie przepisy wykonawcze ustanowiły w zakresie usytuowania budynku nieprzekraczalne granice ingerencji co do wykonywania prawa własności. Normy te mają charakter prawa bezwzględnie obowiązującego i stąd nie ma żadnej możliwości ich modyfikowania na postawie arbitralnie formułowanych ocen co do stopnia uciążliwości inwestycji w konkretnym przypadku. W dniu rozprawy Sąd dopuścił dowód z akt II SA/Bd 957 /05 tutejszego sądu oraz akt administracyjnych SKO w T. nr [...] (karty 13 i 14tych akt) oraz dopuścił dowody z kserokopii projektu budowy hurtowni, projektu podziału nieruchomości, oświadczenia pacjentów WOMP oraz zdjęć fotograficznych działki [...]. Z dokumentów tych ponad wszelka wątpliwość wynika , że planowana inwestycja nie będzie zlokalizowana na terenie służebności gruntowej ustanowionej na działce nr [...] obejmującej powierzchnię 316 m2 zgodnie z aktem notarialnym Rep. [...]. Planowana rozbudowa zgodnie z projektem zagospodarowania terenu nie obejmuje tej części działki, na której ustanowiona jest służebność gruntowa. Część ta oznaczona jest w projekcie linią przerywaną biegnącą wzdłuż projektowanego budynku i kończy się przed granicą ustanowionej służebności oznaczonej na mapie linią ciągłą czerwona (k- 30 akt sądowych). Dowody przedstawione przez uczestnika postępowania w dniu rozprawy tylko potwierdziły stan faktyczny ustalony przez organy administracji przy wydawaniu zaskarżonych decyzji. Strona skarżąca nie wykazała w postępowaniu dowodowym prowadzonym przed organami administracyjnymi, ani też w postępowaniu przed Sądem , że planowana inwestycja obejmie teren ustanowionej służebności. Podnoszone w trakcie rozprawy przez pełnomocnika skarżącego przypuszczenia, że zostanie zmniejszony obszar terenu służebności , są niewystarczające przy dowodach wynikających z akt administracyjnych sprawy objętej skargą , jak również akt dopuszczonych jako dowód o sygn. II SA/Bd 957/05.Dokumentacja techniczna w postaci map sporządzonych przez uprawnionego geodetę ma większe znaczenie dowodowe niż przypuszczenia skarżącego. W związku z tym zarzut ograniczenia skarżącemu dostępu do drogi publicznej jest całkowicie bezzasadny . W rozpoznawanej sprawie chronione Konstytucją prawo własności zostało ograniczone w ten sposób, że na działce nr [...] została ustanowiona służebność gruntowa w celu zapewnienia skarżącemu dostępu do drogi publicznej. Służebność jest prawem rzeczowym chronionym w ten sposób, że nie może ona ulec żadnym ograniczeniom dopóki służebność ta będzie trwała. Prawo do korzystania ze służebności nie polega jednak na tym ,że można przy korzystaniu z niej wykraczać poza jej granice. Skoro skarżący nie wnieśli do sądu sprawy o zmianę służebności gruntowej poprzez jej powiększenie ( oświadczenie do protokołu z rozprawy), to nie mogą skutecznie domagać się zwiększenia uprawnień przysługujących im z tytułu tego prawa. Służebność gruntowa jako ograniczone prawo rzeczowe zgodnie z art. 285 kodeksu cywilnego polega na tym , że nieruchomość można obciążyć na rzecz właściciela innej nieruchomości (nieruchomości władnącej) prawem, którego treść polega bądź na tym, że właściciel nieruchomości władnącej może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, bądź na tym, że właściciel nieruchomości obciążonej zostaje ograniczony w możności dokonywania w stosunku do niej określonych działań, bądź też na tym, że właścicielowi nieruchomości obciążonej nie wolno wykonywać określonych uprawnień, które mu względem nieruchomości władnącej przysługują na podstawie przepisów o treści i wykonywaniu własności (służebność gruntowa). Czynna służebność gruntowa polega na "korzystaniu", jednakże "w oznaczonym zakresie" z nieruchomości obciążonej. Nie osiąga więc nigdy rozległego zakresu właściwego prawu użytkowania, polegającego na używaniu rzeczy i pobieraniu pożytków. W świetle powyższego podnoszony w dniu rozprawy do protokołu zarzut naruszenia zasady prawa do ochrony zdrowia jest nieuzasadniony. Nie zasługują na uwzględnienie również pozostałe zarzuty podnoszone przez skarżącego. Przepis art. 89 kodeksu postępowania administracyjnego reguluje dwie podstawowe kwestie: wskazuje podmiot postępowania, na którym ciąży obowiązek przeprowadzenia rozprawy oraz określa w sposób wyczerpujący przesłanki rozprawy administracyjnej. Obowiązek przeprowadzenia rozprawy ciąży na organie administracji publicznej właściwym do orzekania w danej sprawie. W ocenie Sądu , żadna z przesłanek zawartych w art. 89 K.p.a. nie miała miejsca. Organ administracji publicznej przeprowadzi w toku postępowania rozprawę w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa. Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie mogłoby jedynie opóźnić wydanie decyzji administracyjne. Z pewnością nie uprościłoby postępowania. Przeprowadzenia rozprawy nie wymagał też przepis prawa. W tym miejscu należy podkreślić , że wszystkie warunki wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , które trzeba spełnić przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy były zrealizowane. Nie było przeszkód prawnych , aby zakończyć postępowanie wydaniem decyzji administracyjnej, a dalsze przeciąganie postępowania poprzez wyznaczanie rozprawy było niecelowe. Sąd nie dostrzegł , aby zachodziła w niniejszej sprawie potrzeba wyznaczenia rozprawy w oparciu o przesłankę art. 89 § § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Sąd przy kontroli zaskarżonych decyzji nie dopatrzył się również naruszenia zasady wyrażonej w art. 10 k.p.a. , że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący nie wykazali żadnych okoliczności istotnych dla sprawy, które zostały pominięte przez organ. Okoliczności te również nie zostały wykazane przed Sądem. Poprzez udział w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć udział stron w całym ciągu czynności przygotowawczych tego postępowania. Niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 10 k.p.a nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że należy z tego powodu uchylić zaskarżoną decyzję. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 k.pa. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wykazali w czym miałby się przejawiać ten istotny wpływ na wynik sprawy ( vide: uchwała 7 sędziów NSA W-wa z dnia 25 kwietnia 2005r.FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66). W świetle powyższego Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153. poz. 1270 z późn. zm.) oddalił skargę jako nieuzasadnioną.