II SA/Bd 1321/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia sprostować oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 lutego 2015 r. w sprawie o sygn. II SA/Bd 1321/14 w ten sposób, że wykreślić omyłkowo wpisane zdanie na czwartej stronie uzasadnienia "Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji nie naruszają przepisów w wyżej wskazany sposób". Wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 1321/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznając skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza L. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku, na stronie czwartej zamieszczono omyłkowo zdanie: "Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji nie naruszają przepisów w wyżej wskazany sposób". Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że możliwość rektyfikacji wyroku, jaką przewidziano w powyższym przepisie, odnosi się również do uzasadnienia wyroku (por. postanowienie SN z 15.04.1982 r., sygn. akt I PZ 7/82). Zatem możliwym jest dokonanie przez sąd sprostowania uzasadnienia wyroku, jeśli w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu lub oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. W ramach wymienionych w art. 156 § 1 p.p.s.a. szeroko rozumianych błędów nie podlegają sprostowaniu mylne ustalenia faktyczne sądu, choćby zostały spowodowane przeoczeniem. Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Oczywistość wadliwości może wynikać z porównania niedokładności, błędu lub omyłki z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt I GZ 7/09). Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że umieszczenie w uzasadnieniu wyroku przedmiotowego zdania traktować należy jako inną oczywista omyłkę, skoro z sentencji wyroku oraz z dalszej części uzasadnienia jasno wynika, że decyzje obydwu instancji zostały uchylone. W tej sytuacji – na podstawie przywołanych wcześniej przepisów – postanowiono jak w sentencji.