II SA/Bd 1322/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki M. w P. na decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu określonych produktów postanawia odrzucić skargę. [...] Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], którą nakazano firmie K. w P. wycofanie z obrotu w sklepie [...] ul. [...] w B. następujących produktów o nazwach handlowych: [...], [...], [...], [...] na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa tj. do dnia 01.01.2016 r. Pismem z dnia 22 października 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na opisaną w sentencji decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w B. wniósł pełnomocnik spółki M. w P. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 11, art. 107 § 3 126 KPA w zw. z art. 84c ust. 5 ust. 6, art. 79 i nast. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W załączeniu skargi radca prawny E. K. przedłożyła m.in. pełnomocnictwo do reprezentowania spółki M. w P. z dnia 21 października 2014r. oraz odpis z KRS nr [...] (stan na dzień 23 października 2014 r.), W odpowiedzi na skargę [...] Inspektor Sanitarny w B. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej wniesienie przez osobę, która nie legitymuje się prawidłowym umocowaniem w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze z zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przez interes prawny należy rozumieć taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione (por. wyroki NSA: z dnia 17 lipca 2003 r, sygn. akt II SA 1165/02 i z dnia 18 września 2003 r., sygn akt II SA 2637/02). Należy podkreślić, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna w według k.p.c., Warszawa 1972, s. 50). Mając powyższe na uwadze, Sp. M. w P. nie sposób uznać za posiadającą interes prawny w niniejszej sprawie a tym samym za stronę postępowania przed sądem administracyjnym. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim to, że stroną postępowania administracyjnego była firma K. w P., której to [...] Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] nakazał wycofanie z obrotu w sklepie [...] ul. [...] w B. następujących produktów o nazwach handlowych: [...], [...], [...], [...] na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa tj. do dnia 01.01.2016 r. W tym stanie rzeczy uznać należy, iż firma M. w P. - nie będąc stroną postępowania administracyjnego nie wykazała istnienia po jej stronie interesu prawnego związanego z zaskarżoną decyzją, w związku z czym jej skarga jest w świetle powołanych wyżej przepisów niedopuszczalna. Mając zatem na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji postanowienia.