II SA/Bd 1322/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek Protokolant asystentka sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 9a, art. 12 ust. 1, art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1261 z późn. zm.), art. 4 pkt 27, pkt 34, art. 44b ust. 1, art. 52a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1030, dalej powoływana jako u.p.n. lub ustawa) oraz art. 104 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej powoływana jako K.p.a.) wymierzył K. R. (dalej określany jako skarżący) karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za wprowadzanie do obrotu w okresie od października 2015 r. do [...] października 2016 r. środków zastępczych. Na podstawie art. 52a ust. 2 u.p.n. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że z wyroku z [...].08.2017 r., sygn. akt [...] wynika, iż skarżący w okresie od października 2015 r. do [...] października 2016 r. między innymi w miejscowości S. wprowadzał do obrotu substancje zawierające związki HEX-en i bk-ethyl-k, których budowa i właściwości psychoaktywne pozwalają na określenie jako "środki zastępcze" w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w ten sposób, że udzielał je łącznie 12 osobom za cenę 20-24 zł za gram substancji, które to substancje były przez te osoby spożywane, przy czym miał świadomość spożywania tych środków przez te osoby. Znajdujące się w aktach sprawy sprawozdanie z badań nr [...] z 12.03.218 r. oraz ekspertyza kryminalistyczna z zakresu badań fizykochemicznych z [...].11.2016 r. potwierdzają, że wprowadzany do obrotu przez skarżącego środek zawiera związki HEX-EN i bk-ethyl-k nie wymienione w załącznikach ustawy o przeciwdziałaniu narkomani i właściwości psychoaktywne tych związków pozwalają na określenie ich jako "środki zastępcze". Dalej organ przytoczył i omówił dowody w postaci protokołów przesłuchania skarżącego oraz świadków. Następnie organ odwołał się do treści art. 52a ust. 1 i 2 u.p.n., zgodnie z którym, kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej środek zastępczy lub nowe substancje psychoaktywne, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł. Powołując ww. przepis organ orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. R. zarzucając jej: 1. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez: brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych; zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść skarżącego, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji; 2. naruszenie art. 52a ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 34 oraz w zw. z art. 44b u.p.n. poprzez przyjęcie, że ustalony w sprawie stan faktyczny uprawnia do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 52a ust. 1 u.p.n., co jest konsekwencją błędnej interpretacji pojęcia "wprowadzania do obrotu" użytego w przepisach art. 52a ust. 1, art. 4 pkt 34 i art. 44b ustawy, podczas gdy zabrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że odwołujący środki zastępcze wprowadzał do obrotu . Biorąc powyższe pod uwagę skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że w treści uzasadnienia decyzji nie wskazano, w jakich okolicznościach i w jakiej ilości środki zastępcze zostały wprowadzone, tym bardziej że użyto stwierdzenia "między innymi w miejscowości S.". Decyzję w tym zakresie co do wprowadzenia do obrotu środków zastępczych wydał również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny. Przez "wprowadzenie do obrotu", o jakim mowa w art. 52a ust. 1 u.p.n., należy rozumieć udostępnienie środka zastępczego w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie. Samo przygotowanie do wprowadzenia do obiegu znacznej ilości środków zastępczych nie jest wystarczające do uznania, że to wprowadzenie nastąpiło. Może mieć ono znaczenie dla wysokości wymierzonej kary, ale tylko wówczas, gdy już stwierdzono (za pomocą jednoznacznych dowodów) wprowadzenie chociaż ich części do obiegu, bowiem istnienie dowodów w tym przedmiocie ma co do zasady znaczenie dla wymiaru kary pieniężnej przewidzianej w art. 52a ust. 1 u.p.n. (por. wyrok WSA w Lublinie z 30.11.2017 , sygn. II SA/Lu 661/17). Przez wprowadzenie do obrotu, stosownie do art. 4 pkt 34 ustawy, należy rozumieć udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych. Zastrzeżenia co do treści i prawidłowości wydanej decyzji polegają również na: - niewskazaniu, jakie dowody świadczą o spełnieniu przesłanek odpowiedzialności z art. 52a ust. 1 i 2 u.p.n., tj. które dowody wskazują na wprowadzanie obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środka zastępczego; - nieustaleniu, jaka ewentualnie ilość środka zastępczego oraz w jakim okresie została wprowadzona do obrotu z jednoczesnym apriorycznym przyjęciem, że taki proceder miał miejsce; - wymierzeniu kary pieniężnej bez poczynienia ustaleń w zakresie ilości wprowadzonego do obrotu środka zastępczego, pomimo że zgodnie art. 52a ust. 3 ustawy, wysokość kary pieniężnej jest uzależniona od ilości wprowadzonego do obrotu środka zastępczego. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 4 ust. 34 oraz art. 52a ust. 1 u.p.n., poprzez błędną wykładnię polegało w ocenie skarżącego na: uznaniu, że adresatem normy zawartej w art. 52a ust. 1 jest także posiadacz - odbiorca środka zastępczego; uznaniu, że w zakresie przesłanki wprowadzenia do obrotu środka zastępczego mieści się także zachowanie polegające na nabyciu tego środka przez dany podmiot w celu własnego spożycia; utożsamieniu odbiorcy środka zastępczego (osoby trzeciej w rozumieniu powołanych przepisów), z podmiotem dystrybuującym ten środek, tj. z podmiotem wprowadzającym do obrotu. Prawidłowe rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm prawa materialnego, uzależnione jest od uprzedniego wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania odpowiednich dowodów i ich oceny, w myśl reguł przewidzianych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zmaterializowanie owych reguł powinno przejawiać się w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym po myśli art. 107 § 3 K.p.a. Analiza zaskarżonej decyzji przekonuje, że została ona wydana z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co pociągnęło za sobą wadliwe zastosowanie art. 52a ust. 1 u.p.n. Dla przypisania bowiem konkretnej osobie odpowiedzialności z art. 52a ust. 1 u.p.n., konieczne jest wskazanie rzeczywistych dowodów świadczących o wprowadzeniu do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środka zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej. Dowodów nie mogą zastąpić domniemania, że do takiej czynności doszło lub mogło dojść. Decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 104 oraz art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. i art. 52a u.p.n. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było uznanie przez organ I instancji wprowadzania przez skarżącego do obrotu środków zastępczych. Pojęcie wprowadzania do obrotu zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 34 u.p.n. Należy je rozumieć szeroko, bowiem przyjęcie odmiennego wniosku równoznaczne byłoby z założeniem, że handel środkami zastępczymi jest zupełnie legalny, o ile tylko mamy do czynienia z obrotem wtórnym lub udostępnianiem środka zastępczego samemu konsumentowi. Wniosek taki byłby jednak zupełnie sprzeczny z ratio legis art. 44b i art. 52 a u.p.n. W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego słusznie organ I instancji przyjął, że strona wprowadzała do obrotu środki zastępcze. Ustalenie takie było w pełni prawidłowe, pomimo faktu, że, co podnosi odwołujący się, brak było bezpośredniego dowodu wskazującego na wprowadzenie do obrotu przez skarżącego środków zastępczych. Powyższe korespondowało z zeznaniami świadków, którzy oświadczyli, że kupowali środki od skarżącego m.in. w miejscowości S., czyli na terenie działania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W ramach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 K.p.a. organ ten prawidłowo ustalił, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że skarżący dopuścił się naruszenia art. 44b ust. 1 u.p.n. (w brzmieniu określonym w Dz. U. z 2017 r. poz. 783 z późn. zm.), który stanowi, iż zakazuje się wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych, nowych substancji psychoaktywnych. Nie bez znaczenia jest, że w przedmiotowej sprawie zapadł wyrok Sądu Okręgowego III Wydziału Karnego (sygn. [...] z [...].09.2017 r.) uznający skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa wskazanego w art. 165 § 1 pkt 2 K.k. poprzez wprowadzanie do obrotu szkodliwych dla zdrowia substancji - środków zastępczych. Wobec powyższego na uwzględnienie nie zasługuje zarzut skarżącego kwestionujący podstawy nałożenia kary pieniężnej. Należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 52a u.p.n., kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy lub nową substancję psychoaktywną, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł. Karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Ustalając wysokość kary państwowy inspektor sanitarny uwzględnia w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego lub wytworzonej lub wprowadzonej do obrotu nowej substancji psychoaktywnej. Przywołany przepis prawa nakazuje w przypadku nałożenia na wprowadzającego do obrotu środki zastępcze sankcji karnej, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, nie wystąpiły przesłanki pozwalające na zniesienie rygoru natychmiastowej wykonalności, bądź wstrzymanie do czasu ukończenia postępowania odwoławczego. Faktem jest natomiast podnoszony przez stronę zarzut, że organ wydając przedmiotową decyzję nie wskazał jednoznacznie ilości wprowadzonych do obrotu środków zastępczych. Powyższe nie stanowi naruszenia prawa. Organ inspekcji sanitarnej oparł się w dużej mierze na materiałach sprawy przesłanych przez organy ścigania, jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dopuszcza się możliwość czynienia ustaleń faktycznych na podstawie akt takiej sprawy (por. wyrok WSA w Białymstoku z 19.04.2011 r., sygn. SA/Bk 752/10). Dotyczy to w szczególności czynności dochodzeniowych, których w postępowaniu administracyjnym nie da się powtórzyć (np. przeszukanie, ekspertyza i opinia biegłego). Odnosząc się do wysokości nałożonej na stronę sankcji, wskazać należy, że jest ona możliwie najniższym środkiem przewidzianym w przepisach prawa za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Organ odwoławczy dokonał ponownej analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji i nie znalazł jakichkolwiek przesłanek do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 K.p.a. Organ I instancji zgromadził materiał dowodowy pozwalający na wydanie zaskarżonej decyzji. Bezzasadnym jest również wskazanie przez odwołującego naruszenia art. 7 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że wydając zaskarżoną decyzję Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny kierował się obowiązującymi przepisami prawa, zwłaszcza interesem osób trzecich, których najwyższa wartość - zdrowie, zostało zagrożone w wyniku sprzedaży przez skarżącego środków zastępczych. Ustawodawca nałożył na "dystrybutorów" ww. produktów dotkliwą sankcję karną, mającą zniechęcić do dalszego procederu. Skargę na powyższą decyzję złożył K. R. zarzucając jej: 1. naruszenie art. 52a ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 34 oraz w zw. z art. 44b u.p.n. poprzez przyjęcie, że ustalony w sprawie stan faktyczny uprawnia do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 52a ust. 1 u.p.n., co jest konsekwencją błędnej interpretacji pojęcia "wprowadzania do obrotu" użytego w art. 52 a ust. 1, art. 4 pkt 34 i art. 44b u.p.n., podczas gdy zabrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że skarżący środki zastępcze wprowadzał do obrotu; 2. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez: brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ odwoławczy do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji; brak wyjaśnienia wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy; interpretacji istniejących wątpliwości na niekorzyść skarżącego, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania decyzji wymierzającej skarżącemu karę pieniężną. Mając na względzie powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...].08.2018 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ odwoławczy naruszył jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasadę prawdy obiektywnej. W toku postępowania to organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, dlatego z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ II instancji pomimo zarzutów podniesionych przez skarżącego nie dokonał ich weryfikacji, co niewątpliwie stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej. Ponadto, skarżący w całości podtrzymał uzasadnienie dla zarzutów wskazanych w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialno-prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 52a ust. 1 u.p.n., który stanowi, że: " Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł". Organem kompetentnym do wymierzenia w drodze decyzji ww. kary pieniężnej jest państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego. Decyzja ta podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 52a ust. 2). Ustalając wysokość kary pieniężnej, państwowy inspektor sanitarny uwzględnia w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego (art. 52a ust. 3). Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy wyjaśnienia, czy spełniona została przesłanka "wprowadzenia do obrotu" środka zastępczego, która uprawnia do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej na podstawie art. 52a ust. 1 u.p.n. Z twierdzeń zawartych w odwołaniu oraz w skardze można wywieść, że skarżący zaprzecza okoliczności wprowadzania środków wymienionych w art. 4 pkt 34 u.p.n. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że [...].10.2016 r. funkcjonariusze Komisariatu Policji zatrzymali do kontroli drogowej pojazd m-ki [...], którym poruszał się skarżący. W trakcie kontroli w kieszeni kurtki skarżącego ujawniono wagę elektroniczną, dwa woreczki foliowe, gdzie w jednym z nich znajdował się biały proszek, a w drugim kryształki koloru żółtego (kopie kat postępowania karnego k. 14 akt adm. i nast.). Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dysponował prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z [...].08.2017 r. i ekspertyzą kryminalistyczną z zakresu badań fizykochemicznych, wydaną przez biegłego sądowego, oraz materiałami dowodowymi w postaci dwóch woreczków foliowych z zawartością białego proszku zabezpieczonych u skarżącego. Zabezpieczone substancje poddane zostały badaniom. Wykonana ekspertyza wykazała (sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...].03.2018 r.), że jedna z próbek zawiera N-ethylhexedrone pochodną katynonu, druga N-ethyl Pentylone (syntetyczny katynon). Obie substancje stanowiły środki zastępcze zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu określonym w Dz. U z 2017 r. poz. 783. Ponadto stan faktyczny wynikał z protokołów przesłuchań świadków i skarżącego (przesłuchanych w toku postępowania karnego). Wynika z nich wprost, że skarżący sprzedawał innym osobom środki zastępcze. Szczególnego podkreślenia wymaga okoliczność, że Sąd Okręgowy, III Wydział Karny, w wyroku z dnia [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt [...], uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. tego, że w okresie od października 2015 r. do [...] października 2016 r. w B., P., W. i S. sprowadził niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia wielu osób , wprowadzając do obrotu szkodliwe dla zdrowia substancje zawierające związki HEX-en i bk-ethyl-k, których budowa i właściwości psychoaktywne pozwalają na określenie jako "środki zastępcze" w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w ten sposób, że udzielał je dwunastu osobom wymienionym w powyższym wyroku karnym, tj. przestępstwa określonego art. 165 § 1 pkt 2 K.k. Środki zastępcze skarżący udostępniał za cenę 20-24 zł, za gram substancji, które to substancje były przez te osoby spożywane. Skarżący miał świadomość spożywania tych środków przez te osoby. Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi przepis art. 44b u.p.n., który zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. Środkiem zastępczym jest w myśl art. 4 pkt 27 u.p.n. substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używana zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. W sprawie bezsporne było to, że substancje wprowadzane przez skarżącego stanowiły takie "środki zastępcze", co wynika również z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego. Z kolei pod pojęciem wprowadzania do obrotu, jak to wynika z art. 4 pkt 34 u.p.n., rozumie się udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Nie ulega wątpliwości fakt, że czynności skarżącego wypełniały tę definicję, co wprost wynika z ww. dowodów, w tym protokołów przesłuchania świadków, a w szczególności z treści wyroku Sądu Okręgowego. Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej powoływana jako P.p.s.a.), ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku" rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego, dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia. Związanie sądu administracyjnego (a także organu administracyjnego) ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego czynią nie tylko niepotrzebnym, ile w ogóle niedopuszczalnym prowadzenie postępowania dowodowego mającego za przedmiot podważenie treści wyroku karnego. Mając na uwadze powyższe, skoro z treści prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego wynika, że skarżący "sprowadził niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia wielu osób, wprowadzając do obrotu szkodliwe dla zdrowia substancje (...) za cenę 20-24 zł za gram substancji", przyjąć należy, że udostępnił je osobom trzecim odpłatnie w rozumieniu art. 4 ust. 34 w zw. z art. 52 ust. 1 u.p.n. Odmienne twierdzenia skarżącego w tym zakresie, biorąc pod uwagę ww. związanie Sądu oraz organów administracyjnych prawomocnym wyrokiem karnym, należy uznać za nie mające żadnego znaczenia. Przepis art. 52a ust. 1 u.p.n. nie pozostawia organowi możliwości kierowania się uznaniem administracyjnym. W sytuacji ujawnienia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych, organ ma obowiązek nałożenia kary pieniężnej. W przedmiotowej sprawie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny obciążył skarżącego najniższą karą pieniężną. Przy ustalaniu kary organ uwzględnił zatem ilość posiadanych środków zastępczych oraz zebrany w toku postępowania materiał dowodowy. Zarzut skarżącego w zakresie dotyczącym braku ustalenia przez organy ilości wprowadzonych środków zastępczych jest ponadto nieuzasadniony z tego powodu, że, jak wspomniano wyżej, organ wymierzył karę w najniższej wysokości, zatem nawet ustalenie, że skarżący wprowadził do obrotu mniejszą ilość środków, okoliczność ta nie miałaby wpływy na wynik sprawy. W tych okolicznościach sprawy Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie oraz naruszenie zasad postępowania poprzez niezgromadzenie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w świetle swobodnej oceny dowodów. Decyzje administracyjne organów obydwu instancji wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podstawą wydania decyzji przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego był materiał dowodowy przekazany przez Komisariat Policji oraz III Wydział Karny Sądu Okręgowego. Wykorzystanie przez organy różnych środków dowodowych jest zgodne z art. 75 § 1 K.p.a. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Nie ma przeszkód, żeby dowody zebrane na potrzeby postępowania karnego jako dokumenty urzędowe służyły za dowody w postępowaniu administracyjnym. Organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest związany zasadą bezpośredniości rozumianą jako obowiązek oparcia ustaleń faktycznych na bezpośrednio przeprowadzonych dowodach i może oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dowodzie z zeznań świadka, czy wyjaśnień oskarżonego utrwalonych przez inny organ procesowy w innym postępowaniu (por. wyrok NSA z 31 2012 r., sygn. I OSK 1206/11, Lex nr 1113237). Również podnoszona przez skarżącego okoliczność związana z wydaniem w sprawie decyzji również przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w nie ma znaczenia, ponieważ Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydawali swoje decyzje każdy w zakresie swojej właściwości, stosownie do art. 52a ust. 2 zd. 1 u.p.n., który stanowi, że karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej. Ponieważ skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze na terenie kilku miejscowości, dla których byli właściwi różnie powiatowi inspektorzy sanitarni, każdy we własnym zakresie był uprawniony i zobowiązany do wydania stosownej decyzji. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.