II SA/Bd 1322/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2024 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz K. F. kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 26 lipca 2023 r. znak Og.6730.163.2022, Wójt Gminy Rogowo, po rozpoznaniu wniosku K. (skarżącej spółki) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 4 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr [...], położonej w obrębie S., gm. R.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził zasadniczo, że w sprawie nie został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503 – dalej "u.p.z.p."), albowiem na obszarze analizowanym otaczającym teren inwestycji nie występuje zabudowa o funkcji produkcyjnej, a za taką w ocenie organu należy uznać elektrownię fotowoltaiczną. Organ przedstawił argumentację na rzecz stanowiska, że farma fotowoltaiczna nie jest inwestycją, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a jej realizacja wymaga ustalenia jej umieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W odwołaniu skarżąca spółka zarzuciła błędną wykładnię prawa polegająca na uznaniu przez organ, że elektrownia fotowoltaiczna nie stanowił instalacji, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.. W konsekwencji zastosowanie winien mieć wobec inwestycji wyjątek opisany w ww. przepisie i poza analizą pozostawać powinno to, czy inwestycja spełnia warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Decyzją z 22 września 2023 r. znak KO.411.1706.2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu, po przywołaniu stanu faktycznego, organ przytoczył treść art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. (powołując publ. Dz U. z 2023 r., poz. 977) i wskazał, że skoro w obowiązującym na terenie inwestycji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie przewidziano dla terenu obejmującego działkę nr [...] lokalizowania urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW, a nadto brak jest odpowiedniego przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie, to nie jest możliwe zrealizowanie tam farmy fotowoltaicznej o mocy większej niż 500 kW we wskazanej we wniosku lokalizacji. Kolegium wskazało ponadto, że nawet gdyby dopuścić możliwość realizacji inwestycji tego rodzaju jak zamierzona na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, a to z uwagi na brak obowiązującego planu miejscowego, to inwestycja taka musi spełniać warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., albowiem jest to zabudowa produkcyjna, do której nie odnosi się art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W ocenie SKO prawidłowo organ I instancji stwierdził, że planowane przedsięwzięcie mające cechy zabudowy produkcyjnej nie spełnia warunku dobrego sąsiedztwa opisanego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., albowiem została przewidziana na obszarze terenów rolnych, lasów oraz zwartej zabudowy miejscowości S.. K. sp. z o.o. w K. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie, - art. 4 u.p.z.p. oraz art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a przez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, - art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzonej instalacji wymaga spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., - art. 6, 7 i 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 13 ustawy Prawo energetyczne w zw. z Obwieszczeniem Ministra Klimatu i Środowiska w sprawie polityki energetycznej państwa do 2040 r. oraz w zw. z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych poprzez ich niezastosowanie i niewzięcie pod uwagę interesu publicznego i słusznego interesu obywateli, - art. 8 § 2 i art. 7a § 2 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nieuzasadnione odstąpienie od dotychczasowej praktyki organów administracyjnych i uznanie, że art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie ma zastosowania, - art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 oraz 10 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie dowodów, z których wynika, że w sprawie zastosowanie winien znaleźć art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nieprawidłowe uzasadnienie decyzji i niezapewnienie czynnego udziału w sprawie. Na tej podstawie skarżąca wniosła o wniosła o jej zmianę zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie wraz z decyzją I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na rzecz postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "p.p.s.a.") wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, podjęte zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowiła odmowna decyzja w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 4 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], położonej w obrębie S., gm. R.. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że dopuszczalność realizacji planowanej inwestycji powinna być uzależniona od spełnienia przez nią wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 997, w skrócie "u.p.z.p."), ponieważ przy budowie elektrowni słonecznej o mocy do 4 MW nie ma zastosowania art. 61 ust. 3 tej ustawy. Zarówno Kolegium jak i organ I instancji oparły swoje stanowisko na: - wykładni systemowej, zgodnie z którą stosowanie przepisu art. 61 ust. 1 i 3 u.p.z.p. powinno być dokonywane z uwzględnieniem pozostałych przepisów u.p.z.p. regulujących kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW, to jest art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.; - uzasadnieniu projektu ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (druk nr VIII.3656), z którego wynika, że rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii powiązano z potrzebą wspierania rozwoju prokonsumenckiego wytwarzania energii elektrycznej, a więc przez podmioty będące odbiorcami końcowymi wytwarzającymi energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji; - przyjęciu, że planowana inwestycja ma polegać na zabudowie produkcyjnej, do której nie ma zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Sąd orzekający w sprawie dostrzega, że w kwestii wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zaznaczyły się w orzecznictwie dwa stanowiska na co zwrócił również uwagę organ odwoławczy przywołując stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z 17 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 392/21 oraz przywołane w nim orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd zauważa jednak, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominująca stała się wykładania językowa art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA): z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2461/22, z 1 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 159/23, z 2 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 202/23, z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 964/23, z 25 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 805/23,publ. CBOIS). W swoich licznych już wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wprowadza żadnych ograniczeń w zależności od mocy, jaką posiada określona instalacja odnawialnego źródła energii, a brzmienie tego przepisu w analizowanym zakresie nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Wskazał jednocześnie, że poprzestanie na wykładni językowej nie zawsze wystarcza do prawidłowej rekonstrukcji obowiązującej normy, a pozajęzykowe metody wykładni należy traktować jako "współdziałające" z metodą wykładni językowej (wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 731/15, z 7 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 267/11). Służą one nie tylko modyfikacji wyniku uzyskanego przy użyciu metody językowej, ale - w zależności od danego przypadku - mogą również posłużyć wzmocnieniu jego uzasadnienia. W tym jednak przypadku w świetle dominującego orzecznictwa NSA systemowa wykładnia art. 61 ust. 3 u.p.z.p., odwołująca się do treści art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., nie jest właściwa. Jako błędne NSA uznaje powiązanie wskazanych w decyzjach organów orzekających w sprawie przepisów art. u.p.z.p. jako powiązanych w kontekście wykładni systemowej – z uwagi na charakter decyzji o warunkach zabudowy oraz prawną konstrukcję studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium, jako akt kierownictwa wewnętrznego, określa politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrznie organy gminy przy sporządzaniu i uchwalaniu planów miejscowych. Jego ustalenia, do momentu w którym nie znajdą się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie wiążą powszechnie i nie mogą stanowić materialnoprawnej podstawy do rozstrzygania przez organ administracji publicznej w sprawie indywidualnej. Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej. Zatem ustalenia zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie mogą z uwagi na ich wewnętrzy charakter wiązać organu wydającego decyzję administracyjną. Ta bowiem jest wydawana na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących. Tym samym dopuszcza się sytuację, w której decyzja o warunkach zabudowy będzie zawierać ustalenia odmienne od ustaleń przyjętych w studium. Tak więc to, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy. Z tych też względów dokonywanie rekonstrukcji treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez odwołanie się do art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie można uznać za zastosowanie systemowej metody wykładni prawa. Systemową wykładnię art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy oprzeć na przepisach określających zasady ustalania warunków zabudowy ujętych w rozdziale 5 u.p.z.p. oraz norm konstytucyjnych zawierających gwarancje wolności zabudowy. Analiza art. 61 ust. 3 u.p.z.p., dokonana z perspektywy tych unormowań, potwierdza rezultat uzyskany przy użyciu językowej metody wykładni. Skoro bowiem ustawodawca w zbiorze przepisów obejmujących przesłanki ustalania warunków zabudowy nie dokonuje rozróżnień z punktu widzenia mocy instalacji odnawialnych źródeł energii, to organy stosujące te przepisy oraz sądy kontrolujące ich stosowanie również nie powinny tego czynić. W aktualnym orzecznictwie podkreśla się, jednocześnie, że wykładnię art. 61 ust. 3 u.p.z.p., w wyniku której dochodzi do wyłączenia instalacji odnawialnego źródła energii o mocy powyżej 500 kW spod regulacji tego przepisu, należy uznać za dokonaną z naruszeniem zasady wolności zabudowy, wywodzonej z norm konstytucyjnych (art. 2, art. 21, art. 31, art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), których systemowe powiązanie z przepisami u.p.z.p. prowadzi do jej urzeczywistnienia między innymi w procesie stosowania prawa - ustalania warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyroku z 2 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 202/23 NSA stwierdził, że przy jednoznacznym brzmieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie znajduje dostatecznej racji odwoływanie się do uzasadnienia projektu ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (druk nr VIII.3656). Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było ograniczenie wyłączenia wymogów przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. od instalacji mikroinstalacji, to nie byłoby prawnych przeszkód do wprowadzenia takiego ograniczenia w znowelizowanym art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Mimo tego, że co do zasady można przy dokonywaniu wykładni przepisów wspierać się posiłkowo uzasadnieniem do projektu ustawy, to jednak należy w tym względzie mieć świadomość, że uzasadnienie to nie jest wypowiedzią ustawodawcy, lecz projektodawcy. Zatem uzasadnieniu temu daleko jest do miana wykładni autentycznej". Zasadne jest zatem stanowisko strony skarżącej także w kontekście dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (publ. Dz.U.UE.L.2018.328.82). Nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów ww. dyrektywy. Jednym z tych celów, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii (vide: wyrok NSA z 12 października 2022 r., sygn. II OSK 1482/21, dostępny jw.). Mając na uwadze powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, które skład orzekający w niniejszej sprawie przyjmuje jako swoje, skarga zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że jest ono podzielane w aktualnym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy (vide wyroki: z 26 kwietnia 2022 r., sygn. II SA/Bd 1591/21, z 9 listopada 2022 r. sygn. II SA/Bd 209/22, z 7 lutego 2023 r. sygn. II SA/Bd 992/22, z 14 lutego 2023 sygn. II SA/Bd 927/22, z 6 czerwca 2023 r. sygn. II SA/Bd 1288/22, dostępne jw.). Odmowa ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, w zakresie w jakim oparta została o wykładnię art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wykluczającą tę inwestycję z hipotezy ww. przepisu, jest zatem wadliwa. Organy nie mogą powoływać się na brak spełnienia przez inwestycję warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 (lub pkt 2) u.p.z.p., skoro z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. expressis verbis wynika, że warunki te wobec instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, są pomijane. Ponownie rozpoznając sprawę wniosku skarżącej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, organy uwzględnią stanowisko oraz ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. Rozważenia w szczególności wymaga niejednoznaczność sprecyzowania zamierzenia inwestycyjnego jako polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej "o łącznej mocy do 4MW z możliwością realizacji w etapach – każdy o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...] w obrębie geodezyjnym S. gmina R.". Takie określenie inwestycji budzi wątpliwości co do jej skali (w tym konkretnej ilości instalacji i jej/ich powierzchni) oraz rzeczywistego charakteru. Nie wynika z tak ogólnikowego określenia przedmiotu inwestycji to czy planowane jest przedsięwzięcie polegające na budowie jednego zespołu do 4 farm fotowoltaicznych, który będzie składał się z 4 instalacji (każda o mocy do 1 MW) jedynie z możliwością jego realizacji w etapach. Czy inwestor zamierza budować 4 odrębne farmy fotowoltaiczne o mocy do 1MW każda, czy jednej farmy o łącznej mocy do 4 MW. Ma to istotne znaczenie chociażby z uwagi na adekwatne do tego określenia obszaru każdej z tych 4 farm na konkretnych częściach działki ewidencyjnej bądź oznaczenie jednego terenu obejmującego wspólną inwestycję w postaci kilku farm fotowoltaicznych o łącznej mocy 4 MW. Nieprawidłowe jest pozostawienie w tym zakresie jakichkolwiek wątpliwości. Zauważyć w tym kontekście należy, że we wniosku określono parametry inwestycji w sposób nie dający możliwości jednoznacznego określenia poszczególnych parametrów, co prowadzić może do znaczącej dowolności w kształtowaniu parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Byłoby to sprzeczne z istotą i charakterem decyzji o ustaleniu konkretnych warunków zabudowy i zagospodarowania danego terenu. Wskazano we wniosku m.in., że powierzchnia zabudowy i powierzchnia podlegająca przekształceniu to przedział od 1000 do 43100 m2. W pkt 7.2 wniosku wskazano, że teren inwestycji obejmuje część działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych, przy czym w pkt 7.2.1. formularza wniosku należało wskazać "powierzchnię terenu inwestycji w metrach kwadratowych". Bez wątpienia wpisanie wartości "do 43 100" nie stanowi wskazania powierzchni terenu inwestycji, w rozumieniu wyżej wskazanym. Wszakże wskazano w istocie całkowicie dowolną powierzchnię mieszczącą się w przedziale od 1 do 43 100 m2. Podobnie w załącznikach dotyczących stacji transformatorowych i magazynów energii określono, że ich powierzchnia ma mieścić się w zakresie od 16 m2 do 49 m2, szerokość i długość – od 4 do 7 metrów, a wysokość – od 2 do 4 metrów. Wreszcie powierzchnię obiektów w postaci paneli fotowoltaicznych (w liczbie "do 20 000 sztuk") określono niekonkretnie na min. 1000 i max. 43100 m2, z długością od 10 do 500 m, szerokością od 5 do 10 m oraz wysokością od 3 do 5 m. Takie określenie ww. parametrów wprowadza uzasadnione wątpliwości co do tego, jakiej inwestycji dotyczyć ma wnioskowana decyzja o warunkach zabudowy (jakiej skali). Wnioskodawca winien skonkretyzować, w jakiej konfiguracji ma być realizowane jego zamierzenie, brak tego uszczegółowienia i zindywidualizowania uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy w sprawie ustalenia konkretnych warunków zabudowy dla konkretnego (a nie dowolnego) zamierzenia inwestycyjnego. Wniosek musi być wypełniony prawidłowo i zawierać wszystkie informacje wynikające z jego urzędowego formularza. Prawodawca uznał bowiem, ze ujęte w formularzy wniosku elementy i dane są niezbędne dla określenia prawidłowego warunków zabudowy, w kontekście wymogów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązkiem organu I instancji jest w pierwszej kolejności rzetelne zweryfikowanie treści wniosku z załączonymi dokumentami i w razie braków lub niejasności wezwanie do jego uzupełnienia. Dostrzec ponadto należy, że planowana inwestycja ma być realizowana na części działki [...] (pasie gruntu stanowiącym nieco ponad północną połowę tej działki). Wyodrębnienie terenu inwestycji na załączniku mapowym w skali 1:1000, choć wykonane na mapie w odpowiedniej skali, nie pozwala na jednoznaczne określenie granic terenu objętego wnioskiem. Wytyczony przez inwestora teren ma kształt czworokąta, którego poszczególne wierzchołki, opisane cyframi 1-4, nie zostały określone w sposób konkretny, tj. pozwalający na ich lokalizację. Brak jest określenia długości odcinków stanowiących granice terenu inwestycji oraz lokalizacji punktów, na których oparto poszczególne boki figury określającej ten teren. Brak jest zatem wiarygodnych odnośników dla możliwości jednoznacznego określenia terenu inwestycji oraz jego powierzchni. Sąd orzekający w sprawie stoi na stanowisku, że koniecznym jest takie wskazanie punktów określających granicę terenu objętego wnioskiem, by możliwa była ich weryfikacja w przestrzeni. Pamiętać bowiem należy, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ architektoniczno-budowlany w następnym etapie inwestycyjnym, tj. w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Przy określeniu granic terenu inwestycji w sposób nieprecyzyjny, decyzja o warunkach zabudowy może stać się niewykonalna, nie będzie bowiem możliwa ocena zgodności z nią projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Linie wyznaczające granice terenu inwestycji winny zostać tak określone, by możliwe było ich niewątpliwe usytuowanie w terenie w sensie geograficznym (np. poprzez precyzyjne wskazanie parametrów geolokalizacyjnych punktów początkowych i końcowych tych linii). Określenie terenu inwestycji jako części pewnej działki ewidencyjnej nie może mieć charakteru dowolnego, niepoddającego się weryfikacji i konkretyzacji. Winien być to teren jednoznacznie określony przez wnioskodawcę, nie tylko poprzez wskazanie jego powierzchni, czy też wyrysowanie kształtu na kopii mapy w skali uniemożliwiającej jednoznaczne sprecyzowanie granic terenu, na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. W sytuacji, gdy w okolicznościach danej sprawy inwestor wnioskuje o ustalenie warunków zabudowy jedynie dla części działki ewidencyjnej, winna być to cześć dająca się jednoznacznie wyodrębnić w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, podobnie jak w sytuacji, gdy teren obejmuje np. nie jedną lecz kilka działek ewidencyjnych. Tym samym należy stwierdzić, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, prawdopodobnie na skutek błędnej wykładni prawa materialnego, została również wydana z naruszeniem przepisów postępowania ( art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) bez właściwej weryfikacji tego czy wniosek jest kompletny, prawidłowo określa parametry i charakterystykę planowanego zamierzenia, zatem umożliwia właściwe i zgodne z przepisami prawa materialnego jego procedowanie. Niezasadna jest jednak sformułowana w skardze argumentacja uzasadnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, bowiem odnosi się ona w istocie do błędnej wykładni prawa materialnego, która skarżąca kwestionuje . Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem wskazanych w pkt II skargi przepisów k.p.a. z tego powodu, że organ dokonał odmiennej od skarżącej spółki wykładni prawa materialnego i nie prowadził oczekiwanego postępowania, które miałoby doprowadzić do odmiennej wykładni przepisów. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji odpowiada prawu tj. wymogom sformułowanym w art. 107 § 3 k.p.a. Nadto analiza akt administracyjnych sprawy nie daje podstaw do uznania skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem strona skarżąca brała czynny udział w postępowaniu. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, na wstępie ponownej weryfikacji i ewentualnie doprecyzowania wymaga treść wniosku i jego załączników w szczególności w opisanym wyżej zakresie. Ze wskazanych powodów, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Błędna wykładnia przepisów prawa materialnego w postaci art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dokonana przez organy obu instancji, miała niewątpliwy wpływ na wynik sprawy. Zasądzony na rzecz strony skarżącej, na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., zwrot niezbędnych kosztów postępowania obejmuje wpis sądowy w wysokości 500 zł.