II SA/Bd 1349/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi P. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki postanawia 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2. ustanowić na rzecz skarżącego radcę prawnego. Pismem z dnia 17 listopada 2011r. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki. W skardze zawarty został wniosek o zwolnienie skarżącego w niniejszym postępowaniu od kosztów sądowych a także ustanowienie na jego rzecz pełnomocnika procesowego. Jak wynika z urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, który skarżący nadesłał w wykonaniu wezwania Sądu, skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i pełnoletnim synem, osiągając comiesięczny, łączny dochód z posiadanego gospodarstwa rolnego w wysokości [...] zł. Jako posiadany majątek, skarżący wskazał dom o powierzchni [...] m² oraz nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha wraz z budynkami gospodarczymi. Skarżący nie zadeklarował przy tym żadnego innego majątku i posiadanych oszczędności. Zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 29 grudnia 2011r. skarżący wezwany został do nadesłania dodatkowych informacji, wyszczególnionych w tym zarządzeniu. W odpowiedzi na wezwanie, skarżący ponownie nadesłał wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, zawierający informacje tożsame z zawartymi w uprzednio złożonym formularzu. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalił wniosek skarżącego we wskazanym zakresie. We wniesionym od powyższego postanowienia sprzeciwie, skarżący odniósł się do informacji, o które był wzywany w wykonaniu zarządzenia z dnia 29 grudnia 2011r. Wskazał, iż nie posiada zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata, gdyż żaden z domowników ich nie składał, nie otrzymuje również żadnych świadczeń ani należności. Skarżący nie posiada ponadto żadnych kont i rachunków bankowych, samochodu, ani oszczędności. Skarżący wskazał, że nie ani on, ani żaden z członków rodziny nie korzysta z pomocy społecznej, nie posiada również statusu bezrobotnego. Jak podniósł skarżący, posiada on tytuł prawny do zamieszkiwanego budynku. Jedynym źródłem utrzymania skarżącego i rodziny jest dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości [...] zł miesięcznie, w całości przeznaczany na bieżące wydatki. Skarżący oświadczył, że nie otrzymuje płatności bezpośrednich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy zauważyć, iż przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym określono w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie, z którym przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania art. (246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na zainteresowanym. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony rzetelnie i powinny w nim się znaleźć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę w tym zakresie. Analiza okoliczności podanych przez skarżącego zarówno w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak i w sprzeciwie, pozwala na stwierdzenie, że wykazał on zasadność swego wniosku. Jak wynika z przedłożonego przez skarżącego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący osiąga dochód niższy od minimalnego wynagrodzenia za pracę, które od dnia 1 styczna 2012r. wynosi [...] zł, co wynika z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2012 r. (Dz. U. Nr 192 poz. 1141), wydanego na podstawie art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.). Skarżący natomiast zadeklarował dochód w wysokości [...] zł, przy czym dochód ten wspólny jest dla wszystkich zamieszkujących w gospodarstwie domowym osób. Z uwagi na powyższe, nie ulega wątpliwości, iż dochód w takiej wysokości w całości wykorzystywany jest na bieżące utrzymanie członków rodziny, wobec czego uznać należy, że skarżący nie posiada żadnych środków, które mógłby przeznaczyć na zrealizowanie przysługującego mu prawa do sądu. W sytuacji takiej stwierdzić trzeba, iż strona skarżąca nie jest w stanie ponieść żadnych dodatkowych kosztów związanych z postępowaniem sądowym, w związku z czym należało, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec o przyznaniu wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.