II SA/Bd 135/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 maja 2016r. w sprawie ze skargi E. L. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Postanowieniem z dnia 9 marca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w sprawie ze skargi E. L. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, odrzucił skargę, odmawiając jednocześnie przyznania prawa pomocy – o co wniesiono w skardze, jak również, na podstawie art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej "p.p.s.a."), Sąd odmówił połączenia spraw prowadzonych pod sygnaturami II SA/Bd 135/16 i II SA/Bd 136/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W dniu 13 kwietnia 2016r. do sądu wpłynął, złożony na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika. Zarządzeniem referendarza z dnia 13 kwietnia 2016r. pełnomocnikowi skarżącego przesłano formularz PPF celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni od dnia doręczenia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie pełnomocnik poinformowany został, że formularz PPF musi zawierać dane skarżącego, nie pełnomocnika. Zarządzeniem referendarza z dnia 17 maja 2016r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w niniejszej sprawie bez rozpoznania, z uwagi na niemożność zbadania sytuacji skarżącego, biorąc pod uwagę dane zawarte w formularzu PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Jak wynika z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym - w przypadku osób fizycznych - załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a., który podlega uzupełnieniu na zasadach ogólnych, w trybie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przedmiocie wniosków o przyznanie prawa pomocy, wzywaniem stron do uzupełnienia braków formalnych wniosków, a także do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów zajmuje się referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 5 ppsa). Zgodnie z art. 252 § 1 ppsa, wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Złożony w sprawie niniejszej wniosek nie zawiera żadnych danych na podstawie których można byłoby dokonać oceny stanu majątkowego skarżącego. Pełnomocnik, jak sam wskazuje we wniosku, nie ma aktualnej wiedzy na temat posiadanego przez skarżącego majątku, ani na temat stanu majątkowego osób pozostających we wspólnym ze skarżącym gospodarstwie domowym, nie zna również dochodu skarżącego, ani jego zobowiązań czy wydatków. Prawidłowo zatem, w ocenie Sądu, referendarz rozważył, że nie posiadając informacji o stanie majątkowym skarżącego, nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Niewypełnienie, kluczowych dla ustalenia podstawowych danych, rubryk w formularzu PPF sprawia, że wnioskowi nie można nadać biegu. Prawo pomocy bowiem, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ppsa, zostaje przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym natomiast - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Pełnomocnik w żadnym stopniu nie wykazał, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Bez względu na wynik rozstrzygnięcia postępowania wpadkowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy pozostaje stan majątkowy pełnomocnika skarżącego, bowiem to nie on jest w niniejszym postępowaniu głównym zobligowany do ponoszenia ewentualnych kosztów sądowych. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy należy pozostawić bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.