II SA/Bd 1350/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz odmowy uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] Prezydent Miasta B., działając na podstawie art. 104, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 71, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., uchylił decyzję ostateczną w sprawie uznania J. W. z dniem [...] sierpnia 2011 r. za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] sierpnia 2011 r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku z dnia [...] października 2011 r. nr [...] i odmówił uznania J. W. w dniu [...] sierpnia 2011 r. za osobę bezrobotną; a tym samym odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny to osoba, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Ponadto, osobie bezrobotnej przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli spełnia warunki określone w art. 71 ust 1 i 2 ww. ustawy. Organ podał, że J. W. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. w dniu [...] sierpnia 2011 r. W dniu [...] października 2011 r., została wydana decyzja orzekająca o uznaniu J. W. za osobę bezrobotną z dniem [...] sierpnia 2011 r. oraz o przyznaniu ww. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] sierpnia 2011 r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, organ wydaje decyzję, w której uchyla dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Na gruncie powyższego organ podniósł, że w dniu rejestracji w urzędzie ([...].08.2011 r.) składając kartę rejestracyjną J. W. oświadczył, iż nie złożył wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis zgłosił do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. W dniu [...] września 2013 r. na skutek informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ustalono, że w okresie od [...] marca 2002 r. do [...] września 2013 r. J. W. posiadał aktywny wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Posiadanie zaś wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stanowi okoliczność faktyczną, istotną dla sprawy uznania ww. za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku. Nadto, organ podał, że strona w toku postępowania przedstawiła m. in.: zaświadczenie z ZUS wskazujące, że w okresie od [...].09.2012 r. do [...].08.2013 r. był ubezpieczony z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej oraz zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2011 r., w którym ujawniono dochody/straty z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie zerowej. Zdaniem organu, przedstawione dowody nie wskazują, iż na dzień rejestracji w urzędzie strona nie posiadała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, albo zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności. Istnienie okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji ostatecznej i wydaniem orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Organ podkreślił, że J. W. nie spełniał warunków koniecznych do uznania za osobę bezrobotną, tym samym organ odmówił uznania ww. za osobę bezrobotną. Nie posiadając statusu osoby bezrobotnej prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie przysługiwało. Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta B. złożył J. W. wnosząc o jej uchylenie. Potwierdził, że nie zawiesił działalności gospodarczej bowiem nie wiedział o konsekwencjach. Podkreślił, że Karta rejestracji bezrobotnego, w której znajdowało się pouczenie, wypisana była drukiem 2 mm - nie do odczytania. Podkreślił, że w rzeczywistości nie prowadził działalności gospodarczej. Jego zdaniem, urzędnik powinien brać pod uwagę przedstawione dowody, a nie tylko trzymać się ściśle paragrafów i przepisów, które kolidują z dowodami. Zasady współżycia społecznego na to pozwalają. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Wojewoda K.-P., na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż prawidłowo organ I instancji ustalił, że J. W. na dzień rejestracji w urzędzie tj. [...] sierpnia 2011 r. nie spełniał warunków koniecznych do uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku. Organ podniósł, że skarżący w dniu rejestracji w urzędzie złożył oświadczenie, z treścią którego się zapoznał, co poświadczył własnoręcznym podpisem. W złożonym oświadczeniu J. W. potwierdził, że przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie ma zastosowania w stosunku do jego osoby. Dodatkowo, otrzymał egzemplarz informacji, pismo z dnia [...] lutego 2011 r., z którego treścią się zapoznał, co również poświadczył podpisem. Informacja ta, w rozdziale II - "Status osoby bezrobotnej" wylicza okoliczności, w których uzyskanie statusu osoby bezrobotnej jest niemożliwe. Punkt 13 tego rozdziału wskazuje jednoznacznie, że osoba która posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej, statusu osoby bezrobotnej uzyskać nie może. Bezspornym jest fakt, wynikający ze znajdującego się w aktach wygenerowanego w dniu [...] września 2013 r. dokumentu, że J. W. w dniu rejestracji w urzędzie posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej. J. W. złożył oświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym, tym samym nie był uprawniony do przyznania statusu osoby bezrobotnej i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta B. została wydana zgodnie z przepisami prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył J. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy oraz wzięcie pod uwagę przedstawionych twierdzeń i wniosków popartych dowodami przedstawianymi w toku postępowania administracyjnego. Skarżący wskazał, że na dzień rejestracji w Urzędzie Pracy tj. w dniu [...] sierpnia 2011 r. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, jednakże działalności tej nie prowadził i nie uzyskiwał dochodów. Podkreślił, że zawsze działał w dobrej wierze i nigdy nie zamierzał nikogo oszukać. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K.-P. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 - P.p.s.a.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sądowej kontroli poddana jest decyzja Wojewody K.-P., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. wydaną po wznowieniu postępowania w zakresie decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] października 2011 r. o uznaniu J. W. za osobę bezrobotną i przyznaniu jemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] sierpnia 2011 r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku. Zakresem wznowienia objęte zostały także decyzje z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] kolejno o utracie przez J. W. prawa do zasiłku od dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] listopada 2012 r. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w sposób wyczerpujący w art. 145 § 1 lub 145a § 1 k.p.a. Granice postępowania wznowieniowego wyznacza zatem zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta przez wydanie decyzji. O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego sprawy administracyjnej, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Powołany w zaskarżonej decyzji przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Na tej podstawie wznawia się zatem postępowanie, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe. Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych; po wtóre - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej, a wreszcie po trzecie - okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Natomiast po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. (odnośnie przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy), zgodnie z art. 151 § 1 organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, lub 145b (pkt 1) albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a lub 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast w przypadku, gdy uchylenie decyzji nie może nastąpić z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a., bowiem od dnia doręczenie lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat, wówczas organ ograniczy się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przyczyną wznowienia postępowania było uzyskanie przez organ w dniu [...] września 2013 r. informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), że w okresie od [...] marca 2002 r. do [...] września 2013 r. J. W. posiadał aktywny wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Dopiero zatem w dniu [...] września 2013 r. skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, którą rozpoczął w dniu [...] marca 2002 r., a tym samym zataił ten fakt podczas ubiegania się o uzyskanie statusu osoby bezrobotnej w dniu [...] sierpnia 2011 r. Na tle powyższego organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły, że w sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej (oraz pochodnych od niej spraw) z uwagi na okoliczności nie znane wcześniej organowi. Ponadto, okoliczności te miały istotne znaczenie w sprawie dotyczącej uznania skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która obowiązywała w dacie wydania decyzji ostatecznych objętych wznowieniem, bezrobotny to osoba, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że skarżący w okresie od dnia [...] marca 2002 r. do dnia [...] września 2013 r. posiadał aktywny wpis do ewidencji działalności gospodarczej, co więcej, skarżący zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowego nie kwestionował istnienia wpisu w CEIDG świadczącego o prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej. Potwierdził, że wpis posiadał wskazując jednocześnie, że w rzeczywistości działalności gospodarczej nie prowadził. Na potwierdzenie swojego stanowiska przedstawił między innymi zaświadczenie z ZUS wskazujące, że w okresie od [...] września 2012 r. do [...] sierpnia 2013 r. był ubezpieczony z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej oraz zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2011 r., z którego wynika, że skarżący nie poniósł straty oraz nie osiągnął dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, przedstawione dowody nie potwierdzają, iż na dzień rejestracji w urzędzie strona nie posiadała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, albo zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności. W przedmiotowej sprawie istota sporu dotyczy zaś nie tego, czy skarżący prowadził działalność gospodarczą w związku z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej, bowiem fakt prowadzenia takiej działalności (a więc jej podjęcia) skarżący przyznał, ale czy działalność ta została wyrejestrowana z ewidencji działalności gospodarczej, a więc czy nastąpiło to przed zarejestrowaniem się w urzędzie pracy, tj. w dniu [...] sierpnia 2011 r. Wskazać należy, że zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.) istnieje domniemanie, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Jeżeli do CEIDG wpisano dane niezgodnie z wnioskiem lub bez tego wniosku, osoba wpisana do CEIDG nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej, działającej w dobrej wierze, zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli po powzięciu informacji o tym wpisie zaniedbała wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu. W związku z powyższym organy orzekające w sprawie były związane treścią wpisu skarżącego do CEIDG i nie mogły poczynić własnych ustaleń, odmiennych niż dane w nim zawarte. Tym samym zgłoszenie przez skarżącego zarzutu, że działalności gospodarczej nie prowadził nie mogło odnieść oczekiwanego przez niego skutku. Nie można wobec tego zarzucić organom orzekającym w sprawie braku wyjaśnienia jej stanu faktycznego, skoro nie istnieją podstawy do kwestionowania prawdziwości danych zawartych w CEIDG. Co istotne, w dniu rejestracji w urzędzie pracy, tj. [...] sierpnia 2011 r. składając kartę rejestracyjną J. W. oświadczył, że nie złożył wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis zgłosił do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Skarżący w dniu rejestracji w urzędzie złożył oświadczenie, z treścią którego się zapoznał, co poświadczył własnoręcznym podpisem. W złożonym oświadczeniu J. W. potwierdził, że przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie ma zastosowania w stosunku do jego osoby. Bezspornym jest fakt, wynikający ze znajdującego się w aktach wygenerowanego w dniu [...] września 2013 r. dokumentu, że J. W. w dniu rejestracji w urzędzie posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej. J. W. złożył oświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym, tym samym nie był uprawniony do przyznania statusu osoby bezrobotnej i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W rezultacie stwierdzić należy, że skarżący w dniu [...] sierpnia 2011 r. nie spełniał przesłanek do uznania go za osobę bezrobotną, co musiało skutkować uznaniem braku statusu bezrobotnego i w konsekwencji braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.