II SA/Bd 1352/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz – Północ w Bydgoszczy sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2010 r. nr WINB[...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. oddala skargę, 2. zwraca skarżącemu ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) 300 (trzysta) złotych tytułem nadpłaconego wpisu. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...] czerwca 2006 roku, nr [...] udzielono J. N. pozwolenia na użytkowanie lokalu gastronomicznego zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w B. na podstawie wniosku złożonego w dniu [...] czerwca 2006 roku. Z uzasadnienia decyzji wynika, że właściciel budynku położonego przy ul. [...] w B. złożył dokumenty wymagane decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 roku. Wobec powyższego po analizie przedłożonych dokumentów udzielono pozwolenia na użytkowanie. W związku z prowadzonymi przez Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w B. czynnościami kontrolno – rozpoznawczymi i postępowaniem prowadzonym przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził z urzędu nieważność swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], udzielającą pozwolenia na użytkowanie lokalu gastronomicznego przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż podstawą stwierdzenia nieważności jest brak w aktach sprawy zawiadomienia odpowiednich organów oraz oświadczeń inwestora o braku sprzeciwu lub uwag ze strony ww. organów. W decyzji niniejszej pouczono stronę o możliwości wniesienia zażalenia do Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w terminie 7 dni od daty jej doręczenia. Następnie dnia [...] marca 2010 roku nr [...] Powiatowy Inspektor wydał postanowienie prostujące oczywistą omyłkę zaistniałą w decyzji z dnia [...] marca 2010 r., dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 roku udzielającej pozwolenia na użytkowanie lokalu gastronomicznego. Postanowieniem sprostowano powołaną w decyzji podstawę prawną oraz pouczenie o środkach odwoławczych. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, iż błędy w treści decyzji stanowią oczywistą omyłkę spowodowaną komputerowym redagowaniem tekstu. Na decyzję z dnia [...] marca 2010 r. strona, zgodnie z pouczeniem w niej zawartym wniosła zażalenie, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności powołując się na naruszenie przepisów o właściwości. Zgodnie z art. 157 § 1 Kpa, organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia. Pismem z dnia [...] maja 2010 roku J. N. uzupełnił wniesione odwołanie od decyzji podnosząc ponadto, iż zaskarżona decyzja zawiera wadliwą podstawę prawną, a także wadliwe pouczenie, z którego wynika, iż środkiem zaskarżenia od ww. decyzji jest zażalenie. W dniu [...] maja 2010 roku Kujawsko – Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po rozpatrzeniu odwołania J. N. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie lokalu gastronomicznego w B., wydał decyzję nr [...], w której orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji własnej. W uzasadnieniu organ podnosi, iż decyzja z dnia [...] marca 2010 r. została wydana z uchybieniem art. 10 § 1 Kpa, tj. przed jej wydaniem organ nie powiadomił stron postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie. Organ II instancji uznał, iż wniesione przez stronę odwołanie jest zasadne, ponieważ Powiatowy Inspektor nie był organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji własnej i z tego względu zaskarżona decyzja obarczona jest wadą nieważności i jako taka winna zostać wycofana z obiegu prawnego. Dnia [...] września 2010 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. na podstawie art.123 § 1, art. 145 § 1 pkt 6 i art. 149 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.) oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej przedmiotowego lokalu, wydał postanowienie nr [...]. Aktem niniejszym postanowił wznowić postępowanie administracyjne w sprawie. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, iż z uwagi na wystąpienie nowych okoliczności w sprawie dotyczącej użytkowania lokalu gastronomicznego położonego w budynku przy ul. [...] w B. postanowiono wznowić postępowanie administracyjne w sprawie. Wskazano, iż wydana decyzja na użytkowanie obiektu nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 roku została wydana z istotnymi uchybieniami i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. jako kompetentny w sprawie jest zobligowany do wznowienia postępowania w celu wyłączenia wydanej decyzji z obrotu prawnego. Pismem z dnia [...] września 2010 r. sygn. [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] na podstawie art. 184 § 1 i 2 Kpa wniósł sprzeciw od ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w sprawie udzielenia J. N. pozwolenia na użytkowanie lokalu zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w B., albowiem decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W związku z powyższym prokurator wniósł o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 Kpa, uchylenie ww. decyzji i wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego lokalu na zasadzie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa. Pismem z dnia [...] września 2010 roku J. N. wniósł zażalenie na postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego z dnia [...] września 2010 roku. W zażaleniu podniósł, iż postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia jest sprzeczne z prawem i w sposób rażący narusza przepis art. 145 § 1 pkt 6 wskutek błędnej jego wykładni i niewłaściwego zastosowania. W związku z tym wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania. Skarżący wskazuje, że wadą wydanego postanowienia jest rozminięcie się podstawy prawnej postanowienia z jego uzasadnieniem. Wywodzi, iż jako podstawę prawną wznowienia postępowania organ I instancji wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 6 Kpa, który stanowi, że postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, zaś z treści uzasadnienia postanowienia wynika, że w ocenie organu wystąpiły nowe okoliczności w sprawie dotyczącej użytkowania przedmiotowego lokalu, a ponadto decyzja została wydana z istotnymi uchybieniami. Ponadto skarżący podnosi, iż w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. organ stwierdził, iż strona złożyła wszystkie wymagane dokumenty i po ich przeanalizowaniu uznano, że istnieją podstawy do wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Skarżący podnosi, iż w związku z powyższym należałoby uznać, że zostały spełnione wszystkie warunki uzasadniające wydanie pozytywnej dla niego decyzji. Wywodzi ponadto, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe ze względów formalnych, ponieważ poza nic nie znaczącymi i ogólnikowymi stwierdzeniami nie precyzuje, jakie to "nowe okoliczności wystąpiły", a także, jakie "istotne uchybienia" wystąpiły w związku z wydaniem tej decyzji. Skarżący podnosi ponadto, że w niniejszej sprawie organ nie był zobowiązany uzyskać wymaganego prawem stanowiska innego organu, brak jest bowiem w obowiązujących przepisach prawnych ustawy – prawo budowlane uregulowania, które wskazywałoby aby organ przed wydaniem decyzji był zobligowany uzyskać jakiekolwiek stanowisko innego organu. Dnia [...] września 2010 roku Kujawsko – Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 123 w związku z art. 134 Kpa i art. 81 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy – prawo budowlane po rozpatrzeniu zażalenia J. N. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] wznawiające postępowanie administracyjne, wydał postanowienie nr [...] stwierdzające niedopuszczalność wniesionego zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazuje, iż zaskarżone postanowienie z dnia [...] września 2010 r. obarczone zostało istotnym uchybieniem, pouczono w nim stronę postępowania o możliwości wniesienia na nie zażalenia. Na postanowienie o wznowieniu postępowania, wydane w oparciu o art. 149 Kpa, stronie nie przysługuje samoistny środek prawny – zażalenie. Wobec tego organ odwoławczy stwierdził, iż nie miał podstawy prawnej do rozpatrzenia wniesionego zażalenia i zgodnie z art. 134 Kpa musiał postanowić o niedopuszczalności wniesionego zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Na postanowienie Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] stwierdzającego niedopuszczalność wniesionego zażalenia J. N. wniósł skargę z dnia [...] października 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zaskarżając powyższe postanowienie w całości, zarzucając jednocześnie naruszenie przepisów prawa procesowego art. 149 § 1 i 2 Kpa wskutek jego błędnej wykładni i uznanie, że wydane przez organ I instancji postanowienie o wznowieniu postępowania jest prawidłowe. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Powiatowego Inspektora z dnia [...] września 2010 r. wznawiającego postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, iż wydane postanowienie jest wadliwe i niezgodne z prawem. Na poparcie zarzutu podnosi, iż wydane postanowienie nie jest postanowieniem o wznowieniu postępowania, ale postanowieniem w sprawie wznowienia postępowania. Postanowienie to otwiera postępowanie w sprawie wznowienia. W świetle treści przepisów Kpa zażalenie nie przysługuje na postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Tymczasem, jak podnosi skarżący, organ I instancji takiego postanowienia nie wydał. Skarżący wywodzi ponadto, iż postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest tylko aktem procesowym nie rozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie. Stwierdzenie czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia w sprawie wznowienia. Skarżący podnosi także, iż organ I instancji, jak wprost wynika z treści zaskarżonego zażaleniem postanowienia wznowił postępowanie administracyjne. Podnosi także, że wydane postanowienie było wadliwe i nie znajdowało uzasadnienia w treści obowiązujących przepisów i w związku z tym organ II instancji powinien je uchylić w całości. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] listopada 2010 roku Kujawsko – Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniesionej przez skarżącego J. N. na postanowienie z dnia [...] września 2010 roku nr [...] stwierdzające niedopuszczalność wniesionego zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] wznawiające postępowanie administracyjne w sprawie lokalu gastronomicznego położonego w budynku przy ul. [...] w B., powołał się na argumenty zawarte uprzednio w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał także, iż w związku z zaistnieniem uzasadnionych przesłanek do wznowienia postępowania wskazanych w art. 145 § 1 pkt 6 Kpa, tj. decyzja o pozwoleniu na użytkowanie rzeczonego lokalu gastronomicznego została wydana bez koniecznych zawiadomień organów wskazanych w art. 56 ust. 1 prawa budowlanego. Organ wskazuje ponadto, iż na postanowienie o wznowieniu postępowania, wydane w oparciu o art. 149 Kpa, stronie nie przysługuje samoistny środek prawny, tzn. nie przewiduje się zażalenia. Organ podnosi, iż nie miał podstawy prawnej do rozpatrzenia wniesionego zażalenia i zgodnie z art. 134 Kpa musiał postanowić o niedopuszczalności wniesionego zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora z dnia [...] września 2010 r. W związku z powyższymi argumentami organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jedną z form sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej w ramach postępowania sądowoadministracyjnego jest rozpoznawanie skarg na decyzje administracyjne. Sąd ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie w sprawie. Stwierdzenie w trakcie rozpoznawania skargi na decyzję administracyjną, iż nastąpiło w toku postępowania administracyjnego naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również konstatacja, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, co do zasady obliguje Sąd do uchylenia tej decyzji w całości albo w części, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej ustawy. Natomiast ustalenie, iż żadne ze wskazanych powyżej uchybień nie miało miejsca, uprawnia Sąd do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże nie jest związany zarzutami i wnioskami tej skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd może w związku z powyższym, wychodząc poza granice skargi, stwierdzić określone naruszenie prawa materialnego bądź przepisów postępowania nawet wówczas, gdy skarżący takiego naruszenia nie dostrzegł i nie zgłosił odpowiednich zarzutów we wniesionej skardze. Sąd może również przy orzekaniu i sporządzaniu uzasadnienia skupić się na dostrzeżonym uchybieniu o znaczeniu podstawowym dla rozstrzygnięcia sprawy, nie odnosząc się jednocześnie szczegółowo do zarzutów podniesionych w skardze przez skarżącego, w sytuacji, gdy zarzuty te mają charakter drugorzędny i nie rzutują bezpośrednio na treść orzeczenia. Sąd badając w tak zakreślonych granicach legalność postanowienia Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., którym stwierdzono niedopuszczalność wniesionego zażalenia, doszedł do wniosku, że przy wydaniu kwestionowanego postanowienia nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skutkować winno jego uchyleniem. Zażalenie jest zwyczajnym, samodzielnym i formalnym środkiem prawnym. Środek ten przysługuje tylko na niektóre postanowienia i służy tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi, co znajduje oparcie w art. 141 § 1 Kpa. Z tego względu o zażaleniu należy powiedzieć jako o środku konkretnym, bo służącym na ściśle określone rozstrzygnięcia. Ich katalog ma charakter pozytywny i jest zawsze zamknięty (numerus clausus). Prawo zażalenia wynika z elementu obiektywnego w postaci istnienia normy prawnej przewidującej takie prawo. W żaden sposób nie można go domniemywać. Przepisy Kpa nie przewidują zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania. Prawidłowość zatem postanowienia o wznowieniu postępowania może być przez stronę kwestionowana, zgodnie z art. 142 Kpa, dopiero w odwołaniu od decyzji. Postanowienie o wznowieniu postępowania wszczyna dopiero postępowanie, nie może zaś rozstrzygać sprawy, co do istoty. Stanowi ono dopiero początek postępowania zmierzającego do oceny czy istnieją przesłanki do uchylenia decyzji, którą zakończono dotychczasowe postępowanie. Dlatego ustawodawca nie przewidział możliwości odrębnego zaskarżania takiego postanowienia, jako postanowienia otwierającego jedynie drogę do dalszego postępowania administracyjnego. Wskazać należy także, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową, umożliwiającą ponowne przeprowadzenie postępowania i ponowne wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, w której było już wydane ostateczne rozstrzygnięcie – decyzja lub postanowienie, na które przysługuje zażalenie. Wznowienie postępowania następuje natomiast w formie postanowienia niezaskarżalnego w drodze zażalenia (art. 149 § 1 Kpa). Przenosząc się na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, iż jest kwestią oczywistą i niesporną, że w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. o wznowieniu postępowania zawarte zostało całkowicie błędne pouczenie o prawie złożenia od tego postanowienia zażalenia, które na to postanowienie nie przysługuje, bowiem ani art. 149 § 1 Kpa, ani żaden inny przepis kodeksu nie przewiduje prawa złożenia takiego środka prawnego, a stosownie do art. 141 § 1 Kpa zażalenie służy na postanowienie wyłącznie wtedy, gdy kodeks tak stanowi. Skoro postanowienie Powiatowego Inspektora zawierało pouczenie o prawie złożenia zażalenia, a strona zażalenie takie złożyła, organ wyższego stopnia nie miał innej możliwości niż stwierdzenie na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 Kpa o niedopuszczalności zażalenia. Wskazać należy, że samo pouczenie strony o możliwości zaskarżenia postanowienia nie tworzy uprawnienia do zaskarżenia postanowienia organu I instancji (wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 170/00). Błędne pouczenie bowiem o środkach odwoławczych udzielone skarżącemu przez organ I instancji nie może kreować uprawnienia do zaskarżenia. Trafnie zatem przyjął organ odwoławczy, że na postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania nie przysługuje stronie zażalenie. Ustawodawca dla tego typu spraw przewidział postępowanie jednoinstancyjne (wyrok NSA z dnia 16 listopada 1998 r., sygn. akt II S.A. 1391/98). Skoro więc, w niniejszej sprawie nie było dopuszczalne wniesienie zażalenia na postanowienie organu I instancji w przedmiocie wznowienia, to rozpoznanie takiego zażalenia przez organ II instancji i wydanie aktu administracyjnego byłoby dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Zgodnie natomiast z art. 7 Kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego ("Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz", B. Adamiak, J. Borkowski, CH. Beck, Warszawa 2004 rok, str. 67). Stosownie natomiast do art. 77 § 1 Kpa organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Winny ponadto prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Podkreślenia wymaga fakt, iż organ I instancji w prowadzonym w sprawie postępowaniu nie działał z należytą starannością, co skutkowało przewlekłością postępowania i licznymi uchybieniami w jego toku. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 i 8 Kpa organy administracji publicznej zobowiązane są do stania na straży praworządności, a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów Państwa. Niestaranność postępowania, pobieżność postępowania dowodowego, brak wezwania do przedstawienia dowodów, nieumożliwienie stronie zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie, błędne pouczenie strony o środkach prawnych oraz nieprzestrzeganie przez organ swojej właściwości rzeczowej i funkcjonalnej nie odpowiadają zasadom rzetelnej procedury w państwie prawa. Na gruncie przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu, organ II instancji zasadnie stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez skarżącego zażalenia. Postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia, stwierdzające niedopuszczalność zażalenia jest prawidłowe, a przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa. Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.