II SA/Bd 1356/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do stypendium oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda K., po rozpatrzeniu odwołania M. B. utrzymał w mocy decyzję Starosty A. z dnia [...] sygn. [...], którą odmówił on przyznania wyżej wymienionej prawa do stypendium z tytułu podjęcia dalszej nauki ze względu na niespełnienie warunków określonych w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudniania i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.). W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. B. podniosła, że nie rozumie, dlaczego nie przyznano jej stypendium oraz, że nauka w szkole, do której uczęszcza na V semestr jest płatna i nie posiada dochodów umożliwiających jej ukończenie. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że strona składając w dniu [...] wniosek o przyznanie stypendium z tytułu podjęcia dalszej nauki posiada od dnia [...] status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku, a aktualnie jest słuchaczem V semestru w szkole, w której naukę rozpoczęła w 2009 r., wobec czego nie spełnia ustawowego wymogu podjęcia dalszej nauki w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy i z tego powodu decyzja Starosty A. jest prawidłowa. Organ jednocześnie poinformował odwołującą się, że winna zwrócić się o pomoc finansową do miejscowego ośrodka pomocy społecznej. Zaskarżając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Wojewody K. M. B. stwierdziła, że nie zgadza się z nią oraz podała, iż w ośrodku pomocy społecznej oświadczono jej, iż nie może liczyć na pomoc finansową, gdyż nie mają funduszy, wobec czego wnosi o pozytywne rozpatrzenie jej sprawy przez Sąd. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł o jej - oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu swej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego, w tym między innymi rozstrzygać o przyznaniu świadczenia pieniężnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności, a więc uwzględnienie skargi przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. W świetle powołanych wyżej kryteriów rozpoznania sprawy skarga nie mogła być uwzględniona. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowił art. 55 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy (tj. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.). W myśl tego przepisu bezrobotnemu bez kwalifikacji zawodowych, który w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole ponadgimnazjalnej dla dorosłych będącej szkołą publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej, albo w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, starosta na wniosek bezrobotnego, może przyznać stypendium w wysokości 100 % kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 wypłacane przez okres 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia nauki (ust. 1), o ile nie jest przekroczona wysokość dochodu na osobę w rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej (ust. 3). Jak wynika z ustaleń faktycznych znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy skarżąca w 2009 r. rozpoczęła naukę w posiadającym uprawnienia szkoły publicznej Centrum Edukacji i Kształcenia Kadr - Trzyletnie Liceum Ogólnokształcące dla dorosłych w B. i w dacie składania wniosku w Powiatowym Urzędzie Pracy w A. (data wpływu – [...]) uczęszczała na V semestr obejmujący rok szkolny 2011/2012, zaś jako osoba bezrobotna zarejestrowana została w dniu [...]. Powyższy stan faktyczny jest bezsporny. Wynika z niego, iż skarżąca kontynuuje naukę na wyższym semestrze wskazanego wyżej liceum, rozpoczętą w 2009 r. Zdaniem orzekających w sprawie organów przeszkodą w wydaniu pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia było uczęszczanie już kolejny rok do szkoły w momencie uzyskania statusu bezrobotnej, a nie rozpoczęcie dopiero nauki między datą rejestracji w PUP a upływem 12 - miesięcznego okresu od tej daty który to wymóg wprowadził ustawodawca. Istotnie przepis art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. warunkuje przyznanie stypendium od podjęcia dalszej nauki między innymi w szkole ponadgimnazjalnej dla dorosłych, w okresie 12 miesięcy od zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy. Wykładnia językowa sformułowania "podjęcie dalszej nauki" dokonana przy wykorzystaniu wyjaśnień zawartych w słowniku języka polskiego (Słownik Języka Polskiego pod redakcją M. Szymnaka, tom II, Warszawa 1978 oraz Mały Słownik Języka Polskiego pod redakcją St. Skorupki i innych PWN 1989 r.) wskazuje, iż podjąć, to między innymi przedsięwziąć jakieś działanie, wykonanie czegoś, rozpocząć coś. Zatem podjęcie dalszej nauki w rozumieniu art. 55 ust. 1 ustawy, jako warunek przyznania prawa do stypendium jest spełniony w sytuacji, gdy wnioskodawca nie uczył się w momencie rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej, lecz uczynił to, to jest rozpoczął naukę dopiero po fakcie rejestracji, względnie po fakcie rejestracji w ciągu 12 miesięcy podął naukę uprzednio zaniechaną (przykładowo z powodu choroby). Ze względu na to, iż podjęcie we wrześniu 2011 r. przez skarżącą dalszej nauki na kolejnym wyższym semestrze stanowiło kontynuację nauki, a nie jej rozpoczęcie na I semestrze i to, rozpoczęcie po [...] (data rejestracji w PUP), obydwa organy trafnie uznały, że nie została spełniona jedna z przesłanek umożliwiających przyznanie skarżącej uprawnień do wnioskowanego stypendium. Podkreślić należy, że tylko łączne spełnienie wszystkich wyszczególnionych w art. 55 ust. 1 ustawy warunków może stanowić podstawę do rozstrzygania w przedmiocie stypendium, o którym mowa w tym przepisie. Rozstrzygnięcie w omawianym zakresie ma przy tym charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet w razie spełnienia przez wnioskodawcę ustawowych warunków świadczenie nie musi, lecz tylko może być przyznane, na co wskazuje zawarty we wskazanym przepisie zwrot "może przyznać stypendium." W nawiązaniu do treści skargi trzeba dodatkowo wyjaśnić, że fakt uzyskiwania niskich dochodów, czy też ich braku nie stanowi samodzielnej przesłanki do przyznania osobie uczącej się stypendium, a tym samym nie może rzutować na treść decyzji. Wyżej przedstawiono warunki jakie musi spełniać bezrobotny, by mógł otrzymać tego rodzaju świadczenie. Dopiero w dalszej kolejności, jak wynika z ust. 3 art. 55 ustawy bierze się pod uwagę wysokość dochodu (lub jego brak) uzyskiwanego na osobę w rodzinie bezrobotnego. W tym stanie rzeczy, nie dopatrując się naruszenia prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a tylko badanie zgodności z obowiązującymi przepisami, jak zaznaczono na wstępie, mieści się w kompetencjach sądów administracyjnych, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) jak w sentencji.