II SA/Bd 1356/14

Dnia 9 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Tyliński sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi A. V., R.V. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę 1. oddala skargę, 2. zwrócić skarżącym solidarnie od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w B.) kwotę [...] ([...]) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. II SA/Bd 1356/14 UZASADNIENIE Wojewoda K.-P. zaskarżoną decyzją z [...] października 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta G. z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta G. z dnia [...] lutego 2014 r. [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowego wraz z infrastrukturą techniczną – instalacje zewnętrzne gazu, wody, kanalizacja sanitarna i deszczowe, instalacje elektryczne zalicznikowe i oświetleniowe oraz przebudowa sieci ciepłowniczej, infrastruktura drogowa - place parkingowe, drogi manewrowe, pylon informacyjny, wiata na wózki, na działkach nr [...],[...], [...] obr. [...] i na działce nr [...] obr. [...] w G. Decyzja ta wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent G. po rozpatrzeniu wniosku A. i R. V. o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta G. z dnia [...] lutego 2014 r. [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowego wraz z infrastrukturą techniczną, a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej na podstawie art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej jako "k.p.a." We wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawcy oświadczyli, że są właścicielami działki nr [...] obręb nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z planowaną inwestycją. Budowa powyższego obiektu oddziałuje na ww. działkę wnioskodawców, która jest zabudowana budynkiem mieszkalnym położonym w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Na tej podstawie wnioskodawcy uznali, że przysługuje im status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. Oddziaływanie na nieruchomość skarżących będzie powodowane hałasem z uwagi na bliskość rampy załadunkowej dostawczych samochodów ciężarowych. Oprócz tego hałas będą generowały prace i urządzenia towarzyszące budowie planowanej inwestycji oraz wentylatory cyrkulacji powietrza i klimatyzacji wewnątrz budynku handlowego i agregatory prądotwórcze. Wnioskodawcy zwrócili uwagę na wiążący charakter decyzji Prezydenta G. z dnia [...] sierpnia 2013 r. o warunkach zabudowy, w ramach której zostali uznani za stronę postępowania oraz w której to decyzji na str. 5 wskazano, że kwestia hałasu powinna być badana w postępowaniu przed organem wydającym pozwolenie na budowę. We wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawcy zarzucili, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem § 323, § 324, § 325 ust. 1 oraz § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U.2014.112). Wnioskodawcy zwrócili również uwagę na natężenie ruchu związanego z planowaną inwestycją i na emisję spalin. W ich ocenie, sporna decyzja została wydana z naruszeniem § 309 pkt 1, 2, 5 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690), z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U.2012.1031), dalej z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2008.199.1227) oraz ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz.U.2007.75.493). Z powyższych względów wnioskodawcy wskazali na naruszenie art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez nieprawidłowe wytyczenie obszaru analizowanego. Organ uznał, że wnioskodawcy nie mają przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Organ I instancji powołał się na analizę hałasu przemysłowego emitowanego przez projektowany budynek, jego obsługę (dostawa towarów) oraz ruch samochodowy klientów, w której wykazano w ocenie organu, że eksploatacja obiektu nie będzie stanowiła źródła ponadnormatywnych oddziaływań akustycznych poza granicami terenu parceli, i tym samym nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej. Organ dodał również, że zgodnie z warunkami dodatkowymi decyzji o warunkach zabudowy oraz uzgodnieniami architekta Miejskiego, miejsce dostaw towaru i dojazd zasłonięto ekranem akustycznym o wysokości 2,0 m i długości 10,00 m, zapewniającym izolację akustyczną terenu działek sąsiednich. Budynek handlowy usytuowano w odległości 8,5 m od granicy działki nr [...] i tyle samo od ściany budynku gospodarczo – garażowego zlokalizowanego na tej działce bezpośrednio przy granicy działki inwestycyjnej, ściana bez otworów okiennych. Organ I instancji wskazał, że wysokość planowanego budynku handlowego wynosi w najwyższym punkcie 6,95 m i nie powoduje zacienienia budynku usytuowanego na działce skarżących w odległości 23 m od budynku projektowanego. Organ wskazał również, że uciążliwości hałasu generowane w trakcie budowy mają charakter przejściowy. Wobec powyższego organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. uznając, że wnioskodawcy nie są stroną postępowania mimo bezpośredniego sąsiedztwa w stosunku do nieruchomości z planowaną inwestycją. Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. i R. V. zarzucając, tak jak we wniosku o wznowienie postępowania, naruszenie: -§ 309 pkt 1, 2, 5 i 9 oraz § 323, § 324, § 325 ust. 1 oraz § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690); -przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U.2012.1031); -przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2008.199.1227); -ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz.U.2007.75.493); -art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez nieprawidłowe wytyczenie obszaru analizowanego. Dodatkowo strony w odwołaniu podniosły zarzuty naruszenia: -art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nie uwzględnienie faktu, że decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę umożliwia lokalizację obiektu, który w formie architektonicznej, skali urbanistycznej i funkcji nie spełnia warunków dobrego sąsiedztwa z uwagi na otoczenie wyłącznie budynkami mieszkalnymi; -art. 8 i art. 9 k.p.a., poprzez nie przedstawienie w decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. wyników analizy hałasu przemysłowego emitowanego przez projektowany budynek i stwierdzenie, że inwestycja nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu. Odwołanie zostało uzasadnione w ten sam sposób co wniosek o wznowienie postępowania. Odwołujący nie zgodzili się ze stanowiskiem organu, że nie są stroną postępowania administracyjnego. Stwierdzili, że w świetle obowiązujących przepisów winien być im przyznany status strony, bowiem ich nieruchomość leży w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, który nie może być utożsamiany tylko i wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi. Zdaniem odwołujących się, dotychczas wydane decyzje organów nie mają podstaw prawnych i faktycznych, wydane zostały z naruszeniem przepisów k.p.a. oraz prawa budowlanego. Wojewoda K.-P. decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta G. z dnia [...] czerwca 2014 r. Organ odwoławczy przytaczając treść przepisów, których naruszenie zarzucili odwołujący się we wniosku o wznowienie postępowania oraz w odwołaniu stwierdził, że skarżący nie są stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. o pozwoleniu na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ przeanalizował odległości działki od granicy działki odwołujących się oraz od istniejącego na tej działce budynku gospodarczego. Skargę na powyższą decyzję złożyli skarżący A. i R. V. Wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji organów I i II instancji jako wydanych z naruszeniem prawa i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podnosząc te same zarzuty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo podnieśli w uzasadnieniu skargi, że zlecili przeprowadzenie analizy hałasu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Przedmiotem kontroli w przedmiotowej sprawie jest decyzja Wojewody K.-P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta G. z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] odmawiającą po wznowieniu postępowania uchylenia decyzji Prezydenta G. z dnia [...] lutego 2014 r. [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowego wraz z infrastrukturą techniczną – instalacje zewnętrzne gazu, wody, kanalizacja sanitarna i deszczowe, instalacje elektryczne zalicznikowe i oświetleniowe oraz przebudowa sieci ciepłowniczej, infrastruktura drogowa - place parkingowe, drogi manewrowe, pylon informacyjny, wiata na wózki, na działkach nr [...],[...], [...] obr. [...] i na działce nr [...] obr. [...] w G. Kwestionowana decyzja jest wynikiem postępowania wszczętego przez skarżących wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowego dla opisanej wyżej inwestycji. Podstawę wniosku stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem wnioskodawcy jako właściciele nieruchomości stanowiących działki nr [...] obręb nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością objętą inwestycją nie brali udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, postępowanie organów administracji orzekających w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie wznowionego postępowania nie nosi cech uchybień przepisom postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga istota instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, które jako szczególny rodzaj procedury umożliwiającej, w przypadkach prawem przewidzianych (art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a.), wzruszenie ostatecznych indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej składa się z dwóch etapów. W pierwszym, organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych - co w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony - oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia pochodzi od osoby mającej czynną legitymację procesową, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 k.p.a., a także czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia pochodzi bezspornie (w sposób nie budzący wątpliwości) od osoby nie mającej (nie mogącej mieć) przymiotu strony w danym postępowaniu i okoliczność ta może być stwierdzona bez konieczności badania w tym zakresie przepisów prawa materialnego albo, że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo wnioskodawca - mimo stosownego wezwania przez organ administracji - nie podał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). Gdy nie zaistnieje żadna z wymienionych okoliczności, organ ten wznawia postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). W drugim etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania przechodzi do badania przyczyn wznowienia, a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a. tj. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z przywołanych unormowań wynika, że w pierwszym etapie organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania nie analizuje przyczyn wznowienia, gdyż jego kompetencje w tej fazie proceduralnej sprowadzają się jedynie do ustalenia, czy wnioskodawca wskazał przynajmniej jedną z ustawowych przyczyn uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. Powinność zbadania przyczyn wznowienia aktualizuje się dopiero w drugim etapie postępowania, a więc po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie, które stanowi podstawę do przeprowadzania postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Przy czym podkreślić trzeba, że niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych (brak interesu prawnego wnioskodawcy) zachodzi jedynie w przypadku, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania wystąpi podmiot, który nie będzie w ogóle powoływał się na interes prawny. W sytuacji natomiast, kiedy będzie zachodziła potrzeba ustalania na podstawie przepisów prawa materialnego, czy sprawa dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy, tego rodzaju ustalenia mogą być przez organ czynione, ale dopiero po wznowieniu postępowania. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Organy prawidłowo zweryfikowały wskazaną przez wnioskodawców podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i uznały, że istnieje potrzeba ustalenia, czy sprawa dotyczy ich interesu prawnego w drugim etapie postępowania z uwagi na konieczność oceny tego interesu po dokonaniu w sprawie ustaleń faktycznych i ich ocenie z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że odwołujący są właścicielami nieruchomości gruntowych bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, na której ma być realizowana planowana inwestycja. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych w zakresie interesu prawnego skarżących. Przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), stanowi podstawę prawną do ustalania kręgu stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i jest regulacją szczególną, o węższym zakresie w stosunku do art. 28 k.p.a., zawierającego "ogólną" definicję strony w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. To ostatnie pojęcie zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zgodnie z którym "obszar oddziaływania obiektu" oznacza teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu cytowanego przepisu, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne i przepisów wykonawczych do ustaw. Ograniczenia w zagospodarowaniu, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wynikające z konkretnych przepisów prawa, muszą godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości. Tylko takie ograniczenia dają właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym z zakresu Prawa budowlanego. Przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje zatem według kryterium geograficznego, z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, lecz dla uzyskania statusu strony tego postępowania, konieczne jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na ową nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Na status strony postępowania wskazuje przykładowo niezachowanie w projekcie budowlanym minimalnych odległości dotyczących sytuowania budynków, przewidzianych w tym rozporządzeniu w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w takiej sytuacji właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w granicach obszaru wyznaczonego tymi odległościami są stronami w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę takich obiektów. Obecnie nie można zatem przyjmować automatycznie, że każdy właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, jest stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na jej budowę. Takie oznaczenie kręgu stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę wprowadzone zostało do Prawa budowlanego ustawą nowelizującą z dnia z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Prawo budowlane w pierwotnym brzmieniu uchwalonym dnia 7 lipca 1994 r. nie określało kręgu osób, którym w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenie na budowę przysługiwał przymiot strony, a ich ustalenie następowało w trybie art. 28 k.p.a. stanowiącego, że stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Założeniem ustawy nowelizacyjnej było uproszczenie procedury administracyjnej w procesie budowlanym, liberalizacja wymagań i skrócenie drogi do uzyskania prawa legalnego wykonania robót budowlanych. Celem dokonanej zmiany art. 28 Prawa budowlanego było ograniczenie kręgu stron w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia tej sprawy było ustalenie na gruncie obowiązujących przepisów prawa, czy sporna inwestycja w postaci budynku handlowego wraz z infrastrukturą będzie oddziaływać na nieruchomości wnioskodawców w sposób ograniczający ich zagospodarowanie, a więc konieczne było wskazanie konkretnych norm prawa, które mogą stanowić źródło ewentualnych ograniczeń w zagospodarowaniu ich działek. Organy w przedmiotowej sprawie takich ograniczeń nie dostrzegły, a argumenty odwołujących uznały za nieuzasadnione. Stanowisko organów administracji podziela Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego nie potwierdził bowiem twierdzeń wnioskodawców o zagrożeniu ich działek przekroczeniem norm hałasu, emisji zanieczyszczeń, substancji szkodliwych, czy też niezachowania odległości inwestycji co do warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że w toku prac przygotowawczych do planowanej inwestycji przeprowadzono analizę hałasu w rejonie planowanej do wybudowania rampy dla dostaw zaopatrzenia. Inwestor przedsięwziął rozwiązania techniczne w zakresie ograniczenia hałasu stosując ekrany akustyczne. Wnioskodawcy nie przestawili w tym zakresie żadnych okoliczności, z których wynikałoby, że planowany obiekt będzie oddziaływać na ich nieruchomości w sposób ograniczający ich zagospodarowanie. Przedstawiona przez skarżących analiza hałasu z dnia [...] sierpnia 2014 r. jedynie hipotetycznie zakłada przekroczenie norm hałasu w stosunku do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy ul. A. oraz zabudowy wielorodzinnej przy ul. L. Skarżący są właścicielami działki nr [...] obręb [...] zlokalizowanej przy ul A. w G. Powyższe oznacza, że obliczenia wykonane w przedłożonej analizie na poziomie 4 m npt. przy danych przyjętych w projekcie budowlanym , nawet jeżeli wskazują na to, że teoretycznie mogą wystąpić przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w porze nocnej i dziennej, to nie dotyczą te uciążliwości nieruchomości skarżących ( pkt 5.4 Wniosków analizy k- 32 akt sądowych). W przedmiotowej sprawie organ miał obowiązek zbadać naruszenie indywidualnego interesu skarżących z uwagi na ograniczenia wynikające z racji inwestycji , a nie wpływu zamierzenia na inne nieruchomości sąsiednie. Organ słusznie uznał, że sposób realizacji robót i czasowe niekorzystne oddziaływanie inwestycji, w zakresie drgań, hałasu, zwiększonego natężenia ruchu ciężkich pojazdów czy emisji spalin, w trakcie jej realizacji, na nieruchomości sąsiednie nie może być uznane za ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Wskazane w tym przepisie ograniczenia dotyczą już zrealizowanego obiektu, a nie czasu jego budowy. Niedogodności, czy uciążliwości powodowane przez proces inwestycyjny dla terenów sąsiednich nie są objęte dyspozycją tego przepisu. Unormowania Prawa budowlanego zawierającego normy prawa administracyjnego nie przewidują możliwości dochodzenia w trybie jego przepisów odszkodowania za szkody powstałe z związku z procesem realizacji robót. Właścicielom nieruchomości, którzy ponieśli ewentualne szkody w trakcie realizacji prac budowlanych na sąsiednich nieruchomościach przysługują roszczenia na podstawie prawa cywilnego, które mogą być dochodzone przed sądem powszechnym. Organy prawidłowo i w sposób wszechstronny rozważyły również, czy planowana inwestycja ze względu na szczegółowe konkretne przepisy prawa, będzie ograniczała zagospodarowanie działek wnioskodawców. Analizie poddano kwestie usytuowania planowanego obiektu budowlanego w stosunku do granicy z działką skarżących. Organy nie stwierdziły, ażeby przyjęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym rozwiązania w zakresie usytuowania budynku były sprzeczne z wymogami § 323, § 324, § 325 ust. 1 i § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a co więcej, ażeby w jakikolwiek sposób ograniczały zagospodarowanie działki skarżących. Rozwiązania projektowe i załączona dokumentacja, określające indywidualne cechy projektowanego obiektów, w tym ekrany akustyczne mające za zadanie zachowanie dopuszczalnych przepisami prawa poziomów hałasu w porze nocnej i dziennej wskazują, że brak jest przepisów techniczno-budowlanych, jak i innych przepisów odrębnych, z których wynikałoby, iż obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje również nieruchomość skarżących. W ocenie Sądu, organy zasadnie rozstrzygnęły, że nieruchomość skarżących pozostaje poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji, a tym samym, tereny te pozostają poza strefą oddziaływania spornego obiektu, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Wnioskodawcy również nie przedstawili jakiegokolwiek dowodu, poza własnymi stwierdzeniami, że inwestycja ta będzie negatywnie oddziaływać na ich nieruchomości, w sposób ograniczający czy uniemożliwiający zagospodarowanie. Nie wskazali też żadnego konkretnego przepisu prawa, który wprowadzałby ograniczenia w zagospodarowaniu ich terenu w związku z projektowaną zabudową. Powoływane w skardze argumenty, dotyczące zagrożeń związanych z realizacją inwestycji w zakresie naruszenia § 309 pkt 1,2,5 ww. rozporządzenia , tj. w zakresie wydzielania się gazów toksycznych, obecności szkodliwych pyłów lub gazów w powietrzu oraz nieprawidłowego usuwania dymu i spalin oraz nieczystości i odpadów w postaci stałej lub ciekłej nie znajdują poparcia w materiale dowodowym i są gołosłowne, co czyni nieuzasadnionym zarzut zawarty w pkt 3 skargi. Przy ocenie obszaru oddziaływania inwestycji nie można bowiem opierać się na przypuszczeniach, czy stanach hipotetycznych, bez konkretnego powiązania normy prawnej z jej wpływem na zagospodarowanie działki sąsiedniej. Obszar oddziaływania nie jest obszarem, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie dotyczy oddziaływania faktycznego, którego nie można mylić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych. Za całkowicie nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę organy architektoniczno budowlane nie badają zasad dobrego sąsiedztwa , których spełnienie warunkuje wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Reasumując, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy w sposób wyczerpujący wykazał i uzasadnił brak obiektywnych przesłanek do uznania skarżących za podmioty posiadające interes prawny do kwestionowania w trybie postępowania nadzwyczajnego decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że organ prawidłowo wyznaczył obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Powyższa ocena, stosownie do której wnioskodawcy nie mają statusu strony w niniejszym postępowaniu, skutkowała odmową uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla opisanej inwestycji. Wobec powyższego, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone decyzje podjęte zostały w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego i doprowadziły do właściwego zastosowania przepisów prawa administracyjnego. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.