II SA/Bd 1360/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Leszek Tyliński sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi D. C. na orzeczenie Komendanta [...] Policji w B. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę. II SA/Bd 1360/15 UZASADNIENIE W dniu [...] 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wydał orzeczenie Nr [...] w stosunku do sierż. szt. D. C. – policjanta Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], obwinionemu o to, że: 1. w dniu [...] 2015 r., w godz. 6:45 do 7:11 w [...] przy ul. [...], wykonując czynności służbowe na stanowisku referenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], wspólnie z mł. asp. M. Z., z wykorzystaniem radiowozu nieoznakowanego [...] nr rej. [...], zaniechał czynności służbowej, nie reagując na popełniane wykroczenie polegające na pozostawieniu przez kierującego pojazdem marki [...] koloru białego ww. samochody w odległości ok 2 m za przejściem dla pieszych i chodzeniu w tym czasie po jezdni utrudniając ruch pojazdów – tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Z 2015 poz. 355; ze zm.); 2. w dniu [...] 2015 o godzinie 7:29 w [...] przy ul. [...], wykonując czynności służbowe na stanowisku referenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], wspólnie z mł. asp. M. Z., z wykorzystaniem radiowozu nieoznakowanego [...] nr rej. [...], zaniechał czynności służbowej i nie zareagował na wykroczenie popełnione przez pieszą przechodzącą poza przejściem dla pieszych – tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (cyt. wyżej) 3. w dniu [...] 2015 r., o godz. 7:59 w miejscowości [...], wykonując czynności służbowe na stanowisku referenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], wspólnie z mł. asp. M. Z., z wykorzystaniem radiowozu nieoznakowanego [...] nr rej. [...], zaniechał czynności służbowej, nie reagując na popełniane wykroczenie polegające na wyjeżdżaniu przez kierującego samochodem marki [...] z parkingu przyszkolnego w [...] z przekroczeniem linii ciągłej – tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (cyt. wyżej); 4. w dniu [...] 2015 r., o godz. 8:00 w miejscowości R., wykonując czynności służbowe na stanowisku referenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], wspólnie z mł. asp. M. Z., z wykorzystaniem radiowozu nieoznakowanego [...] nr rej. [...], zaniechał czynności służbowej, nie reagując na popełniane wykroczenie polegające na wyjeżdżaniu przez kierującego samochodem marki [...] z parkingu przyszkolnego w [...] z przekroczeniem linii podwójnej ciągłej – tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (cyt. wyżej); 5. w dniu [...] 2015 r., o godz. 9:45 w miejscowości [...], wykonując czynności służbowe na stanowisku referenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], wspólnie z mł. asp. M. Z., z wykorzystaniem radiowozu nieoznakowanego [...] nr rej. [...], zaniechał czynności służbowej, nie reagując na popełniane wykroczenie polegające na przekroczeniu linii pojedynczej ciągłej przez kierującego samochodem typu SUV koloru srebrnego w [...] na łuku drogi – tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (cyt. wyżej); 6. w dniu [...] 2015 r., o godz. 9:53 w [...] ul [...], wykonując czynności służbowe na stanowisku referenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], wspólnie z mł. asp. M. Z., z wykorzystaniem radiowozu nieoznakowanego [...] nr rej. [...], zaniechał czynności służbowej, nie reagując na popełniane wykroczenie polegające na przechodzeniu pieszego przez jezdnie poza przejściem dla pieszych – tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (cyt. wyżej); 7. w dniu [...] 2015 r. w L. przy ul. [...] nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta co przejawiało się tym, że będąc właścicielem pojazdu [...] nr rej. [...] nie posiadał umieszczonej nalepki kontrolnej w prawnym dolnym rogu szyby czołowej – tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (cyt. wyżej) w zw. z § 2 i 23 zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz.Urz. KGP z 2004 nr 1 poz 3). W omawianym orzeczeniu organ uniewinnił obwinionego od zarzucanych czynów w pkt od 1 do 6, uznając go jednocześnie za winnego czynu określonego w pkt 7 i wymierzył w związku z tym karę nagany. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego ustalono, że odnośnie zarzutów zawartych w pkt 1-6 nie jest możliwe jednoznaczne określenie odległości z zapisu urządzenia kontrolno-pomiarowego z uwagi na zoom x13, gdyż oko ludzkie nie jest w stanie dostrzec takiego zbliżenia. Na zdjęciach wykonanych z urządzenia kontrolno-pomiarowego również nie można stwierdzić jednoznacznie odległości. Przesłuchany w tej samej sprawie w charakterze obwinionego mł.asp. M. Z. złożył obszerne wyjaśnienia do każdego z zarzutów, które razem z zebranym materiałem dowodowym uprawdopodobniają, że nie doszło do niedopełnienia obowiązków służbowych. Organ zwrócił też uwagę, że nie ustalono czy faktycznie doszło do wykroczeń o których mowa w zarzutach zawartych w pkt 1-6. W zakresie zarzutu zawartego w pkt 7 organ wyjaśnił, że po ujawnieniu w dniu [...] 2015 r. podczas kontroli pojazdów na parkingu policyjnym nieprawidłowości dotyczących braku naklejki kontrolnej na przedniej szybkie samochodu należącego do obwinionego, I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...] poinformował obwinionego o konieczności usunięcia tegoż uchybienia stanowiącego wykroczenie z art. 97 kw w związku z 31 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów. Obwiniony odmówił jednakże umieszczenia nalepki kontrolnej, kwestionując zapis ustawodawcy regulujący przepisy dot. oznaczeń pojazdów. W ocenie organu swoim lekceważeniem dla prawa obwiniony naruszył normy etyczne skodyfikowane w zasadach etyki zawodowej policjanta, określone w załączniku do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. W odwołaniu od powyższego orzeczenia D. C. zarzucił mu naruszenie przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym – tj. art. 135 f ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji, poprzez prowadzenie postępowania dyscyplinarnego przez rzecznika dyscyplinarnego w sposób uniemożliwiający realne podejmowanie przez obwinionego i jego pełnomocnika czynności mających na celu czynny udział w tym postępowaniu, które to naruszenie w sposób istotny wpłynęło na cały tok postępowania dyscyplinarnego, pozbawiając stronę możliwości składania wniosków dowodowych oraz odnoszenia się do zebranego materiału dowodowego na każdym jego etapie. Ponadto zarzucił naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie i w konsekwencji wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdy z okoliczności faktycznych w sprawie wynikało, że obwinionemu nie sposób było postawić takiego zarzutu z uwagi na brak dostatecznych dowodów w sprawie. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2015 r. Komendant Policji uchylił w całości zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że kwestionowane orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika mianowicie, że rzecznik dyscyplinarny nie wezwał skutecznie obwinionego na wyznaczony termin przesłuchania. Wskazuje na to treść notatki urzędowej z dnia [...] 2015 r., w której mowa o tym, że obwiniony odbierał korespondencje po terminie. Włączone do akt potwierdzenia odbioru nie zostały wypełnione przez nadawcę w sposób umożliwiający ich jednoznaczną identyfikację. W wyniku porównania umieszczonych na nich dat można jednak przyjąć, że wezwanie z dnia [...] 2015 r. z terminem stawiennictwa na dzień [...] 2015 r. nie zostało doręczone skarżącemu przed datą, na którą wyznaczono przesłuchanie (drugie awizowanie miało miejsce w dniu [...] 2015 r. czyli po terminie przesłuchania). Z kolei wezwanie z dnia [...] 2015 r. na dzień [...] 2015 r. zostało doręczone obwinionemu, również po terminie przesłuchania, tj. w dniu [...] 2015 r. Podobna sytuacja dotyczy udziału w tym postępowaniu obrońcy obwinionego – żadne z kierowanych do niego pism nie zostało doręczone przed wyznaczonym terminem przesłuchania obwinionego. W wyniku tych uchybień nie doszło zatem do skutecznego umożliwienia obwinionemu złożenia wyjaśnień. Organ odwoławczy wskazał również na uchybienia organu I instancji w zakresie czynności zapoznania obwinionego z aktami postępowania, a co za tym idzie w zakresie umożliwienia obwinionemu zgłaszania wniosków o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego. Analiza treści przesłanych obwinionemu wezwań wskazuje, że czynności zaplanowane przez rzecznika dyscyplinarnego na dzień [...] i [...] 2015 r. objąć miały, oprócz przesłuchania, również zapoznanie obwinionego i jego obrońcy z aktami postępowania dyscyplinarnego. P. wezwania te były nieskuteczne, to zdaniem organu odwoławczego skarżący został również nieskutecznie poinformowany o prawie zapoznania się z aktami postępowania, co z kolei przełożyło się na naruszenie uprawnienia obwinionego do zgłaszania wniosków o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że z akt niniejszej sprawy nie wynika by skarżący w toku postępowania zgłaszał jakiekolwiek wnioski dowodowe, które później nie zostałyby rozpatrzone lub choćby wyrażał wolę zgłoszenia wniosków dowodowych a organ mu to utrudniał. Wniosek dotyczący przeglądania akt postępowania skarżący złożył zaś w dniu [...] 2015 r. i następnego dnia przeglądał akta. Organ wskazał również, że z uwagi na to, że zaskarżone orzeczenie zostało uchylone w całości brak jest podstaw do oceny zarzutu dotyczącego naruszenia norm prawa materialnego poprzez nieuzasadnione zastosowanie art. 132 ust. 1 ustawy o Policji i w w konsekwencji wszczęcie postępowania dyscyplinarnego W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższe orzeczenie D. C. zarzucił mu naruszenie art. 135 lit n ust. 4 pkt 3 i dalej ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (cyt. Wyżej) poprzez rażące naruszenie wskazanego przepisu polegające na uchyleniu orzeczenia dyscyplinarnego w całości i w konsekwencji pogorszeniu sytuacji prawnej odwołującego z uwagi na fakt, że orzeczenie to dotyczyło również zarzutów, od których skarżący został uniewinniony, a w ewentualnym postępowaniu dyscyplinarnym toczącym się na skutek ponownego rozpoznania sprawy zakaz reformationis in peius nie miałby zastosowania. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy zamiast orzeczenia kasacyjnego winien był wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie, tym bardziej, że ocenił on merytorycznie treść zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących naruszenia przepisów o postępowaniu, uznając je za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia stanowił art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r., poz. 355; ze zm.), zgodnie z dyspozycją którego wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych w całości lub w znacznej części. W świetle brzmienia powyższego uregulowania nie budzi wątpliwości, że organ odwoławczy przy wydawaniu na tej podstawie orzeczenia ogranicza się tylko do oceny przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu, natomiast nie rozstrzyga o meritum sprawy, a także nie przeprowadza merytorycznej kontroli orzeczenia wydanego przez organ I instancji. Wobec tego, że rozstrzygnięcie oparte na tej podstawie prawnej ma charakter wyłącznie kasacyjny, rolą Sądu kontrolującego to orzeczenie jest ocena przesłanek stanowiących podstawę do jego podjęcia. Kontrola zaskarżonego orzeczenia sprowadza się zatem do oceny, czy sprawa wymagała przeprowadzenia czynności dowodowych we wskazanym zakresie. Organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji tylko wówczas, gdy wykaże, że uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym w granicach wyznaczonych przez art. 135l ust. 1 ww. ustawy, nie jest wystarczające do prawidłowego wydania orzeczenia. W sytuacji, bowiem, gdy uzupełnienie materiału dowodowego zgodnie ze wskazanym przepisem umożliwiłoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy, podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z tym uzasadnieniem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, jest równoznaczne z naruszeniem obu tych przepisów. Okolicznościami, które wpłynęły na to, że organ II instancji zastosował rozstrzygnięcie wskazane w przepisie art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji był brak skutecznego wezwania skarżącego na przesłuchanie, brak skutecznego poinformowania pełnomocnika o wyznaczonej dacie przesłuchania skarżącego oraz niepoinformowanie skarżącego i jego pełnomocnika o prawie do zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący był dwukrotnie wzywany przez rzecznika dyscyplinarnego do stawiennictwa w Komendzie Powiatowej Policji w celu złożenia wyjaśnień i zapoznania z materiałami dowodowymi postępowania dyscyplinarnego (wezwanie z [...] 2015 r. na dzień [...] 2015 r. i wezwanie z [...] 2015 r. na dzień [...] 2015 r.). Z ustaleń organu II instancji wynika, że przesyłka zawierającą wezwanie z dnia [...] 2015 r. mimo dwukrotnego awizowania nie została przez skarżącego odebrana. W tej sytuacji, zgodnie z art. 133 § 2 kodeksu postępowania karnego, mającego, w świetle treści przepisu art. 135 p ust. 1 ustawy o Policji, zastosowanie w sprawie, omawianą korespondencję należało uznać za doręczoną po upływie 7 dni od drugiego awizowania przesyłki, które miało miejsce w dniu [...] 2015 r. Oznaczałoby to, że przesyłkę, zawierającą wezwanie na przesłuchanie mające się odbyć w dniu [...] 2015 r. można uznać za skutecznie doręczoną [...] 2015 r. Jeśli natomiast chodzi o wezwanie z dnia [...] 2015 r. to skarżący odebrał przesyłkę zawierającą to wezwanie w dniu [...] 2015 r., czyli również po terminie, na który zaplanowano przesłuchanie – tj. po [...] 2015 r. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że organ II instancji trafnie uznał, że skarżący nie został skutecznie wezwany na przesłuchanie ani poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zawartość akt administracyjny nie pozwala również na przyjęcie, że wyznaczony przez skarżącego pełnomocnik został przez rzecznika dyscyplinarnego skutecznie powiadomiony o ustalonych terminach przesłuchania skarżącego oraz zapoznania się z materiałami postępowania dyscyplinarnego. W aktach znajdują się potwierdzenia odbioru korespondencji przez pełnomocnika skarżącego, które wprawdzie nie są oznaczone w sposób wskazujący jednoznacznie na to korespondencji z jakiego dnia dotyczą i o jakiej treści, jednakże na podstawie daty nadania znajdującej się na tych dokumentach można przyjąć, że najprawdopodobniej pełnomocnik skarżącego pismo z dnia [...] 2015 r., informujące o wyznaczeniu na dzień [...] 2016 r. daty przesłuchania skarżącego, odebrał w dniu [...] 2016 r., a pismo z dnia [...] 2016 r. informujące o wyznaczeniu daty przesłuchania na dzień [...] 2015 r. odebrał w dniu [...] 2015 r. Nie zawiadamiając skarżącego i jego pełnomocnika w sposób prawidłowy o planowanym przesłuchaniu i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, rzecznik dyscyplinarny utrudnił (jeśli nie uniemożliwił) skarżącemu skuteczną obronę od postawionych zarzutów przez odniesienie się do nich i ewentualne zgłaszanie wniosków dowodowych. Naruszył tym samym art. 135 f ust. 1 ustawy o Policji, w którym mowa o przysługującym obwinionemu prawie do czynnego udziału w postępowaniu dyscyplinarnym wyrażającym się m.in. w prawo do składania wyjaśnień (lub odmowie ich składania), zgłaszania wniosków dowodowych, przeglądania akt postępowania. Nie przeprowadzając, w wyniku własnych uchybień, dowodu z przesłuchania skarżącego, rzecznik dyscyplinarny, a następnie przełożony dyscyplinarny, wydający orzeczenie pierwszoinstancyjne, uchybili również przepisowi art. 135 g ustawy o Policji, nakładającemu na nich obowiązek badania i uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. W tej sytuacji istniała konieczność ponownego wezwania skarżącego na przesłuchanie, uwzględniając tym razem możliwość opóźnienia w odbiorze wezwania wynikającą z podwójnej awizacji korespondencji i konieczności przyjęcia tzw. fikcji doręczenia wynikającej z przepisu art. 133 § 2 kodeksu postępowania karnego. Umożliwienie skarżącemu złożenia wyjaśnień w trakcie przesłuchania, zapoznania się przez niego i jego pełnomocnika z aktami sprawy, a także wnoszenia o uzupełnienie akt sprawy o określone środki dowodowe oznacza z całą pewnością konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Tym samym należy uznać, że zaistniały przesłanki do zastosowania w sprawie przez organ II instancji przepisu art. 135n ust. 4 pkt 3 i wydaniu orzeczenia kasacyjnego. Za nietrafne należy w związku z tym uznać twierdzenia strony skarżącej, że w sprawie powinno zostać wydane orzeczenie merytoryczne oparte na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 1 lub ust. 2 ustawy o Policji tj. orzeczenie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia (ust. 1) lub o uchyleniu w całości albo w części orzeczenia i w tym zakresie uniewinniające obwinionego, o odstąpieniu od ukarania, względnie wymierzające inną karę, bądź uchylające to orzeczenie i umarzające postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji (ust. 2). Jak już bowiem wyżej wskazano rozstrzygnięcie I instancyjne nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem wszelkich niezbędnych czynności dowodowych, na które zgodnie z art. 135 e ust. 1 ustawy o Policji składa się w szczególności przesłuchanie obwinionego i przyjęcie od niego wyjaśnień. Organ II instancji, zdaniem Sądu, nie mógł zlecić rzecznikowi dyscyplinarnemu na podstawie art. 135l ust. 1 ustawy o Policji uzupełnienia materiału dowodowego ze względu na to, że czynności dowodowe w tym zakresie powinny być przeprowadzone już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego z uwagi na ich istotność w sprawie, a także na możliwość, że poza wyjaśnieniami skarżący złoży wnioski dowodowe, do czego miałby prawo na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, a czego go pozbawiono. Przesłuchanie skarżącego i przeprowadzenie ewentualnych dowodów, o które skarżący by wnioskował mogło doprowadzić do zmian w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Właściwym zaś organem w zakresie ustalania stanu faktycznego jest tylko organ I instancji. Działania organu odwoławczego w tej kwestii mogą mieć jedynie charakter uzupełniający, a nie zastępujący działania organu I instancji. Dodać należy, że ewentualne uzupełnienie w tym zakresie postępowania przez organ II instancji prowadziłoby przy tym do usankcjonowania przez organ II instancyjny dostrzeżonego naruszenia praw obwinionego do obrony przed stawianymi mu zarzutami. Nie można też zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że organ II instancji wydając decyzję kasacyjną ocenił merytorycznie treść zarzutów naruszenia przepisów o postępowaniu postawionych w odwołaniu uznając je za nieuzasadnione. Organ odwoławczy nie analizował bowiem zgromadzonych w postępowaniu dowodów. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie wynika, aby organ ten stwierdził, że jakaś okoliczność jest już udowodniona. Organ II instancji nie ustalał samodzielnie stanu faktycznego, ani nie wypowiadał się odnośnie winy lub braku udowodnienia winy skarżącego. Chybiony jest również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy zakazu reformationis in peius zawartego w art. 135 n ust. 6 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem w postępowaniu odwoławczym wyższy przełożony dyscyplinarny nie może wymierzyć surowszej kary dyscyplinarnej, chyba że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes służby. W świetle treści powyższego przepisu zakaz reformationis in peius w postępowaniu dyscyplinarnym polega na tym, że wyższy przełożony uchylając orzeczenie przełożonego dyscyplinarnego i orzekając co do istoty sprawy (art. 135n ust. 4 pkt 2) nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym orzeczeniu na niekorzyść strony, która się odwołała. W niniejszej zaś sprawie organ II instancji wydał, na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji, orzeczenie o charakterze kasacyjnym – uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Nie było to zatem rozstrzygnięcie, do którego miałby zastosowanie przepis art. 135 n ust. 6 ustawy o Policji. Tym samym nie można uznać, że organ odwoławczy dopuścił się, jak twierdzi skarżący, rażącego naruszenia tegoż przepisu. Bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego orzeczenia pozostaje też podnoszona przez skarżącego okoliczność, że zakaz reformationis in peius nie będzie miał zastosowania przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji i w związku z tym może zapaść orzeczenie mniej korzystne dla skarżącego, którego uniewinniono od sześciu z siedmiu postawionych zarzutów. Zarzut ten mógłby mieć znaczenie w sprawie, gdyby organ odwoławczy w orzeczeniu kasacyjnym dokonywał merytorycznej oceny sprawy, wywierając tym samym wpływ na rozstrzygnięcie organu I instancji wydane po uzupełnieniu materiału dowodowego. Jednakże, jak już wyżej wskazano organ odwoławczy nie analizował zgromadzonych w postępowaniu dowodów, nie ustalał samodzielnie stanu faktycznego, ani nie wypowiadał się odnośnie winy lub braku udowodnienia winy skarżącego. O treści rozstrzygnięcia wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decydował będzie wyłącznie organ I instancji (przełożony dyscyplinarny). O tym zaś, jakie będzie to rozstrzygnięcie przesądzą ustalenia faktyczne poczynione w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. W tym stanie sprawy, Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego skargę tę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; ze zm.)