II SA/Bd 1364/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2012 r. sprawy ze skargi E. Z., S. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] września 2011r. Nr [...] (znak: [...]) Prezydent G., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., zatwierdził projekt budowlany, udzielając jednocześnie A. K.-D., G. K. i D. D. pozwolenia na budowę, polegającej na budowie budynku jednorodzinnego mieszkalnego, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb nr [...], położonej w G. przy ul. Z. W decyzji wskazane zostały szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, terminy rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych, a także zobowiązanie inwestora oraz kierownika budowy. Jako obszar oddziaływania obiektu wskazano działki [...] i [...], obręb nr [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, iż planowana inwestycja zlokalizowana będzie bezpośrednio przy granicy działki [...], nie naruszając jednak warunków określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Po zawiadomieniu stron postępowania o planowanej inwestycji, wpłynęło pismo właścicieli działki [...] informujące o możliwości uszkodzenia systemu korzeniowego drzew na terenie ich działki. Organ, po zasięgnięciu opinii Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta G., uznał, iż planowana inwestycja nie będzie mieć negatywnego wpływu na drzewostan znajdujący się na działce sąsiedniej. Organ wskazał, iż projekt złożony został w wymaganej formie i był kompletny, podnosząc jednocześnie, iż projekt wykonany został przez osobę uprawnioną. Złożone zostało również w niniejszej sprawie oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli uczestnicy postępowania administracyjnego, S. Ł. oraz E. Z., właściciele działki [...]. W odwołaniu podniesiony został argument, iż uwzględniono jedynie interes inwestora, poprzez zastosowanie § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie biorąc pod uwagę innych obowiązujących przepisów prawa. Odwołujący się podnieśli, iż posadowienie budynku zgodnie z projektem budowlanych stwarza zagrożenie dla drzew rosnących na ich działce, wskazując na trzy sosny położone w odległości 2m, 2,3m i 3,2 m od granicy z działką, na której realizowana ma być planowana inwestycja, o wysokości ok. 15-18m każde z wymienionych drzew. Odwołujący się wskazali, iż korony drzew wychodzą na działkę [...] na odległość ok. 3m zwracając jednocześnie uwagę, iż konsekwencją wykopów fundamentowych będzie istotne zagrożenie obumierania przedmiotowych drzew. Odwołujący się wskazali, iż drzewa stanowią naturalną ochronę przeciwsłoneczną, podnieśli ponadto, że osłabienie korzeni spowodować może niebezpieczeństwo przewrócenia się drzew podczas wiatru. Na wysokość potencjalnego zagrożenia wpływać ma wielkość drzew, niska klasa jakości gruntów, odległość drzew od budynku oraz częstotliwość występowania silnych wiatrów. Jak wynika z treści odwołania, dla właścicieli działki [...], akceptowalna jest budowa na działce sąsiedniej domu w odległości minimum 3m od granicy z ich działką. Odwołujący się zwrócili ponadto uwagę, że organ nie ustalił w sposób staranny czy zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki do zastosowania szczególnego rodzaju usytuowania projektowanego obiektu na granicy z działką [...], czy też zastosowanie powinny znaleźć ogólne zasady dotyczące sytuowania obiektów względem granicy z nieruchomością sąsiednią. Wskazali także, iż inwestor nie został w przedmiotowej sprawie pouczony, że proponowane usytuowanie obiektu budowlanego w zbliżeniu do granicy działki powinno być uzasadnione i nie może w sposób nadmierny ograniczać wykonywanie praw rzeczowych na nieruchomościach sąsiednich. Organ, jak podkreślili odwołujący się, obowiązany jest do równego traktowania właścicieli działek sąsiednich, zapewniając ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, co jest także zasadą wynikającą z Konstytucji. Decyzją z dnia [...] listopada 2011r. Nr [...], Wojewoda [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy, wskazując na art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, stwierdził jednocześnie, iż nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Zgodnie bowiem z zasadą równego traktowana stron, możliwość prawidłowego korzystania z posiadanej nieruchomości dotyczy zarówno inwestora, jak i właściciela nieruchomości sąsiedniej. Jak wskazał Wojewoda w dalszej części odwołania, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały przesłanki określone w art. 35 ust. 1. Z uwagi na to, iż w niniejszej sprawie wszystkie przesłanki zostały spełnione, niedopuszczalne było zatem wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, jak zwrócił uwagę organ drugiej instancji, może mieć miejsce wówczas, gdy strona wykaże, że został naruszony jej bezpośredni interes prawny, co oznacza wykazanie, że inwestycja niezgodna jest z przepisami prawa, odwołujący się natomiast wykazali interes faktyczny, nie prawny. Na powyższą decyzję, S. Ł. i E. Z., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów: art. 6 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego, art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 w związku z art. 89 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Skarżący wskazali, iż wydający decyzję organ naruszył zasadę praworządności poprzez pominięcie nakazu uwzględnienia odpowiedniego usytuowania obiektu budowlanego na działce oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego, pomijając również cele prawa sąsiedzkiego – harmonijnego wykonywania prawa do korzystania z nieruchomości oraz zapewnienie mechanizmów ochrony prawa własności zagrożonego następstwami wykonywania prawa własności przez właściciela innej nieruchomości. Skarżący podkreślili ponadto, iż przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniono jedynie interes inwestora, pomijając interes skarżących. Zwrócili ponadto uwagę na okoliczność, iż inwestor nie podniósł zarzutu, że przyjęcie rozwiązania zaproponowanego przez skarżących – budowy domu w odległości minimum 3m od granicy z działką skarżących – jest rozwiązaniem niemożliwym. Do kwestii tej nie odniosły się również organy. Skarżący podnieśli, iż argumenty przytoczone przez nich w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji nie mają charakteru abstrakcyjnego, są bowiem jak najbardziej realne, zwracając dodatkowo uwagę na potencjalne zagrożenie pożarowe, korony drzew znajdować się będą bowiem w bliskiej odległości od przewodu kominowego planowanej nieruchomości. Skarżący wskazali również, iż w postępowaniu administracyjnym zaniechano przeprowadzenia oględzin sąsiadujących nieruchomości i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego odnośnie stanu systemu korzeniowego drzewostanu. Jak wynika z treści skargi, organy przeprowadzające postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, nie zebrały w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazano przy tym na informację Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, która sporządzona została bez podania źródeł, a oceniona została przez organ jedynie w części. Skarżący zarzucili wreszcie organowi nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej w przedmiotowej sprawie, uzasadnione z uwagi na istnienie przeciwnych stron o przeciwstawnych interesach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Kontrola ta odbywa się na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Na wstępie podkreślić należy, że przedmiotem oceny Sądu jest decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania i to naruszenie może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 Prawa budowlanego, który reguluje tryb postępowania w związku z wydawanym pozwoleniem na budowę. Ma rację organ odwoławczy wywodząc, że stosownie do art. 35 ust 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Prawidłowy jest również wywód, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednak analiza akt przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, że nie wyjaśniono w toku postępowania, czy inwestor spełnił wszystkie wymagania niezbędne do udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego przyszłej inwestycji. Wniosku takiego bynajmniej nie można wyprowadzić z treści uzasadnień decyzji. Organy przyjęły, że projekt budowlany pozostaje w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R. P." obejmującego teren ograniczony ulicami P., Z., rzeczką M., brzegiem Jeziora W. R., ul. J., linią kolejową i granicą działki nr [...], obręb [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej G z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] marca 2008r. Nr [...], poz. [...]). Poza ogólnym stwierdzeniem o zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego brak jest uzasadnienia stanowiska organu w tym zakresie, wniosków wyciągniętych po kontroli zgodności projektu i planu. Nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], na której ma powstać planowana inwestycja, zlokalizowana jest w obrębie [...] przy ul. Z w G. Zgodnie z ustaleniami powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu przewidziana została funkcja ML/MN (tj. zabudowy letniskowej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej)- § 5 ust. 2 pkt 2 i 4 powyższej uchwały. Teren w ustaleniach szczegółowych został ujęty w jednostce planistycznej objętej symbolem 59ML/MN. W § 52 uchwały zawarte zostały ustalenia dla terenu oznaczonego powyższym symbolem. Przepis przewiduje dla tego terenu zabudowę letniskową i mieszkaniową jednorodzinną (wolnostojącą). Z przepisu powyższego nie wynikają żadne ograniczenia w zakresie posadowienia budynków w granicy z działką sąsiednią. W § 10 ust. 2 pkt 1 uchwały wprowadzone zostały wymagania ochrony środowiska, aby podczas prac projektowych oraz realizacji inwestycji chronić istniejący drzewostan, a wycinkę dopuszczać w uzasadnionych przypadkach, przy czym ubytki należy zrekompensować w formie nowych nasadzeń w ilości i miejscach wskazanych przez odpowiedni organ, w granicach obszaru objętego planem. Obszar, na którym ma powstać planowana inwestycja nie został wyłączony z zabudowy w żadnej części nieruchomości, w związku z czym nie mają zastosowania w sprawie wyłączenia z zabudowy obszarów ujętych w § 13 uchwały. Przekładając powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że prawidłowo organ przyjął zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Będzie to budynek mieszkalny jednorodzinny, wolnostojący. W decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nałożony został na inwestora warunek ochrony istniejącego drzewostanu, a wycinkę drzew kolidujących z inwestycją uzależniono od uzyskania stosownego pozwolenia. W decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego wprowadzony został warunek ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, znajdujący swoje umocowanie w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Bezsporne jest, że nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Obszar ten obejmuje bowiem zgodnie ze stanowiskiem organu I instancji działki nr [...] i [...]. To, że nieruchomość skarżących znalazła się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu oznacza, że mają oni interes prawny i są stroną postępowania w przedmiotowej sprawie. Istota zatem rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy interes prawny skarżących został naruszony. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego. Ma rację organ wywodząc, że skarżący nie wykazali jaki dokładnie przepis prawa materialnego został naruszony, zaś tylko w przypadku wskazania naruszenia konkretnej normy prawnej można ocenić, czy doszło do naruszenie ich interesu prawnego. Niemniej jednak organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa). W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 kpa). Z powyższych zasad ogólnych wynikają obowiązki dla organów do wnikliwego poprowadzenia postępowania z urzędu z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa, ale i do zadbania o prawa i obowiązki wszystkich stron postępowania. W przedmiotowej sprawie obowiązkiem organów było przeanalizowanie sprawy pod kątem zgodności z przepisami prawa zarówno w interesie inwestora, jak i właścicieli nieruchomości sąsiedniej, którzy są stroną postępowania. Podnoszone w pismach procesowych argumenty odnośnie zagrożenia dla drzewostanu zlokalizowanego na nieruchomości skarżących nie stanowią o naruszeniu interesu prawnego. Brak jest bowiem konkretnej normy prawnej, która zakazywałaby budowę obiektu budowlanego w sąsiedztwie istniejącego drzewostanu. Ograniczeń w tym zakresie nie wprowadzono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ przed wydaniem orzeczenia pierwszoinstancyjnego zasięgnął opinii Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska w Urzędzie Miejskim w G. i ustalił, że system korzeniowy drzewa iglastego gatunku sosna jest najgłębszy ze wszystkich krajowych drzew iglastych. Dzięki niemu sosna zwyczajna słynie z wyjątkowo dużej stabilności osiąganej nawet na tak trudnych terenach jak piaski i żwiry. Powyższy organ dodał również, że trudno ocenić, czy wykonane roboty budowlane negatywnie wpłyną na system korzeniowy istniejących drzew iglastych. System korzeniowy drzew iglastych składa się z jednego korzenia głównego, który rośnie pionowo w dół oraz korzeni bocznych, zwykle krótszych i cieńszych od głównego. W świetle powyższego stanowiska zasadnie organ nałożył warunki w pozwoleniu na budowę ochrony istniejącego drzewostanu. Na etapie wydawania pozwolenia na budowę nie było przepisu prawa, który ograniczałby realizację inwestycji. Natomiast obawy skarżących o drzewostan w przyszłości świadczą o istnieniu interesu faktycznego, a nie prawnego. W ocenie Sądu za uzasadniony należy jednak uznać jednak zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawa budowlanego, który to przepis nakazuje, by obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należało, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej. Organ nie wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy planowana inwestycja nie narusza powyższego przepisu prawa budowlanego, ale i również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002, Nr 75, poz.690 ze zm.). W przedmiotowej sprawie sporne jest usytuowanie projektowanego budynku względem odległości od granicy działki sąsiedniej stanowiącej własność skarżących. Ze znajdującego się w aktach sprawy rzutu fundamentów rysunek zamienny (k-35 projektu budowlanego) wynika, że lico odsadzki fundamentowej równa się granica działki. Organ powinien zatem ocenić, czy obiekt nie powstaje w granicy z działką sąsiednią. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przyjął, że zastosowanie znajduje § 12 rozporządzenia, który dopuszcza sytuowanie budynku na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną. Istotnie, zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, możliwe jest sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, tj. 3 m, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. W uzasadnieniu decyzji organ nie poczynił jednak ustaleń jaka jest szerokość działki budowlanej. Wojewoda [...] pomimo zarzutu usytuowania spornego obiektu w odległości mniejszej niż 3m nie zajął stanowiska w powyższym zakresie, aby wyjaśnić skarżącym prawidłowość działania organu I instancji. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 30 stycznia 2008r., sygn. akt II SA/Go 693/07, w orzecznictwie sądów administracyjnych zaznaczono, że w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez uwzględnienia odległości przewidzianych dla budynków w przepisach techniczno-budowlanych oznacza, iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 marca 2004 r. IV SA 3483/02, wyrok WSA w Warszawie z 5 maja 2004 r. IV SA 4545-4547/02). Możliwość sytuowania budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, musi wynikać z akt sprawy w sposób niebudzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Organ zastosowanie przepisu powinien poprzeć ustaleniami faktycznymi, aby wykazać, że prawidłowo dokonał subsumcji stanu prawnego ze stanem faktycznym. Tak jak w zaskarżonej decyzji zarzucono skarżącym jedynie ogólne stwierdzenia o naruszeniu ich interesu prawnego, tak również zaskarżonej decyzji należy zarzucić lakoniczne stanowisko co do niezasadności zarzutu, nie poparte dokładnymi ustaleniami faktycznymi oraz brakiem uzasadnienia prawnego w tym zakresie. W związku z powyższym przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa. Z uwagi na powyższe uchybienie, zasadne są zarzuty naruszenia zasad ogólnych kpa wyrażone w art. 6, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 kpa. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy wyjaśni, w jakiej odległości od granicy działki sąsiedniej został usytuowany sporny budynek i jaka jest szerokość spornej działki. Oceni, czy możliwe jest zastosowanie wyjątku usytuowania projektowanego obiektu w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki z działką sąsiednią, na podstawie § 12 ust. 2 pkt 1 powyższego rozporządzenia oceni dokumentację projektową w aktach sprawy, a stanowisko uzasadni, popierając je przepisami prawa. Dopiero po wyjaśnieniu powyższego, możliwe będzie dokonanie oceny, czy interes prawny skarżących w związku z usytuowaniem obiektu bezpośrednio przy granicy ich nieruchomości, został naruszony. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. W oparciu natomiast o art. 152 p.p.s.a. orzeczono w pkt 2 wyroku.