II SA/Bd 1367/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2022 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji dotyczącej zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz K. S. kwotę [...](dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] listopada 2011 r., nr [...], Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku K. S., B. L., D. S., W. K., M. K. i M. K. zgłoszonego w sprawie zwrotu części nieruchomości położonej w N. przy ul. [...], zapisanej w dniu [...] grudnia 1977 r. w księdze wieczystej KW nr [...], stanowiącej uprzednio współwłasność W. i K. K. oraz H. i K. S., orzekł: 1. zatwierdzić projekt podziału nieruchomości położonych w N. przy ul. [...], oznaczonych jako działki nr: [...], wpisane w księgach wieczystych jako własność Gminy N. , na działki o numerach: [...], 2. dokonać zwrotu nieruchomości stanowiącej własność Gminy N. , położonej w N. przy ul. [...], oznaczonej w ewid. gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,0387 ha, działka nr [...] o pow. 0,0005 ha oraz działka nr [...] o pow. 0,0266 ha, wchodzącej w skład nieruchomości wywłaszczonej zarządzeniem Naczelnika Miasta i Gminy w N. z dnia [...] grudnia 1977 r., nr [...], na rzecz poprzednich współwłaścicieli oraz spadkobierców poprzednich współwłaścicieli, m.in. K. S., córki K. i W. K., w udziale wynoszącym 212/384 części. 2. zwrotu nieruchomości, o której mowa w pkt 1, dokonać bez zwrotu odszkodowania Organ orzekł nadto, że nieruchomość podlega zwrotowi w stanie w jakim znajduje się w dniu zwrotu (pkt 3), a decyzja stanowi podstawę do dokonania zmian w księdze wieczystej (pkt 4). W uzasadnieniu decyzji między innymi organ między innymi wskazał, że zwrotu nieruchomości należy dokonać bez zwrotu odszkodowania, gdyż przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie wykazało, by odszkodowanie zostało ustalone lub wypłacone na rzecz wywłaszczonych lub ich spadkobierców, jak i by przyznana im została nieruchomość zamienna. Postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. [...] Starosta [...], na podstawie art. 149 § 1 i 2 w zw. z art. 150 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzją. W uzasadnieniu wskazano, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem K. S. z dnia [...] października 2013 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za część wywłaszczonej nieruchomości o pow. 0,0998 ha, położonej w N. przy ul [...], zapisanej w KW nr [...], Wojewoda [...], rozpoznający odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2018 r. odmawiającej ustalenia i wypłaty odszkodowania, dostrzegł sprzeczność między tą decyzją, a decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2011 r. w zakresie kwestii ustalenia i wypłaty odszkodowania. Dalej w postanowieniu wskazano, że Starosta pozyskał teczkę zatytułowaną "Wykup ul. [...] – ul. [...]" z dokumentami stanowiącymi nowe dowody w sprawie, nieznanymi organowi w dniu wydania decyzji z [...] listopada 2011 r. W ocenie Starosty zaistniała zatem przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], Starosta [...] stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości. W uzasadnieniu organ przytoczył stan faktyczny obejmujący okoliczność wydania decyzji z [...] listopada 2011 r. i okoliczność wystosowania przez Wojewodę do Starosty pisma z dnia [...] października 2019 r. dotyczącego wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją. Po przywołaniu treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wraz z komentarzem prawnym, Starosta wskazał, że decyzja z [...] listopada 2011 r. została doręczona stronom w dniach [...].11.2011 r., [...].11.2011 r., [...].11.2011 r., [...].11.2011 r. i [...].11.2011 r., zatem stała się ona ostateczna [...] grudnia 2011 r. Stwierdził, że termin, w którym możliwe jest uchylenie decyzji w trybie wznowienia postępowania, a wynikający z art. 146 § 1 k.p.a., upłynął w dniu [...] listopada 2011 r., toteż nie jest możliwe uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2011 r. W związku z powyższym organ stwierdził, że zasadnym jest stwierdzenie wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa, zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji K. S. podniosła, że organ ograniczył się do stwierdzenia wydania decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. z naruszeniem prawa, nie wyjaśniając, na czym to naruszenie polegało. Stwierdzając zaś upływ terminu, w którym decyzja ostateczna może zostać uchylona w trybie wznowienia postępowania, nie rozważył, czy w sprawie nie znalazłby zastosowania art. 146 § 2 k.p.a., tj. czy w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Podniosła nadto naruszenie art. 10 k.p.a. przejawiające się tym, że nie udostępniono stronie postępowania (synowi skarżącej) żadnych nowych dokumentów stanowiących podstawę wznowienia, poza projektem decyzji z [...] stycznia 2021 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, po przytoczeniu stanu faktycznego sprawy, organ stwierdził, że nowe dowody w sprawie zawierała teczka zatytułowana "Wykup ul. [...] – ul. [...]", zawarte w niej dokumenty nie były zaś znane organowi w dniu wydania decyzji z [...] listopada 2011 r. Wskazał, że z dokumentów tych wynika, iż w latach 1988 i 1989 r. zostały wydane dyspozycje wypłat z konta Funduszu Gospodarki Gruntami i Gospodarki Mieszkaniowej jako odszkodowanie za składniki roślinne, czego nie wziął pod uwagę organ w decyzji z [...] listopada 2011 r., i co doprowadziło do wydania tej decyzji z naruszeniem art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Potwierdził, że w sprawie zaistniała przesłanka opisana w art. 146 § 1 k.p.a., a więc prawidłowo Starosta wydał decyzję o stwierdzeniu wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa. K. S. w skardze na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzuciła naruszenie: art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 35 § 3, art. 77 § 1, art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z 146 § 1, art. 151 § 2, art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a., wskazując na przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasad zawartych w ww. przepisach, rozpoznanie sprawy ze znacznym przekroczeniem terminu na jej załatwienie i nienależyte uzasadnienie decyzji – brak wskazania podstaw wznowienia postępowania, a dalej wydanie decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z [...] listopada 2011 r. z naruszeniem prawa. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obydwu instancji i umorzenie postępowania w sprawie. W motywach skargi strona powtórzyła stanowisko odwołania co do nieprawidłowości decyzji I instancji. Wskazała nadto, że według Wojewody nowymi dowodami w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. była teczka "Wykup ul. [...] – ul. [...]", przy czym z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, dlaczego prawidłowym było ograniczenie się organu do stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa. Skarżąca podkreśliła, że w jej sprawie organy z premedytacją działają w sposób nieprawidłowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie sprowadził się zasadniczo do tego, czy organy administracji obu instancji prawidłowo przeprowadziły wznowione postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości i oparły swoje rozstrzygnięcia o stwierdzeniu wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa o prawidłowo ustalone i przekonująco umotywowane przesłanki. Na początku wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. Stanowi ono wyjątek od uregulowanej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 – dalej "k.p.a.") zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Jest to instytucja procesowa mająca na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Z uwagi na szczególny charakter omawianego trybu wznowienia postępowania ustawodawca w przepisach rozdziału 12 k.p.a. w sposób szczegółowy określił przesłanki orzeczenia o wznowieniu postępowania i termin, w jakim postępowanie zakończone ostateczną decyzją może zostać skutecznie wznowione. Przesłanka wznowienia postępowania, na której oparł się organ I instancji z urzędu wydając przedmiotowe postanowienie, określona została w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem okoliczności faktyczne lub dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o której mowa w komentowanym przepisie, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: są nowe, są istotne dla sprawy i nie były znane organowi, który wydał decyzję. Istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, a więc gdyby wydano w sprawie decyzję odmienną od dotychczasowej. Tę "istotność" nowych dowodów lub nowych okoliczności faktycznych, organ w postępowaniu wznowieniowym winien zaś konkretnie wykazać. W zależności od tego, jaki wpływ na wynik postępowania zakończonego ostateczną decyzją ma ów nowy dowód organ podejmuje któreś z rozstrzygnięć opisanych w art. 151 k.p.a. Są to kolejno: decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo decyzja o uchyleniu decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i podjęcie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2). Co spójne z zasadą trwałości decyzji ostatecznych, dopuszczalność uchylenia takiej decyzji została ograniczona mocą art. 146 w którym przewidziano dwie przesłanki negatywne dla uchylenia decyzji, mimo zaistnienia przesłanek pozytywnych dla wznowienia postępowania. I tak w myśl art. 146 § 1 k.p.a., uchylenie decyzji z powodu określonego m.in. w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W art. 146 § 2 k.p.a. wskazuje się natomiast, że nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Ustawodawca określił, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). Jak wynika z uzasadnienia postanowienia wznawiającego postępowanie w sprawie, Starosta uznał za nową, nieznaną mu i istotną dla sprawy okoliczność fakt, że pozyskał on nowy dowód w postaci teczki zatytułowanej "Wykup ul. [...] – ul. [...]". Postępowanie prowadzone po wydaniu tego postanowienia winno zatem polegać na zbadaniu wpływu ww. okoliczności na dotychczas zapadłe rozstrzygnięcie. Dodatkowo należy wskazać, że z istoty rzeczy tego typu "teczka" jako zbiór różnych dokumentów nie może być w całości postrzegana jako nowa okoliczność lub nowy dowód, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zależnie od wyników szczegółowych ustaleń organ powinien ponownie rozstrzygnąć sprawę w całości wydając decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 lub 2, ewentualnie art. 151 § 2 k.p.a. W pierwszej kolejności zatem odnieść powinien się i ocenić konkretnie jakie nowe dowody istotne dla sprawy zostały ujawnione, nieznane organowi przy wydaniu pierwotnej decyzji i jakie na ich podstawie okoliczności ,z uwagi na przedmiot i istotę danej sprawy administracyjnej zostały ustalono, dalej jaki konkretnie na podstawie przepisów prawa materialnego miałyby lub nie wpływ na rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej. Tymczasem kontrolowanym rozstrzygnięciem organy stwierdziły jedynie ogólnikowo wydanie decyzji z naruszeniem prawa, a więc uznał, że decyzja z 2011 r. podjęta została z uchybieniem przepisów, jednak upływ terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., wyklucza możliwość uchylenia tej decyzji i usunięcia jej z obrotu prawnego. W ocenie Sądu nie zostało w sprawie prawidłowo umotywowane, czy i jaki wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie miała wskazana przez organ okoliczność pozyskania ww. teczki, tj. czy teczka ta zawierała dokumenty stanowiące nowe dowody istotne dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ I instancji, jak słusznie podniesiono zarówno w odwołaniu jak i w skardze, powyższej kwestii w ogóle nie rozstrzygnął. Podejmując decyzję o stwierdzeniu wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa (z uwagi na bezsporną okoliczność upływu pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a.) nie wyjaśniono, jakie naruszenie prawa zaistniało na gruncie decyzji z dnia [...] listopada 2011 r., czy dokumenty ujawnione po uostatecznieniu się tej decyzji w istocie miałyby dla sprawy ten wpływ, że zapadłoby rozstrzygnięcie innego rodzaju, czy w istocie nie były znane organowi w dniu rozstrzygania oraz jaka jest w ogóle treść tych dokumentów. Rozpoznając sprawę ponownie w wyniku wniesionego odwołania organ odwoławczy przywołał w tym zakresie lakonicznie, że teczka zatytułowana "Wykup ul. [...] – ul. [...]" potwierdza wypłatę w latach 1988 r. i 1989 r. "odszkodowań za składniki roślinne". Nie przeanalizował, czy powołane nowe dowody nie były znane organowi rozstrzygającemu w 2011 r., czy w istocie przedmiotowe odszkodowanie zostało wypłacone skarżącej za konkretną wywłaszczoną nieruchomość, które dokumenty i w jaki sposób o tym świadczą. Nie ustalił również, czy powołana dokumentacja odnosi się w ogóle do odszkodowań wypłaconych skarżącej i pozostałym spadkobiercom wywłaszczonej nieruchomości, już chociażby tytuł powoływanej "teczki" nie jest w tym zakresie konkretny. Podkreślić też należy, że przywoływane dokumenty miały świadczyć o wypłacie odszkodowania za składniki roślinne wywłaszczonej nieruchomości, a nie za całą nieruchomość. Ewentualne ustalenie wypłaty odszkodowania za składniki roślinne nieruchomości nie potwierdza wypłaty odszkodowania za całą wywłaszczoną nieruchomość, co jest przecież okolicznością zasadniczą w kontekście decyzji z [...] listopada 2011 r. i ewentualnego obowiązku zwrotu wypłacone odszkodowania, zgodnie z art. 136 ust. 3 u.g.n. Co nader istotne w sprawie, organy administracji bezrefleksyjnie stwierdziły wydanie decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2011 r. w sprawie zwrotu części wywłaszczonych w latach 80 XX wieku nieruchomości, abstrahując przede wszystkim od okoliczności, że decyzja ta obejmuje powiązane rozstrzygnięcie wielopunktowe. Zbędne z uwagi na naruszenie przez organy przepisów postępowania jest przytaczanie materialnoprawnych podstaw wydania decyzji dotychczasowej, lecz zważyć należy, że decyzją tą zatwierdzono podział nieruchomości (pkt 1), dokonano zwrotu nieruchomości stanowiących własność Gminy N. , położonej w N. przy ul. [...], oznaczonej w ewid. gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,0387 ha, działka nr [...] o pow. 0,0005 ha oraz działka nr [...] o pow. 0,0266 ha wchodzącej w skład nieruchomości wywłaszczonej zarządzeniem Naczelnika Miasta i Gminy w N. z dnia [...] grudnia 1977 r., nr [...], na rzecz poprzednich współwłaścicieli oraz spadkobierców poprzednich współwłaścicieli (pkt 2), orzeczono o zwrocie ww. nieruchomości bez zwrotu odszkodowania (pkt 2), że nieruchomość podlega zwrotowi w stanie w jakim znajduje się w dniu zwrotu (pkt 3), a decyzja stanowi podstawę do dokonania zmian w księdze wieczystej (pkt 4). Już z tego powodu wymaga szczególnie wnikliwej oceny i wyjaśnienia, czy ewentualne nowe dowody lub okoliczności wpływają na ocenę, że decyzja dotychczasowa wydana został z naruszeniem, i jakich konkretnie przepisów prawa, w całości, czy tez w odnośnych jej częściach. Z uzasadnienia skarżonej decyzji pośrednio zdaja się wynikać, że organy uznają, że doszło do naruszenia prawa w związku ze zwrotem nieruchomości wywłaszczonych bez zwrotu odszkodowania. Nie wynika to jednak z przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, ani tym bardziej uzasadnień skarżonych decyzji. Dodatkowo wskazać przyjdzie, że w przekazanych przy sprawie aktach administracyjnych brak jest akt administracyjnych sprawy zakończonej ostateczną decyzją Starosty z [...] listopada 2011 r. Nie można tym bardziej ocenić, w jaki sposób organy zweryfikowały nie tylko zaistnienie przesłanki wznowieniowej, a le nadto przesłankę do stwierdzenia, że cała ta decyzja została wydana z naruszeniem prawa. O ile art. 146 § 1 ogranicza możliwość wydania decyzji uchylającej decyzję ostateczną z powodu określonego m.in. w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to organ działający w ramach wznowionego postępowania obowiązany jest do rozstrzygnięcia, czy ewentualnie stwierdzone naruszenie miałoby wpływ na wynik sprawy (czy mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej), a nie tylko tego, czy naruszenie to zaistniało. Nie jest to bowiem obojętne z punktu widzenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych związanych z pozostaniem w obrocie prawnym decyzji naruszającej prawo. Rozważań w tym zakresie ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie poczyniły. Wojewoda powołał jedynie, że decyzja z 2011 r. została podjęta z naruszeniem art. 7, art., 8 § 1, art. 9, art. 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, nie analizując nawet zaistnienia w sprawie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Takie załatwienie sprawy nie tylko narusza normę wynikającą z art. art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § § 1 pkt 5 k.p.a., ale jest też nieakceptowalne z punktu widzenia konstytucyjnej zasady ochrony własności i dopuszczalności wywłaszczenia za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Zarzuty skargi okazały się zatem zasadne, co skutkowało jej uwzględnieniem. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 ww. ustawy jak w punkcie drugim sentencji. Wskazania co do ponownie prowadzonego postępowania wynikają wprost z niniejszego uzasadnienia. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.