II SA/Bd 1368/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Państwowego [...] Inspektora [...] w B. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów postanawia odrzucić skargę. K. C., działająca przez pełnomocnika adwokata A. T., w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku poddania małoletniego dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym zgłosiła zarzuty w tym postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...] wierzyciel, czyli Państwowy [...] Inspektor [...] w B. uznał zarzuty za nieuzasadnione. Po rozpatrzeniu zażalenia K. C. na to postanowienie, Inspektor Sanitarny, postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. K. C., działając przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, zaskarżyła powyższe postanowienie do [...] Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy stawiając w nim liczne zarzuty dotyczące niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego pomimo nieistnienia egzekwowanego obowiązku. W odpowiedzi na skargę Inspektor Sanitarny wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, iż zaskarżone postanowienie jest postanowieniem, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, a zatem zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest objęte kontrolą działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, o czym skarżąca została pouczona w treści zaskarżonego postanowienia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 listopada 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed [...] sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu [...] grudnia 2017 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych skargi. [...] Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a, w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże z dniem 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało zainicjowane skargą wniesioną po [...] sierpnia 2015 r., zatem zastosowanie ma art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W analizowanej sprawie Sąd ustalił, że na podstawie tytułu wykonawczego z [...] czerwca 2017 r. nr [...] wystawionego przez Państwowy [...] Inspektor [...] w B. prowadzono egzekucję administracyjną obowiązków o charakterze niepieniężnym, a zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym była skarżąca K. C.. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. skarżąca, działająca przez pełnomocnika adwokata A. T., wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zaś postanowieniem z [...] września 2017 r. Państwowy [...] Inspektor [...] w B., działając na podstawie art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201) - jako wierzyciel - uznał zarzuty K. C. za nieuzasadnione. Postanowienie to, na skutek zażalenia skarżącej, zostało utrzymane w mocy przez Państwowego [...] Inspektora [...] w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., nr [...], które z kolei stanowiło przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi. Oznacza to, iż zaskarżone postanowienie dotyczy stanowiska wierzyciela, co do wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z uwagi na jego przedmiot, akt ten nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co wprost wynika z zacytowanego wcześniej art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. na co wskazano w pouczeniu zawartym w zaskarżonym postanowieniu. Sąd jednocześnie nadmienia, że pomimo wezwania pełnomocnika skarżącej do złożenia w terminie 7 dni pełnomocnictwa procesowego, do dnia wydania niniejszego postanowienia brak formalny skargi w tym zakresie nie został uzupełniony. Należy przy tym zaznaczyć, iż wymóg formalny złożenia dokumentu pełnomocnictwa wynika z art. 46 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji postanowienia.