II SA/Bd 137/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.F. na orzeczenie Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary nagany postanawia odrzucić skargę. Komendant [...] Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] uznał skarżącego P.F. winnym i wymierzył mu karę nagany. Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wniósł w ustawowo określonym terminie odwołanie do Komendanta [...] Policji w [...], który to orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. Komendant wskazał, że od niniejszego orzeczenia odwołanie nie przysługuje i podlega ono wykonaniu. Pismem z dnia 14 stycznia 2014 r. P.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na orzeczenie nr [...] Komendanta [...] Policji w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2013 r. zarzucając "naruszenie art. 135n ust. 4 pkt 3, art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) poprzez naruszenie tego przepisu i wydanie w sprawie decyzji kasacyjnej na mocy, której to zostało uchylne w całości orzeczenie nr [...] Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., gdy tymczasem organ odwoławczy winien był wydać rozstrzygnięcie oparte na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 lub 2 ustawy" oraz "naruszenie art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzupełnienia materiału dowodowego, co do której czynności był w pełni uprawniony, tym bardziej, że zakres tego uzupełnienia z uwagi na jego obszar pozwalał na skorzystanie z kompetencji organu odwoławczego, nie naruszając tym samym zasady dwuinstancyjności postępowania". W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji w Bydgoszczy wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że kontrola zaskarżonego orzeczenia nie podlega jurysdykcji sądów administracyjnych bowiem zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie nie kończy postępowania dyscyplinarnego, a skarga do sądu przysługuje tylko i wyłącznie od orzeczeń i postanowień kończących postępowanie dyscyplinarne policjantów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Takim przepisem szczególnym jest art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687), w myśl którego od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uprawnienie do zaskarżenia takiego rodzaju orzeczeń może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to kończy postępowanie dyscyplinarne. Tymczasem zaskarżone w niniejszym postępowaniu orzeczenie Komendanta [...] Policji w [...] uchylające orzeczenie Komendanta [...] Policji w [...] i przekazujące sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania nie kończy postępowania dyscyplinarnego, gdyż nie załatwia ostatecznie sprawy. Podkreślenia bowiem wymaga, że postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariuszy policji nie jest postępowaniem administracyjnym, zatem nie można na grunt tego postępowania przenieść wprost ogólnych zasad dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej, a w konsekwencji brak jest podstawy prawnej umożliwiającej złożenie skargi na to orzeczenie. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.