II SA/Bd 1371/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] stwierdzającego niedopuszczalności odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej spółce A pozwolenia na budowę jednej elektrowni wiatrowej. Skarżąca zgłosiła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – zgodnie z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest każde zachowanie się podmiotu uprawnionego lub zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny ( wydanie komputerowe komentarza do art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Romańska Marta, Knysiak-Molczyk Hanna, Woś Tadeusz, Lex Polonica). Przedmiotem skargi, a tym samym wniosku o wstrzymanie wykonania, jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej spółce A pozwolenia na budowę jednej elektrowni wiatrowej. Jak wynika z akt administracyjnych i uzasadnienia postanowienia podstawą stwierdzenia niedopuszczalności odwołania było uznanie, że skarżąca nie była na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, który stanowi że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Tymczasem skarżąca M. W. nie jest żadnym z ww. podmiotów. Zatem stwierdzenie niedopuszczalności odwołania nie powoduje względem skarżącej powstania obowiązku działania czy zaniechania jakiegoś działania. Jest jedynie konsekwencją procesową, powstałych z mocy prawa skutków wniesienia odwołania jako osoby nieposiadającej przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenia na budowę. Podjęciu postanowienia nie towarzyszą żadne zmiany stosunków społecznych. Nie ma potrzeby ani podstawy do podejmowania jakichkolwiek działań, przed którymi miałaby chronić skarżącą instytucja wstrzymania wykonania postanowienia. Ponadto Sąd pragnie zauważyć, że skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które miałyby uzasadniać złożony przez nią wniosek, pomimo tego, że taki obowiązek spoczywa na niej na podstawie przepisu, zgodnie z którym domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.