II SA/Bd 1391/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Agnieszka Zakrzewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [..] września 2010 r. nr SKO [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Burmistrz W. po rozpatrzeniu wniosku M. G. z dnia [...] r. decyzją z dnia [...] r. NR [...] ustalił warunki zabudowy na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny; lokalizacja inwestycji działka nr ewidencyjny [...], obręb [...] W.. W dniu [...] r. w Urzędzie Miejskim w W. H. S. będąca uczestnikiem przeprowadzonego postępowania złożyła odwołanie od w/w decyzji. W dniu 20 września 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wpłynęło jej odwołanie nadane w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 17 września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] orzekło o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania przez skarżącą. Organ odwoławczy podał, że strona nie wywiązała się z obowiązku dochowania 14-dniowego terminu przyjętego w art. 129 § 2 K.p.a. Uchybienie terminowi określonemu w przywołanym przepisie i niezłożenie w trybie art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. wniosku o przywrócenie go, skutkować musi, jak stanowi art. 134 K.p.a. obowiązkiem stwierdzenia postanowieniem przez organ odwoławczy uchybienia terminu. Mając zatem na względzie niekorzystne dla strony postępowania i nieodwracalne w postępowaniu administracyjnym skutki uchybienia terminu przy jednoczesnym niezłożeniu wniosku o jego przywrócenie, organ stwierdzając uchybienie terminu na podstawie art. 134 K.p.a., musi w sposób pewny to naruszenie ustalić. Organ II instancji uznał, że H. S. wnosząc odwołanie zarówno za pośrednictwem organu, który wydał decyzję oraz bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wymaganego terminu do złożenia odwołania nie zachowała. Zaskarżona decyzja Burmistrza W. z dnia [...] r. została doręczona za pokwitowaniem w dniu 2 września 2010 r., na co wskazuje potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy przekazanych do Kolegium przez organ I instancji. W takiej sytuacji doręczenie należy uznać za skuteczne i 14-dniowy termin na złożenie odwołania zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. upływał w dniu 16 września 2010 r. O obowiązującym czternastodniowym terminie na wniesienie odwołania organ I instancji prawidłowo poinformował strony w treści decyzji. Jeden egzemplarz odwołania został złożony bezpośrednio w sekretariacie Urzędu Miejskiego w W. w dniu 17 września 2010 r., co potwierdza odcisk datownika znajdujący się na odwołaniu. Natomiast drugi egzemplarz odwołania został nadany w polskiej placówce pocztowej publicznego operatora również w dniu 17 września 2010 r., co z kolei potwierdza odcisk stempla pocztowego. W końcu organ podkreślił, że składając odwołanie strona nie skorzystała z prawa do zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu w trybie art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. Od postanowienia organu II instancji skarżąca H. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Podała, że decyzja Burmistrza W. z dnia [...] r. została doręczona jej nie w dniu 2 września 2010 r., lecz dnia 3 września 2010 r. Podała, że na potwierdzeniu pokwitowania odbioru przesyłki nie widnieje ani jej podpis, ani jej męża. Nie wie, kto podpisał pokwitowanie. Dalej dodała, że w dniu otrzymania postanowienia SKO z dnia 27 września 2010 r., jej mąż skontaktował się z SKO. W konsekwencji skarżąca złożyła do SKO pismo z dnia 4 października 2010 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Nadmieniła, że do dnia złożenia skargi nie otrzymała odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na takie same argumenty jak w postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie. Dlatego też zaskarżone postanowienie należało wyeliminować z obrotu prawnego. Podstawą faktyczną do wydania na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest stwierdzenie przez organ, że strona postępowania wniosła odwołanie po upływie określonego w art. 129 § 2 k.p.a. 14-dniowego terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Organ, aby stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, musi udowodnić datę doręczenia stronie aktu administracyjnego, od którego wnoszony jest ten środek oraz datę jego wniesienia. W rozpoznanej sprawie organ uznał, że skarżąca odwołanie wniosła w dniu 17 września 2010 r. Organ twierdzi, że skarżąca decyzję, od której wniosła odwołanie, otrzymała w dniu 2 września 2010 r. i jako dowód na tę okoliczność powołuje pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki pocztowej. Formę sporządzania dokumentów pocztowych potwierdzających doręczenie przesyłki przez operatora pocztowego regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz.U. Nr 5, poz. 34 ze zm.). Zgodnie z treścią § 35 ust. 1 powołanego rozporządzenia przesyłki rejestrowane i przekazy pocztowe doręcza się zgodnie z art. 26 ustawy za pokwitowaniem odbioru, po stwierdzeniu tożsamości osoby uprawnionej do odbioru. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.), przesyłka rejestrowana jest to przesyłka przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczona za pokwitowaniem odbioru. Zatem pisma doręczane z zastosowaniem zwrotnego potwierdzenia odbioru przez adresata przesyłek doręczanych za pośrednictwem poczty, spełniają przytoczoną definicję przesyłki rejestrowanej. Z przepisu § 35 ust. 3 powołanego rozporządzenia wynika, że pokwitowanie odbioru przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy i datę odbioru. Z tych względów należało stwierdzić, że w przypadku doręczania stronie pisma organu za pośrednictwem poczty, adresat obowiązany jest potwierdzić odbiór pisma przez umieszczenie na dowodzie doręczenia własnoręcznie podpisu oraz daty odbioru pisma (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października2010 r., III SA/Wa 473/09). W rozpoznanej sprawie na znajdującym się w aktach potwierdzeniu odbioru decyzji, od której skarżąca, zdaniem organu, wniosła odwołanie z uchybieniem terminu, data odbioru decyzji nie została wpisana przez skarżącą oraz podpis odbiorcy jest nieczytelny (składa się jedynie z nazwiska i w żaden sposób nie wynika z niego, kto faktycznie odebrał przesyłkę). Nie wynika zatem w żaden sposób, czy przesyłka została doręczona np. osobie pełnoletniej. Z tego względu należało stwierdzić, że potwierdzenie odbioru decyzji Burmistrza W. z dnia [...] r. NR [...] r. zostało sporządzone z naruszeniem § 35 ust. 3 powołanego rozporządzenia i z tego powodu nie może być uznane za urzędowy dowód doręczenia tego postanowienia w dacie wskazanej w zaskarżonym postanowieniu. Daty tej organ nie udowodnił też innymi środkami dowodowymi. Z tych powodów należało stwierdzić, że organ wydał zaskarżone postanowienie z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., gdyż nie udowodnił okoliczności faktycznej - doręczenia skarżącej decyzji w dniu 2 września 2010 r., a okoliczność ta została przyjęta przez organ jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Organ prowadząc ponownie postępowanie winien z udziałem operatora pocztowego wyjaśnić datę doręczenia wymienionej na wstępie decyzji oraz osobę, której została ona doręczona, tym bardziej że skarżąca w złożonej do Sądu skardze kwestionuje zarówno datę doręczenia decyzji oraz podpis złożony na pokwitowaniu, który jej zdaniem nie należy do niej bądź do jej męża. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości.