II SA/Bd 1394/10

Dnia 20 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 roku sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...], nr [...], Wójt Gminy W. N., działając na podstawie art. 29 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. G. w sprawie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu z drogi gminnej w W. N. na działkę nr [...], udzielił zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej – działki nr [...] i [...]– na działkę nr [...] w W. N. W decyzji określono następujące parametry techniczne zjazdu: - szerokość nie mniejsza niż 4,50 m, w tym jezdnia o szerokości nie mniejszej niż 3 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze, - nawierzchnia co najmniej twarda w granicach pasa drogowego. Zobowiązano inwestora do wybudowania przepustu z rur o średnicy minimum 60 cm pod zjazdem w związku z tym, iż w granicach działki nr [...] przebiega rów, jak również do odtworzenia infrastruktury pasa drogowego w przypadku jego naruszenia, nie tylko w miejscu zajęcia, ale także poza obrębem zakresu wykonywanych robót, tj. wykonania warstwowego zagęszczenia gruntu, wymiany gruntu, konstrukcji nawierzchni, pobocza ziemnego z potwierdzeniem badań laboratoryjnych zagęszczenia gruntu i konstrukcji nawierzchni pod nadzorem laboratorium drogowego. Organ I instancji wyrażając zgodę na dysponowanie gruntem działki nr [...] i [...] dla pobudowania zjazdu wskazał jednocześnie, że utrzymanie zjazdu oraz wszelkie koszty związane z jego budową obciążają właścicieli działki nr [...]. Pouczył również inwestora, iż przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do: - uzyskania pozwolenia na budowę w Starostwie Powiatowym w T., - uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu, - wystąpienia (na 14 dni przed rozpoczęciem robót) do urzędu gminy z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego, podając powierzchnię, termin oraz nazwisko i nr telefonu kierownika robót. Ponadto zaznaczono, że zezwolenie na lokalizację zjazdu wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie zostanie wybudowany. Od decyzji Wójta Gminy W. N. J. G. odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. Odwołująca się zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na bezzasadnym przyjęciu, że wnioskodawczyni jako współwłaściciel działki nr [...] jest współwłaścicielem działki przyległej do drogi publicznej w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.), 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na bezzasadnym przyjęciu, że w granicach działki oznaczonej geodezyjnie nr [...] znajduje się rów. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż w świetle dyspozycji art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zezwolenie na wykonanie zjazdu wydaje się właścicielowi lub użytkownikowi nieruchomości przyległych do drogi publicznej, na której ma być urządzony zjazd. Tymczasem, zdaniem skarżącej, organ gminy błędnie ustalił, że działka nr [...] stanowi drogę gminną, wskutek czego błędnie uznał, że przylegająca do tej działki działka nr [...], stanowiąca jej współwłasność, jest nieruchomością przyległą do drogi publicznej. Co prawda działka nr [...] w świetle postanowień ostatecznej decyzji wydanej przez Wójta Gminy W. N. w dniu [...], znak [...], zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, z mocy prawa została przejęta na własność Gminy W. N., to jednak stan prawny powstały w wyniku wydania tej decyzji nie został ujawniony w księdze wieczystej. Z treści księgi wieczystej o numerze KW [...] wynika bowiem, że właścicielem działki nr [...] jest nadal małżeństwo M., a nie Gmina W. N. Ponadto, jak zauważyła skarżąca, brak jest uchwały Rady Gminy W. N. zaliczającej wspomnianą działkę do dróg gminnych. Odwołująca się podkreśliła, iż w rezultacie błędnych ustaleń w przedmiocie własności działki nr [...] Wójt Gminy W. N. nałożył na nią bezpodstawnie w zaskarżonej decyzji obowiązki związane z budową i utrzymaniem zjazdu. Zdaniem skarżącej błędne jest również ustalenie Wójta dotyczące istnienia na działce nr [...] rowu, ponieważ w granicach tej nieruchomości znajduje się jedynie małe zagłębienie, które biegnie wzdłuż jej części. Nawet gdyby założyć, iż zagłębienie to jest rowem, to brak podstawy prawnej do nakładania na współwłaścicieli działki nr [...] obowiązku budowy przepustu na działce gminnej nr [...], skoro działka nr [...] przylega jedynie do działki nr [...], a w granicach tej nieruchomości nie przebiega rów. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o drogach publicznych", po rozpatrzeniu odwołania J. G. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy W. N. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż droga gminna, z której zjazd został zlokalizowany na podstawie decyzji Wójta Gminy W. N. z dnia [...], obejmuje w miejscu zjazdu działki o nr [...] i nr [...]. Z załączonej do akt sprawy dokumentacji wynika bowiem, że decyzją z dnia [...], znak: [...], Wójt Gminy W. N. zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...]. Skutkiem podziału przedmiotowej nieruchomości było m.in. wydzielenie działek nr [...] i nr [...] oraz przeznaczenie ich zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego odpowiednio pod drogę wewnętrzną i drogę gminną. Współwłaścicielką działki nr [...] stała się J. G., natomiast właścicielem działki nr [...] z mocy prawa stała się Gmina W. N. Taki stan rzeczy został ujawniony w wyciągach z rejestru gruntów sporządzonych na dzień 12 maja 2010 r. Tym samym, zdaniem Kolegium, J. G. jako współwłaścicielka nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] jest podmiotem, o którym mowa w art. 29 ustawy o drogach publicznych, zobowiązanym do budowy zjazdu. Odnosząc się do kwestii budowy przepustu organ odwoławczy zauważył, iż zgodnie z art. 30 ustawy o drogach publicznych utrzymywanie zjazdów, łącznie ze znajdującymi się pod nimi przepustami, należy do właścicieli lub użytkowników gruntów przyległych do drogi. W związku z tym udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu pod warunkiem wybudowania przepustu z rur o średnicy min. 60 cm nie może budzić zastrzeżeń. Jednocześnie podkreślono, że kondycja rowów odprowadzających wodę z drogi nie podlega ocenie Kolegium. Na decyzję organu odwoławczego J. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie prawa procesowego poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy powinna ona zostać z uwagi na naruszenie przepisu art. 132 § 1 k.p.a. uchylona, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na bezzasadnym przyjęciu, że wnioskodawczyni jako współwłaściciel działki oznaczonej nr [...] jest współwłaścicielem działki przyległej do drogi publicznej w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.), 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na bezzasadnym przyjęciu, że w granicach działki oznaczonej geodezyjnie numerem [...] znajduje się rów. Nawiązując do podniesionej w skardze kwestii wydania przez organ I instancji decyzji z dnia [...] z naruszeniem przepisu art. 132 § 1 k.p.a. skarżąca wskazała, że po złożeniu przez nią w dniu [...] wniosku o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej na działkę nr [...] Wójt Gminy W. N. wydał najpierw w dniu [...] decyzję nr [...], którą udzielił jej zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej - działki nr [...] - na działkę nr [...], szczegółowo określając warunki realizacji tej inwestycji. Następnie, w wyniku wniesionego przez nią odwołania, Wójt wydał w dniu [...] decyzję nr [...], którą uchylił decyzję własną z dnia [...]. Jednakże w dniu [...] organ gminy wydał kolejną decyzję, którą zezwolił jej na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej - działki nr [...] i nr [...] - na działkę nr [...], określając identyczne jak w poprzedniej decyzji warunki realizacji inwestycji. Organ I instancji doprecyzował jedynie, iż droga gminna stanowi działki nr [...] i nr [...], a obowiązek utrzymania zjazdu i ponoszenia kosztów jego budowy ciąży na właścicielach działki nr [...]. Do skargi strona załączyła kserokopie decyzji Wójta z dnia [...] i [...]. Uzasadniając kolejne zarzuty skarżąca podniosła, iż organ pierwszej instancji wydając decyzję błędnie ustalił, że działka nr [...] jest drogą gminną, co doprowadziło do bezpodstawnego nałożenia na nią i na pozostałych współwłaścicieli działki nr [...] obowiązku budowy i utrzymania zjazdu, zaś organ drugiej instancji zaaprobował wadliwe ustalenie faktyczne. Wskazała, że w świetle art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Tymczasem brak jest uchwały Rady Gminy W. N. zaliczającej działkę nr [...] do dróg gminnych, co oznacza, że działka ta nie może być traktowana jako droga gminna. Nietrafne jest w opinii skarżącej zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko Kolegium, w świetle którego źródłem uznania działki nr [...] za drogę gminną jest decyzja Wójta Gminy W. N. z dnia [...], znak [...], zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości, zgodnie z którą z mocy prawa ta działka została przejęta na własność Gminy W. N. Ponadto, jak zauważyła skarżąca, stan prawny powstały w wyniku wydania tej decyzji nie został ujawniony w księdze wieczystej. Z treści księgi wieczystej KW [...] wynika bowiem, że właścicielem działki oznaczonej geodezyjnie numerem [...] jest nadal małżeństwo M., a nie Gmina W. N. Zdaniem J. G. nie można również zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, zgodnie z którym nałożenie na współwłaścicieli działki nr [...] obowiązku budowy przepustu nie budzi zastrzeżeń. Nawet bowiem gdyby przyjąć, iż zagłębienie znajdujące się wzdłuż części działki nr [...] stanowi rów, to brak podstawy prawnej do nałożenia na współwłaścicieli działki nr [...] obowiązku budowy przepustu w granicach działki gminnej nr [...], skoro działka nr [...] nie przylega bezpośrednio do tej działki, lecz jedynie do działki nr [...], w granicach której nie przebiega rów. W tym stanie rzeczy, jak podkreśliła skarżąca, orzekające w sprawie organy zobowiązały ją do wybudowania zjazdu z przepustem pomiędzy dwiema działkami gminnymi nr [...] i nr [...], czyli na środku drogi gminnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu braku uchwały rady gminy zaliczającej drogę, z której ma być wybudowany zjazd na nieruchomość stanowiącą współwłasność skarżącej, do kategorii dróg gminnych, dodatkowo wyjaśniono, iż kwestia ta została uregulowana w uchwale Wojewódzkiej Rady Narodowej w Toruniu XX/146/87 z dnia 25 maja 1987 r. (Dz. Woj. Toruńskiego Nr 5 z dnia 27 lipca 1987 r., poz. 88). Ponadto nawiązując do załączonych do skargi kserokopii decyzji Wójta Gminy W. N. Kolegium wyjaśniło, iż na etapie postępowania odwoławczego nie miało informacji o postępowaniu toczącym się wcześniej przed Wójtem, w ramach którego organ gminy w dniu [...] wydał decyzję nr [...], udzielającą zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej, a następnie na skutek odwołania skarżącej uchylił to rozstrzygnięcie decyzją z dnia [...], nr [...]. W opinii organu odwoławczego okoliczności te nie mogły mieć jednak wpływu na wynik toczącego się przed nim postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jedną z form sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej w ramach postępowania sądowoadministracyjnego jest rozpoznawanie skarg na decyzje administracyjne. Sąd ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie w sprawie. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że przy jej wydawaniu doszło do istotnego naruszenia przepisów prawa i to naruszenie może mieć wpływ na wynik sprawy. Organ mianowicie niedokładnie ustalił stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, co uniemożliwiło Sądowi przeprowadzenie kontroli wydanych decyzji. W pierwszej kolejności na niekompletność akt sprawy wskazują decyzje załączone do skargi przez skarżącą na poparcie zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji w związku z naruszeniem art. 132 § 1 k.p.a. przez organ I instancji. Do skargi skarżąca załączyła decyzje, na skutek których została wydana decyzja Wójta Gminy W. N. z dnia [...] oraz decyzja zaskarżona, mianowicie decyzję z dnia [...], nr [...], którą Wójt Gminy W. N. udzielił zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego, oraz decyzję o uchyleniu powyższego orzeczenia przez ten sam organ z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 132 § 1 k.p.a. Są to nowe okoliczności nie znane organowi II instancji w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, na co zwrócił on uwagę w udzielonej odpowiedzi na skargę. Dowody te świadczą natomiast o naruszeniu przepisów postępowania polegające na niedokładnym ustaleniu przez organ odwoławczy stanu faktycznego z uwagi na niekompletne akta administracyjne organu I instancji. Decyzja organu I instancji z dnia [...] została wydana w wyniku wszczęcia postępowania zawiadomieniem z dnia [...] (k - 8 akt administracyjnych) po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia [...] W związku z tym zachodzi obawa, że jest ona drugą decyzją w tej samej sprawie, ponieważ decyzje z dnia [...] oraz z dnia [...] mogły zostać wydane również w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...]. Ponadto wpływ na wynik sprawy w ocenie Sądu może mieć ustalenie, czy decyzja z dnia [...] wydana na podstawie art. 132 § 1 k.p.a. jest decyzją ostateczną i czy w całości uwzględniała ona żądanie zawarte w odwołaniu od decyzji z dnia [...]. Należy bowiem podkreślić, że decyzja wydana w trybie art. 132 § 1 k.p.a., która nie uwzględnia w całości odwołania strony, rażąco narusza przepisy prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż organ odwoławczy niedokładnie ustalił stan faktyczny sprawy. Tymczasem zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie zaś do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu nie podlega wątpliwości, że akta sprawy w dniu wydawania zaskarżonej decyzji były niekompletne. W tej sytuacji organ odwoławczy nie mógł wydać orzeczenia bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło zatem do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co czyni skargę zasadną. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła temu organowi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezzasadnym przyjęciu, że w granicach działki oznaczonej geodezyjnie nr [...] znajduje się rów. Ma rację organ II instancji wywodząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że na mocy art. 30 ustawy o drogach publicznych utrzymywanie zjazdów, łącznie ze znajdującymi się pod nimi przepustami, należy do właścicieli lub użytkowników gruntów przyległych do drogi. Nie ulega wątpliwości, że taki obowiązek będzie spoczywał na skarżącej i to nie z mocy decyzji administracyjnej, ale z mocy ustawy na podstawie wskazanego wyżej przepisu. Niemniej skarżąca zarzut przeciwko istnieniu rowu zawarła w odwołaniu, ponieważ w pkt. 3 zezwolenia z dnia [...] organ stwierdził, że w granicach działki nr [...] przebiega rów i w związku z tym pod zjazdem należy wybudować przepust z rur o średnicy min. 60 cm. Należy jednak mieć na uwadze, że przepis art. 30 ustawy o drogach publicznych, wprowadzający obowiązek utrzymania zjazdów łącznie ze znajdującymi się pod nimi przepustami, nie stanowi o obowiązku budowy tych zjazdów łącznie z przepustami. Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Jeżeli zatem decyzja organu I instancji stanowi o obowiązku wybudowania przepustu z uwagi na rów istniejący na działce nr [...], to okoliczność ta powinna być udokumentowana. Na podstawie akt rozpoznawanej sprawy Sąd nie mógł ocenić, czy rzeczywiście na działce nr [...] jest rów, któremu istnienia przeczy skarżąca w odwołaniu. W tej sytuacji podniesiony w skardze zarzut odnoszący się do kwestii istnienia rowu należy uznać za uzasadniony, aczkolwiek należy tutaj mówić nie o błędzie w ustaleniach faktycznych, jak wywodzi skarżąca, lecz o braku ustaleń na okoliczność istnienia rowu. Jest to w ocenie Sądu istotna okoliczność, ponieważ decyduje bezpośrednio o zasadności nałożonego na stronę w decyzji organu I instancji obowiązku budowy przepustu. Na potrzeby przyszłego rozpoznawania sprawy należy ocenić, czy działka nr [...], która przylega do nieruchomości skarżącej, a więc działki nr [...], jest drogą gminną, w sytuacji, gdy z KW [...] wynika, że właścicielem tej nieruchomości są nadal R. i G. M. Analizując akta sprawy, w tym dowody zgromadzone w postępowaniu przed Sądem, należy jednak stwierdzić, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], położona w W. N., jest drogą gminną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Tym samy zarzut skarżącej dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie należy uznać za nieuzasadniony. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się decyzja Wójta Gminy W. N. z dnia [...], nr [...], zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości - działki nr [...] - na wniosek R. i G. M. W wyniku zatwierdzonego na podstawie art. 96 ust. 1 i art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.: Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603) oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. N., uchwalonego uchwałą Rady Gminy W. N. Nr XVIII/96/04 z dnia 20 sierpnia 2004 r., projektu podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem działki [...] (KW [...]), z nieruchomości tej wydzielona została działka nr [...] o przeznaczeniu w planie miejscowym pod drogę publiczną tj. gminną. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem A148 KDL ustalono przeznaczenie podstawowe jako tereny dróg publicznych lokalnych. Działka nr [...] zlokalizowana jest na powyższym terenie. W decyzji zatwierdzającej podział zawarto stanowisko, że z mocy prawa grunty wydzielone pod funkcje komunikacji drogowej, oznaczone nr działki [...], z dniem, w którym decyzja o zatwierdzeniu podziału stanie się ostateczna, podlegają przejęciu na własność Gminy W. N. Wnioskodawcy odbiór tej decyzji potwierdzili własnoręcznie w dniu [...]. Decyzja ta jest decyzją ostateczną. Jest to istotne ustalenie, ponieważ zgodnie z art. 98 ust. 1 zdanie 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Oznacza to, że z mocy prawa Gmina W. N. stała się właścicielem działki nr [...] z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Na mocy art. 2a ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, zaś drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Warunkiem tego, aby droga została zaliczona do kategorii dróg gminnych, jest jej zaliczenie do tej kategorii w drodze uchwały rady gminy. W udzielonej odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśniło, że przedmiotowa nieruchomość została zaliczona do kategorii dróg gminnych Uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Toruniu XX/146/87 z dnia 25 maja 1987 r. (publ. Dz. Województwa Toruńskiego, Nr 5 z dnia 27 lipca 1987 r., poz. 88). Na żądanie Sądu Kolegium w dniu 18 stycznia 2011 r. przesłało ww. uchwałę, z której Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a", z urzędu przeprowadził dowód uzupełniający z uwagi na konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Obowiązujący obecnie z art. 7 ustawy o drogach publicznych stanowi, że do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały o zaliczeniu spornej nieruchomości do kategorii dróg gminnych stanowił natomiast, że do dróg gminnych oraz lokalnych miejskich zalicza się pozostałe drogi na terenie gmin i miast, stanowiące uzupełniającą sieć służącą miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg zakładowych. Zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następuje w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego (Dz. U. z 1985, Nr 14, poz. 60). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że działka nr [...], stanowiąca współwłasność skarżącej, przylega do drogi publicznej (gminnej), jaką jest działka nr [...]. W tej sytuacji zarzut skarżącej dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie charakteru działki nr [...] należy uznać za nieuzasadniony. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ustali przede wszystkim dokładnie stan faktyczny sprawy począwszy od wniosku skarżącej złożonego w dniu [...]. W razie potrzeby nawet w trybach nadzwyczajnych usunie z obrotu prawnego wadliwe decyzje. Ustali na podstawie map geodezyjnych i aktualnych wypisów z rejestru gruntów własność działki nr [...]. Włączy także do akt sprawy uchwałę o zaliczeniu tej nieruchomości do kategorii dróg gminnych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., z uwagi na istotne ruszenie przepisów postępowania, które mogło w ocenie Sądu mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania wydane zostało zaś na podstawie art. 200 p.p.s.a.