II SA/Bd 1394/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. M. na pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowa zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 września 2016 r. Ł. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowa zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. Wskazanym w skardze pismem skarżący został poinformowany, że Gmina [...] nie posiada w swoich zasobach lokali socjalnych. Lokal socjalny przysługuje osobom, które uzyskały prawo do lokalu socjalnego na podstawie wyroku eksmisyjnego lub znajdują się w trudnej sytuacji materialnej, w której ich potrzeby mieszkaniowe nie są zaspokojone. Osobom znajdującym się w niedostatku, których potrzeby mieszkaniowe są niezaspokojone przyznawane są także lokale socjalne po spełnieniu przesłanek wskazanych w uchwałach rad gmin dotyczących zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład gminnego zasobu mieszkaniowego. Ponadto poinformowano skarżącego, że z uwagi na to że posiada tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w [...], prawo do lokalu socjalnego mu nie przysługuje. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie wskazując, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał trybu określonego w art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 czerwca 2017r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu został zobowiązany do wykazania w terminie 7 dni, czy skarżący przed wniesieniem skargi wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem uznania, że skarżący z takim wezwaniem nie wystąpił. Na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że skarżący nie kierował do Wójta gminy [...] wezwania do usunięcia naruszenia prawa. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy podnieść, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wskazanych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami wymienionymi w pkt 1-5 tego przepisu są: niewłaściwość sądu, wniesienie po terminie, nieuzupełnienie braków formalnych, zawisłość sprawy, brak zdolności sądowej lub procesowej. Kolejną przesłanką odrzucenia skargi jest niedopuszczalność skargi z innych przyczyn, określona w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Oceniając dopuszczalność skargi na wskazane przez skarżącego pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w którym zajęto stanowisko w kwestii odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego, stwierdzić przyjdzie, że zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, kwestie podejmowane w tym zakresie czynności należą do kategorii określonej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., czyli do innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym należało uznać, że rozpoznanie skargi na czynność z dnia [...] kwietnia 2016 r., należy do właściwości tut. Sądu. Poza badaniem dopuszczalności wniesionej skargi w zakresie przedmiotu zaskarżenia, należało z urzędu dokonać również oceny spełnienia przez skargę wymogów formalnych. Ich zachowanie umożliwia bowiem dalszą, merytoryczną kontrolę skargi. Wymogi formalne skargi, w zakresie jej treści, określone zostały w art. 57 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 46 i 47 P.p.s.a. Przyjmując, że wymogi te skarga strony spełniła, Sąd ocenić musiał również, czy wyczerpany został tryb wnoszenia skargi. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wyjątki od tej zasady przewidują przepisy § 3 i § 4 art. 52 P.p.s.a. W myśl § 4 tego artykułu, mającym zastosowanie do aktów lub czynności innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W takim wypadku termin, o którym mowa w § 3 art. 52 P.p.s.a. nie ma zastosowania. W myśl natomiast art. 53 § 2 P.p.s.a., skargę na inne niż decyzja lub postanowienie akty z zakresu administracji publicznej wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Na tle wskazanych przepisów stwierdzić należy, że niezłożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa oznacza niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wobec omówionych wyżej wymogów odnośnie dopuszczalności skargi, tj. poprzedzenia jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i wobec braku w aktach administracyjnych sprawy dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa czynności z dnia [...] kwietnia 2016 r., Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżącego do wykazania spełnienia warunku z art. 52 § 4 P.p.s.a. W odpowiedzi na wystosowane wezwanie, pełnomocnik wyjaśnił, że skarżący nie występował z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną czynnością. W tych okolicznościach stwierdzić należało, że skoro w niniejszej sprawie skarga powinna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, to brak podjęcia przez stronę tej czynności skutkować musiał odrzuceniem skargi, jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.