II SA/Bd 1397/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności zabudowy budynku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności zabudowy budynku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W punkcie 2 skargi Z. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy jedynie takich aktów administracyjnych lub takich czynności z zakresu administracji publicznej, które nadają się do wykonania (dobrowolnego bądź przymusowego) i tego wykonania wymagają. Wykonanie zaś aktu administracyjnego (lub czynności z zakresu administracji publicznej) oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu uprawnionego lub zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego (por. T. Woś w: M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LexisNexis 2012 r. uwaga 3 do art. 61). Wskazać więc należy, iż nie każdy zatem akt administracyjny lub czynność z zakresu administracji publicznej kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. W rozpoznawanej sprawie skarżący domaga się wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta gminy [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności samodzielnie wykonanej rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy wskazać, że z charakteru prawnego zaskarżonego postanowienia wynika, że jego wykonanie nie może być wstrzymane. Należy ponadto wskazać, że złożony przez skarżącego wniosek nie zawiera żadnego uzasadniania, mającego wykazać wystąpienie w sprawie przesłanek, o których mówi przepis art. 61 § 1 P.p.s.a.. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w ogóle nie uzasadnił swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie wskazał, ani nie wyjaśnił, na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt l FSK 983/08, postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2008r., l OZ 210/08). Strona skarżąca powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie powołał żadnej przesłanki określonej art. 61 § 3 P.p.s.a. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. Ponadto należy wskazać, że ustawodawca w żaden sposób nie wiąże wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania. To samo dotyczy zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.