II SA/Bd 1408/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...], 2. uchyla decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej I. K. 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta R. decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. W. pozwolenia na budowę: rozbudowa, przebudowa i nadbudowa oraz zmiana sposobu użytkowania budynku handlowo – mieszkalnego na lokal handlowy, na działkach nr [...] położonych w miejscowości R. ul. [...]. W odwołaniu I. K. (tj. Skarżąca, będąca właścicielką sąsiedniej działki nr [...] przy ul. [...]) wniosła o uchylenie decyzji Starosty, zarzucając organowi naruszenie §12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2285, zwanego w skrócie "r.w.t.b.u.") poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie, §12 ust. 3 pkt 1 i 3 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie ani nierozważenie możliwości jego zastosowania oraz art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 – dalej "Prawo budowlane") poprzez jego niezastosowanie. Zarzuciła nadto naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu odwołania wskazała, że organ dopuścił rozbudowę budynku do odległości 1,5 m od granicy działki nr [...], podczas gdy możliwości takiej nie przewiduje §12 ust. 2 rozporządzenia, albowiem dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.), a tylko na jego podstawie dopuszcza się sytuowanie budynku w odległościach wskazanych w §12 ust. 2. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda K.-P. decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...].SB, uchylił decyzję I instancji i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Wojewoda podzielił zarzut odwołującej się związany z nieprawidłowym zastosowaniem §12 ust. 2 rozporządzenia. Organ podniósł, że w poprzednim stanie prawnym (przed zmianą §12 ust. 2 r.w.t.b.u., która weszła w życie [...] stycznia 2018 r.) przepis ten dopuszczał usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy działki lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynikało to z ustaleń m.p.z.p. lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie organu, w aktualnym stanie prawnym wykluczona jest możliwość sytuowania budynku w odległości 1,5 m lub przy granicy działki na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Organ zauważył, że decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej decyzji wydana została [...] listopada 2017 r., tj. przed komentowaną zmianą rozporządzenia, zaś wniosek o pozwolenie na budowę złożono już po zmianie – [...] czerwca 2019 r. Wojewoda podniósł, że zgodnie z przepisem przejściowym dla rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia w brzmieniu dotychczasowym jest możliwe wyłącznie na wniosek inwestora. Inwestor nie złożył takiego wniosku. W wyniku rozpatrzenia skargi wniesionej przez inwestorkę (E. W.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z [...] listopada 2020 r. sygn.. II SA/Bd 13/20 uchylił decyzję Wojewody z [...] listopada 2019 r. Sąd stwierdził, że w sytuacji kiedy z przepisu § 12 ust. 2 r.w.t.b.u. wynika, że lokalizacja inwestycji przebiega zbyt blisko działki sąsiedniej, co wyklucza udzielenie pozwolenia na budowę, a istnieje regulacja, która umożliwia uzyskanie ww. pozwolenia przez wnioskodawcę – należy przyjąć, że po stronie organu istnieje obowiązek wskazania wnioskodawcy na taką możliwość i zobowiązania go w odpowiednim terminie do złożenia oświadczenia czy korzysta z tej możliwości, co w przypadku przedmiotowej sprawy oznacza zobowiązanie go do złożenia wniosku o którym mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r., poz..2285 – zwanego "rozporządzeniem zmieniającym") lub uzupełnienia złożonego podania o udzielenie pozwolenia na budowę o treść wskazującą na zamiar skorzystania z możliwości zlokalizowania budowli w odległości do 1,5 m od działki sąsiedniej na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, na co zezwalała regulacja rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu do dnia 31 grudnia 2017 r. Obowiązek organu wyjaśnienia stronie możliwości złożenia omawianego wniosku, ze wskazaniem do tego podstawy prawnej, wynika z treści art. 79 a § 1 k.p.a. Sąd uznał, że wobec niewypełnienia ww. obowiązku przez organ stwierdzenie że brak ww. wniosku w aktach sprawy dyskwalifikuje wniosek inwestora, ocenić należy jako działanie przedwczesne, podjęte automatycznie bez uwzględnienia treści art. 79a k.p.a. w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego w zw. z §12 ust. 2 r.w.t.b.u. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewoda decyzją z [...] września 2021 r. nr [...].SB utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] sierpnia 2019 r. Wojewoda stwierdził, że inwestorka w toku postępowania odwoławczego złożyła wniosek o którym mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego. W sprawie ma zatem zastosowanie § 12 ust. 2 r.w.t.b.u. w brzmieniu sprzed zmiany. W tym brzmieniu przepis umożliwiał sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi do granicy w odległości 1,5 m od tej granicy także na podstawie warunków zabudowy. Lokalizacja projektowanego budynku odbywa się na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z [...] listopada 2017 r., zgodnie z którą dopuszczono realizację zabudowy w granicy z działką nr [...],5 m od granicy z działką nr [...]. Tym samym lokalizacja planowanego budynku spełnia przepisy techniczne określone w ww. rozporządzeniu. W skardze na decyzję Wojewody I. K. wniosła o jej uchylenie zarzucając: 1) rażące naruszenie art. 84 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, mimo iż w sprawie wymagane były wiadomości specjalne; miało to wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem doprowadziło do naruszenia § 13 ust. 1, § 60 w zw. z § 57 ust. 1 r.w.t.b.u., polegające na tym, iż nie ustalono w sprawie w sposób obiektywny i niebudzący wątpliwości wpływu projektowanej budowli na dostęp do naturalnego oświetlenia nieruchomości będącej własnością skarżącej w sposób, który czyniłby zadość wskazanym przepisom; 2) naruszenie art. 35 ust. 1 i 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez wydanie pozwolenia na budowę bez należytego ustalenia zgodności projektu z przepisami rozporządzenia r.w.t.b.u.; miało to wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem umożliwiło rozpoczęcie budowy budynku, którego wpływ na wymagany przepisami prawa dostęp do naturalnego oświetlenia przez nieruchomości sąsiednie nie został ustalony ponad wszelką wątpliwość, jak również bez ustalenia jaki będzie wpływ planowanej inwestycji w zakresie oddziaływania na nieruchomości sąsiednie oraz zabudowę objętą nadzorem konserwatorskim; 3) rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy jego prawidłowe zastosowanie prowadzi do przyjęcia, że w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę należy uwzględnić interes właściciela działki sąsiedniej, który dysponuje decyzją o warunkach zabudowy, zgodnym z nią projektem budowlanym oraz złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, a zatem dysponuje promesą wydania pozwolenia na budowę, ponieważ pominięcie tego interesu powoduje naruszenie art. 34 ust. 2, art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, z uwagi na spowodowanie stanu, w którym oddziaływanie na mającą powstać inwestycję sąsiednią jest tak istotne, iż może prowadzić do nieuwzględnienia wniosku Skarżącej; 4) rażące naruszenie § 12 ust. 2 r.w.t.b.u. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez organ I instancji, iż możliwe jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku, mimo braku analizy stanu faktycznego w niniejszej sprawie polegającego na badaniu zasadności usytuowania przedmiotowego budynku w odległości 1,5 metra od granicy z działką sąsiednią, czyli działką Skarżącej. 5) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie w toku postepowania wyczerpującego materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji wbrew zasadzie prawdy obiektywnej, w sposób dowolny, a nie swobodny, bowiem w aktach sprawy brak jest dowodów, które wskazywałyby, iż projektowana inwestycja spełnia wymogi w zakresie dostępu nieruchomości sąsiednich do naturalnego oświetlenia jak również brak dowodów, iż organ dokonał badania zasadności usytuowania przedmiotowego budynku w odległości 1,5 metra od granicy działki Skarżącej; ponadto organ w uzasadnieniu decyzji w sposób lakoniczny wskazał na rozpatrzenie dokumentów bez wskazani na konkretne dokumenty, za jakich przeprowadził dowód W piśmie z [...] listopada 2021 r. uczestniczka postępowania B. L. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody o raz poprzedzającej ją decyzji Starosty. Uczestniczka podniosła, że organ odwoławczy nie dokonał ustaleń w zakresie w jakim planowana inwestycja oddziaływać będzie na właściwy dostęp do minimalnego nasłonecznienia nieruchomości przy ul rynek 11. Uczestnika zarzuciła także, że organ pominął rozważani dotyczące ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w stosunku do budynków na działkach sąsiednich. Uczestniczka podniosła, że organ nie uzasadnił dlaczego zatwierdził projekt, który w znaczącym stopniu (różnica kilku metrów) będzie wyższy od zabudowy na działkach bezpośrednio sąsiadujących. Zdaniem uczestniczki organ nie zbadał także, czy usytuowanie planowanego budynku nie narusza prawnie chronionych interesów właścicieli nieruchomości w obszarze oddziaływania budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej w skrócie "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd z urzędu. tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny czyni to w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania innych wad, co ma niewątpliwy wpływ na racjonalizację działalności kontrolnej sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności Sąd bada ewentualne istnienie wad powodujących nieważność decyzji. Następnie kontroluje przestrzeganie przez organ administracji przepisów o postępowaniu administracyjnym (w zakresie określonym postanowieniami art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a.). Dopiero w ostatniej kolejności kontrolowane jest przestrzeganie przez organy administracyjne norm prawa materialnego (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 460 – 461). Dokonując kontroli w powyższy sposób Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody z [...] września 2021 r. obarczona jest wadą powodującą jej nieważność – dotyczy bowiem sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (wada z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Sądowi z urzędu (w związku z rozstrzyganą sprawą sygn. II SA/Bd 13/20 oraz sprawami II SA/Bd 604/21 i przedmiotową sprawą II SA/Bd 1408/21, w których występują te same strony) wiadomym jest, że organy wydawały rozstrzygnięcia dotyczące dwóch kolejnych wniosków inwestora (E. W.) dotyczących tej samej inwestycji na działkach ewidencyjnych nr [...]/ 1 i 988/2 przy ul. [...] w R.. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że: 1) pierwszy wniosek o pozwolenie na budowę pochodzi z [...] czerwca 2019 r.; 2) w wyniku rozpatrzenia pierwszego wniosku Starosta R. decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] udzielił pozwolenia na budowę; 3) w wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...].SB uchylił decyzję Starosty z [...] sierpnia 2019 r. i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; 4) pismem z [...] grudnia 2019 r. do WSA w Bydgoszczy została złożona skarga na decyzję Wojewody z [...] listopada 2019 r. (sprawa z tej skargi toczyła się pod sygnaturą II SA/Bd 13/20); 5) pismem z [...] grudnia 2019 r. inwestor złożył drugi wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji przy ul. [...]; 6) w wyniku rozpatrzenia drugiego wniosku inwestora Starosta R. decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] udzielił pozwolenia na budowę; 7) w wyniku rozpatrzenia skargi wniesionej na decyzję wydaną w sprawie zainicjowanej pierwszym wnioskiem inwestora, WSA w Bydgoszczy wyrokiem z [...] listopada 2020r. (sygn. II SA/Bd 13/20) uchylił decyzję Wojewody z [...] listopada 2019 r.; 8) wyrok WSA z [...] listopada 2020 r. stał się prawomocny z dniem [...] stycznia 2021 r.; 9) tego samego dnia tj. [...] stycznia 2021 r. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania w sprawie z drugiego wniosku inwestora (tj. z wniosku z [...] grudnia 2019 r.) utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] sierpnia 2020 r. udzielającą pozwolenia na budowę; 10) po zwrocie przez WSA akt sprawy toczącej się z pierwszego wniosku inwestora (tj. z wniosku z [...] czerwca 2019 r.) wraz z wyrokiem WSA z [...] listopada 2020 r., Wojewoda ponownie rozpatrzył odwołanie od decyzji Starosty z [...] sierpnia 2019 r. (tj. od decyzji wydanej w postępowaniu z pierwszego wniosku o pozwolenie na budowę); w wyniku tego postępowania odwoławczego Wojewoda wydał decyzję z [...] września 2021 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z [...] sierpnia 2019 r. udzielającą pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie rozpatrywana jest skarga wniesiona na wymienioną jako ostatnią decyzję Wojewody z [...] września 2021 r. Z akt sprawy, w szczególności z treści wydawanych przez organy decyzji oraz zatwierdzonych projektów budowlanych (są to identyczne projekty budowalne z tej samej daty tj. z [...] maja 2019 r.) wynika, że inwestor otrzymał dwa pozwolenia na budowę dotyczące tej samej inwestycji na działkach ewidencyjnych nr [...]/ 1 i 988/2 przy ul. [...]: - pozwolenie udzielone decyzją Starosty z [...] sierpnia 2019 r. (utrzymane w mocy decyzją Wojewody z [...] września 2021 r.) oraz - pozwolenie udzielone decyzją Starosty z [...] sierpnia 2020 r. (utrzymane w mocy decyzją Wojewody z [...] stycznia 2021 r.). Z przedstawionej wyżej analizy wynika, że w momencie wydania decyzji Wojewody z [...] stycznia 2021r. z obrotu prawnego została wyeliminowana poprzednia ostateczna decyzja dotycząca pozwolenia na budowę w sprawie tej samej inwestycji tj. decyzja Wojewody z [...] listopada 2019 r. Wydając decyzję z [...] stycznia 2021 r. organ zatem nie rozstrzygał sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Inna jest natomiast sytuacja w przypadku badanej w przedmiotowym postępowaniu decyzji Wojewody z [...] września 2021 r. W momencie jej wydania w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja Wojewody z [...] stycznia 2021 r. udzielająca pozwolenia na budowę tej samej osobie i w tym samym zakresie przedmiotowym. Zaskarżona decyzja Wojewody z [...] września 2021 r. jest zatem decyzją dotyczącą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Tym samym zachodzi przyczyna określona w art. 156 § 1 pkt 3, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obliguje Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] września 2021 r. Niezależnie od powyższego zasadne są zarzuty Skarżącej i Uczestniczki odnośnie nierozpatrzenia kwestii zachowania naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynkach na nieruchomościach sąsiednich tj. budynku na działce nr [...] przy ul. [...] oraz w budynku na działce przy ul. [...]. Należy zauważyć, że jak wynika z zasady usytuowania budynku określonej w § 13 ust. 1 r.w.b.t.u. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione jeżeli zostaną zachowane warunki określone zarówno w pkt 1 jak też w pkt 2 ustępu 1 paragrafu 13. Spełnienie warunku z § 13 ust. 1 pkt 1 r.w.t.b.u. wiąże się z zachowaniem odległości między budynkami w powiązaniu z wysokością przesłaniania. Stosownie do § 13 ust. 1 pkt 1 r.w.t.b.u. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m. Zgodnie z § 13 ust. 2 r.w.t.b.u. wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Spełnienie tego warunku organ rozstrzygający o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu. Obowiązkiem organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 26 kwietnia 2018 r. sygn. II SA/Go 174/18, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (w skrócie "CBOSA") dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W aktach przedmiotowej sprawy (w tym w projekcie budowlanym) brak jest analizy przesłaniania zarówno odnośnie budynku Skarżącej jak też odnośnie budynku Uczestniczki B. L.. Sądowi z urzędu jest wiadome że analiza taka (którą opisuje Skarżąca w uzasadnieniu skargi) została przedstawiona przez inwestora w sprawie zakończonej decyzją Wojewody z [...] stycznia 2021 r. W tym zatem zakresie doszło do naruszenia ciążącego na organie z mocy art. 7 i 77 § 1 obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie jest spełniony wymóg z § 13 ust. 1 pkt 1 r.w.b.t.u. warunkujący udzielenie pozwolenia na budowę. W analizowanym zakresie o tyle niezasadny jest zarzut Skarżącej braku powołania biegłego do oceny zachowania wymogu naturalnego oświetlenia pomieszczeń, że z przepisów prawa nie wynika, aby spełnienie tego wymogu miało być dokonane wyłącznie w oparciu o opinię biegłego. Co do zasady dokonywanie identyfikacji takiej części budynku jako okno oraz dokonanie pomiarów odległości między budynkami nie wymaga wiadomości specjalnych – co jest warunkiem powołania biegłego. Skarżąca nie podniosła, aby istniały jakiekolwiek okoliczności wskazujące, że w przedmiotowej sprawie istnieją tego rodzaju szczególne warunki, że ww. pomiary mogą być dokonane tylko przez osobę dysponującą wiadomościami specjalnymi. Zasadny jest także zarzut Skarżącej odnośnie przyjęcia przez Wojewodę w sposób automatyczny, bez stosowanego rozważenia i uzasadnienia, że dopuszczalne jest zbliżenie rozbudowywanego budynku do granic nieruchomości na odległość 1,5 m o którym mowa w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] listopada 2017 r. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z [...] stycznia 2018 r. sygn. II OSK 846/16 (publ. CBOSA) - decyzja o warunkach zabudowy umożliwiająca usytuowanie budynku z odstępstwem od zasad ogólnych, jak w przypadku § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie przesądza ostatecznie o warunkach technicznych czy budowlanych, jakie musi spełniać projektowana inwestycja. Decyzja taka wiąże jedynie organ administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie, w jakim realizacja inwestycji nie doprowadzi do naruszenia ładu przestrzennego obszaru, na którym ma być zrealizowana budowa. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy dopuszczających zbliżenie budynku na odległość 1,5 m nie zwalania organu wydającego pozwolenie na budowę od wiążącego wypowiedzenia się m.in. na temat spełnienia przez inwestycję wymogów technicznych, takich jak rozmiar obiektu i jego usytuowanie na działce w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego) oraz z zapewnieniem poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Z uwagi na powyższe uchybienia przepisom postępowania, z którymi wiąże się konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a orzekł także o uchyleniu decyzji organu I instancji. Rozważając sformułowanie wskazań co do dalszego postępowania Sąd podkreśla, że w przypadku kiedy toczą się dwa postępowania dotyczące tej samej sprawy istnieje podstawa, aby jedno z nich – z zasady później wszczęte – umorzyć. Należy dostrzec, że wydając zaskarżoną decyzję z [...] września 2021 r. Wojewoda czynił to w momencie, kiedy zakończone było już postępowanie dotyczące inwestycji przy ul. [...] (decyzją Wojewody z [...] stycznia 2021 r.). Istniała zatem podstawa do umorzenia niniejszego postępowania. Tym niemniej Sądowi z urzędu wiadome jest że wyrokiem z [...] listopada 2021 r. w sprawie II SA/Bd 604/21 tutejszy Sąd uchylił decyzję Wojewody z [...] stycznia 2021 r. Wyrok ten jest nieprawomocny. O ile zatem wyrok ten stanie się prawomocny – decyzja z [...] stycznia 2021 r. zostanie usunięta z obrotu prawnego, a tym samym upadnie ww. przyczyna umorzenia niniejszego postępowania. Oznaczać to będzie także, że znowu będą toczyć się równolegle dwa postępowania dotyczące tej samej merytorycznie sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę organ w ponownym postępowaniu w niniejszej sprawie powinien - w zależności od sytuacji procesowej, w pierwszej kolejności zdecydować, czy postępowanie powinno być umorzone ze względu na toczące się równolegle wszczęte postępowanie w tej samej sprawie. W tym względzie organ winien mieć na względzie ewentualne stanowisko inwestora, który jest władny w każdym momencie, według własnego wyboru – cofnąć jeden ze złożonych wniosków. W przypadku merytorycznego rozpatrywania sprawy organ winien rozstrzygnąć po uzupełnieniu materiału dowodowego pozwalającego na ocenę, czy zrealizowanie planowanej inwestycji nastąpi z zachowaniem wymogu z § 13 r.w.t.b.u. – odnośnie obu sąsiednich budynków. W wydanej decyzji organ winieni wskazać powody, dla których dopuszcza lub odmawia dopuszczenia zbliżenia planowanego budynku na odległość mniejszą niż wskazane w § 12 ust. 1 r.w.t.b.u. – taką, o której mowa w warunkach zabudowy wydanej dla planowanej inwestycji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 199 i art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.