II SA/Bd 141/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak, , , po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych postanawia odrzucić skargę II SAlBd 141/05 UZASADNIENIE Decyzją Starosty R. z [...] 2004 r. Nr [...] odmówiono Ewie S. i jej córkom przyznania ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Powołując się na art. 7 ust. 6 ustawy z 8 czerwca 2001 r. o przeznaczaniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. z 2001 r. Nr 73, poz. 764 ze zm.), która pomimo uchylenia na mocy art. 15 ustawy z 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273) zachowała aktualność w części dotyczącej ekwiwalentów pieniężnych uznał, że skoro wnioskodawczyni uzyskała świadczenie rentowe, to ekwiwalent nie może być przyznany. W odwołaniu zainteresowana stwierdziła, że uprawnienie zachowuje po zmarłym mężu Ryszardzie, a przyznana renta nie jest rentą inwalidzką, lecz rodzinną. W tych okolicznościach zasadna jest kontynuacja wypłaty ekwiwalentu. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] 2004 r. nr [...] uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ na podstawie art. 7 i 10 ust. 2b ustawy o przeznaczaniu gruntów rolnych do zalesiania stwierdził, że Ryszard S. w dacie przyznania ekwiwalentu do opisanych świadczeń nie miał prawa. Jeżeli właściciel gruntu otrzymuje świadczenie emerytalne lub rentowe, to nie nabywa prawa do ekwiwalentu z tytułu posiadania gruntów rolnych do zalesienia. Art. 7 ustawy zakreśla natomiast granice czasowe otrzymania ekwiwalentu. Ponadto organ uznał, że w rozstrzygnięciu I instancji pominięto przesłanki i okoliczności zawarte w art. 10 i 11 cyt. ustawy. Starosta R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając naruszenie art. 7 ust. 6 ustawy z 8 czerwca 2001 r. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Uzasadnieniem wniosku o odrzucenie jest twierdzenie, że Starosta nie jest stroną tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez rozpoznawania zawartych w niej zarzutów. Zgodnie z treścią art. 32 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stronami w postępowaniu przed sądem administracyjnym są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Przepis art. 50 Wymienionej wyżej ustawy Wymienia podmioty posiadające legitymację skargową, w tym - każdego, kto ma w tym interes prawny. Należy w związku z tym stwierdzić, że powiat, jako jednostka samorządu terytorialnego wyposażona w osobowość prawną, może być podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, pod warunkiem, że wykaże, iż ma w tym interes prawny. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 czerwca 1996 r. orzekł, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, iż działa on we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Wskazuje na to również J. P. Tamo w komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004). Podmiotem takim nie jest organ jednostki samorządu terytorialnego powołany do rozstrzygania, w drodze decyzji administracyjnych, w sprawach indywidualnych. Starosta R., wydając decyzję brał udział w postępowaniu administracyjnym jako organ pierwszej instancji. Tym samym, zgodnie z art. 32 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może on być stroną postępowania sądowoadministracyjnego. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § l pkt 6 wskazanej wyżej ustawy (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarga podlegała odrzuceniu.