II SA/Bd 1412/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2017 r., [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2017 r., poz. 1056 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. P., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2017 r., nr [...] uznającą M. P. (dalej jako: "skarżący") za osobę bezrobotną z dniem [...] 2017r. i odmawiając mu jednocześnie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...].2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że skarżący spełnił ustawowe warunki do uznania za osobę bezrobotną. Odnosząc się natomiast do kwestii przyznania zasiłku organ odwoławczy wyjaśnił, że z przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynika, że przed rejestracją w urzędzie pracy pobierał on zasiłek dla opiekuna od dnia [...].2013 r. do [...].2017 r. w związku ze sprawowaniem opieki nad matką H. P.. Z dniem [...].2017 r. skarżący utracił prawo do wyżej wskazanego świadczenia w związku z zaprzestaniem opieki nad matką, która została umieszczona w hospicjum. Oznacza to, zdaniem Wojewody, że okres pobierania zasiłku dla opiekuna nie może być zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku, gdyż utrata prawa do zasiłku dla opiekuna nie była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że katalog przesłanek warunkujących uzyskanie prawa do zasiłku, wymieniony w przepisie art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma charakter zamknięty, co oznacza, że organ nie działa w ramach uznania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję M. P., podniósł, że od [...] 2011 r. do [...].2013 r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaną opieką nad niepełnosprawną matką, a od [...].2013 r. do [...].2017 r. otrzymywał z tego tytułu zasiłek dla opiekuna. Skarżący przyznał, że jego matka od dnia [...].2017 r. do [...].2017 r. przebywała w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym [...] w [...], natomiast od dnia [...].2017 r. w Hospicjum [...], w którym miała przebywać jedynie czasowo. W dniu [...].2017 r. jego matka zmarła. Skarżący wskazał, że zarówno podczas pobytu matki we wskazanym wyżej Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym, jak i w Hospicjum sprawował nad nią opiekę. Zwrócił uwagę, że krótki czas pobytu matki w hospicjum spowodował, że mimo sprawowania wieloletniej opieki nad niepełnosprawną matką i rezygnacji z pracy, pozbawiono go prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a co za tym idzie nie przysługuje mu prawo do świadczenia przedemerytalnego, co powoduje, że nie ma się z czego utrzymać. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sąd nie stwierdził naruszenia prawa dającego podstawę do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego na podstawie przepisów art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369). Przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 2017r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] 2017r. którą Prezydent Miasta [...], uznając skarżącego za osobę bezrobotną, odmówił mu jednocześnie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1257 ze zm.), dalej w skrócie: "ustawa o promocji zatrudnienia". Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, bezrobotny - oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej – przy spełnieniu warunków wskazanych w lit. a – m. Nie każdej jednak osobie, która uzyska status bezrobotnego, przysługuje dodatkowe świadczenie ze środków publicznych w postaci zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni pobierał świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana. W niniejszej sprawie skarżący, rejestrując się w dniu [...] 2017 r. w urzędzie pracy przedłożył dokumenty, z których wynika m.in., że w okresie [...].2011r. do [...].2013 r. skarżący pobierał świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaną opieką nad matką H. P., a w okresie od [...].2013r. do [...].2017 r. otrzymywał on z powyższego tytułu zasiłek dla opiekuna. Na mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].2017 r., nr [...] z dniem [...].2017 r. skarżący utracił prawo do zasiłku dla opiekuna. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, powodem utraty prawa do świadczenia było umieszczenie matki skarżącego - H. P. od dnia [...].2017r. w Hospicjum [...] w [...], w której to placówce czynności pielęgnacyjno-opiekuńcze wykonywał personel medyczny, a skarżący ograniczył się jedynie do jednorazowych odwiedzin matki. Dodać należy, że z przedłożonego przez skarżącego odpisu skróconego aktu zgonu matki, wynika, że H. P. zmarła w dniu [...].2017 r. W świetle zebranego materiału dowodowego, w szczególności zaś przywołanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].2017 r., za prawidłowe należało uznać stanowisko organów, że utrata przez skarżącego prawa do zasiłku dla opiekuna nie była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana, a tym samym, że nie zachodziły, wymienione w art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia, przesłanki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Bezpośrednim bowiem powodem utraty przez skarżącego prawa do zasiłku opiekuńczego było przeniesienie jego matki do Hospicjum i przejęcie opieki nad nią przez wyspecjalizowany personel medyczny. Podnieść w tym miejscu należy, że- jak zasadnie zwracał uwagę Wojewoda- przepisy art. 71 ust. 1 i 2 cyt. mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że przepisy te należy interpretować i stosować w sposób ścisły. Organy administracji nie mają tym samym uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym, w tym do kierowania się względami chociażby natury słusznościowej. Prawo do zasiłku dla bezrobotnych, zgodnie z wolą ustawodawcy, mogą bowiem otrzymać wyłącznie osoby spełniające kryteria przyjęte w ustawie. Skarżący zaś, mimo sprawowania wieloletniej opieki nad niepełnosprawną matką i otrzymywania z tego tytułu świadczenia pielęgnacyjnego, a następnie specjalnego zasiłku opiekuńczego, nie spełniał tychże kryteriów. Stwierdzić należało zatem, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zdaniem Sądu, nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym skargę należało oddalić, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369).