II SA/Bd 1422/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 października 2015r., sygn. akt II SA/Bd 1087/15 odrzucającym skargę W. B. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 lutego 2013r., sygn. akt II SA/Bd 111/13 odrzucającego skargę W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2013 r. w sprawie II SA/Bd 111/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Postanowieniem z dnia 26 października 2015 r. w sprawie II SA/Bd 1087/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę W. B. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 111/13 odrzucającym skargę W. B. na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 listopada 2015 r. Pismem z dnia 2 grudnia 2015 r., nadanym w dniu 5 grudnia 2015 r., skarżący W. B. wniósł do tutejszego Sądu skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. postanowieniem z dnia 26 października 2015 r. (II SA/Bd 1087/15) wskazując, że zaistniała przesłanka nieważności, o której mówi art. 271 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ był pozbawiony możliwości działania i należytej reprezentacji przez pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia – wyznacza rozprawę. Podstawy wznowienia zostały zawarte w art. 271 – 273 p.p.s.a. Z cytowanego art. 270 p.p.s.a. wynika zatem, że możliwość wniesienia skargi o wznowienie postępowania została ograniczona wyłącznie do tych orzeczeń sądowych, które mają cechę prawomocności, a więc nie przysługuje od nich żaden środek odwoławczy (por. postanowienie NSA z 25.11.2011 r., I OSK 887/11). W niniejszej sprawie skarżący domaga się wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem nieprawomocnym w dniu wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Z akt sądowych sprawy II SA/Bd 1087/15 wynika, że postanowienie tut. Sądu o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 listopada 2015 r. Tymczasem skarga o wznowienie powyższego postępowania została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 5 grudnia 2015 r. Oznacza to, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 października 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 1087/15 została wniesiona w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej na ww. postanowienie. Wskazać należy, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej, określony w art. 177 § 1 p.p.s.a. – liczony jest od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zatem przedmiotowe orzeczenie w dacie wniesienia skargi o wznowienie postępowania nie uzyskało cech prawomocności i nie mogło zostać zaskarżone w drodze wznowienia postępowania sądowego. Ponadto w niniejszej sprawie skarżący wnosząc skargę o wznowienie postępowania sądowego jako podstawę wznowienia wskazał brak należytej reprezentacji przez jego pełnomocnika z wyboru. Zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W ocenie Sądu ta formalnie powołana przez skarżącego podstawa skargi o wznowienie postępowania w istocie nie istnieje, bowiem skarżący utożsamia użyte w tym przepisie sformułowanie o nienależytej reprezentacji z niewłaściwym postępowaniem pełnomocnika. Nienależyte reprezentowanie, o którym mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., nie dotyczy sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, nawet w sytuacji gdy swoje obowiązki wykonuje on w sposób, który prowadzi, do negatywnych dla reprezentowanej strony skutków. Tak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie sądowym, w tym sądów administracyjnych (zob. np. postanowienie NSA z 11.02.2005 r., OSK 1160/04). Na marginesie należy podnieść, że w myśl art. 285 § 1 p.p.s.a., niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Przepis ten stanowi wyraz zasady stabilności orzecznictwa w wymiarze prawomocności orzeczeń i jako taki powinien być wykładany ściśle, a wynikająca z niego zasada - chroniona. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia, odrzucając na podstawie przepisu art. 280 § 1 p.p.s.a skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.