II SA/Bd 1423/11

Dnia 28 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 28 marca 2012 roku sprawy ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] - działając na podstawie art. 5 ust.1,3 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr71,poz.734 dalej w skrócie jako "ustawa") oraz art. 138§1 pkt1 kpa utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] o odmowie przyznania J. O. dodatku mieszkaniowego. Przed podjęciem decyzji organy ustaliły, że J. O. prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe, rodzina zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni 60,05m², przy czym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 50,15m². Organ I instancji odmówił przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego albowiem powierzchnia użytkowa zajmowanego przez trzyoosobowe gospodarstwo domowe lokalu mieszkalnego przekracza określoną ustawowo normatywną powierzchnię. W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia skarżący wskazał, że jego rodzina jest w ciężkiej sytuacji finansowej. Odwołujący podał również, iż od kilku miesięcy jest bezrobotny bez prawa do zasiłku oraz z uwagi na brak zasobów finansowych nie opłacił pełnego czynszu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie stwierdziło, że jak wynika z przepisów powołanej ustawy, składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, wnioskodawca - aby otrzymać świadczenie - musi spełniać warunki, od których ustawa uzależnia jego przyznanie (tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego - art. 2 ust. 1, odpowiednia normatywna powierzchnia użytkowa lokalu - art. 5 ust. 1 oraz określony miesięczny dochód w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego - art. 3 ust. 1). W przypadku stwierdzenia, że strona nie spełnia któregoś z warunków, zasadne jest wydanie decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. Odnosząc się do ustaleń stanu faktycznego sprawy organ II instancji wskazał, że przewidziana przez ustawodawcę w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu dla 3 osób wynosi 45 m2. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 %. Dodatek mieszkaniowy - jak wynika z art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy - przysługuje również w sytuacji, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Mając na względzie wskazany powyżej przepis art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, SKO, uznało, iż uprawnienie do otrzymania dodatku mieszkaniowego przysługiwałoby stronie w przypadku zamieszkiwania w lokalu o powierzchni użytkowej do 58,50m2 (45 m2 x 30%). Jednocześnie jednak, w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy, ponieważ udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu wynosi 84% a tym samym przekracza ustawowe 60%. Na wynik niniejszej sprawy w ocenie organu nie mogą wpłynąć podnoszone w odwołaniu okoliczności odnoszące się do trudnej sytuacji finansowej rodziny wnioskodawcy, bowiem organ prowadzący postępowania w sprawie podejmując rozstrzygnięcie, jest związany wyłącznie obowiązującymi we wskazanym zakresie przepisami. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. O. podnosząc, że przekroczenie powierzchni normatywnej o 2m² nie powinno mieć decydującego znaczenia dla ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego w sytuacji, gdy rodzina skarżącego jest w trudnej sytuacji finansowej spowodowanej bezrobociem. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stan faktyczny ustalony przez orzekające w sprawie organy administracyjne pozostawał niesporny. Okolicznością istotną dla rozstrzygnięcie sprawy było dokonanie właściwej interpretacji przepisu art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który reguluje sposób obliczania tzw. normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, od której uzależniona jest możliwość uzyskania tego świadczenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, przy jednoczesnym spełnieniu kryterium dochodowego określonego w art. 3 ust. 1 powołanej ustawy oraz posiadaniem lokalu o powierzchni określonej w art. 5. Należy także przypomnieć, że art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy stanowi, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny) w przeliczeniu na liczę członków gospodarstwa domowego, nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. Natomiast z art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika, że normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku inwalidzkim lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Kompetencje do orzekania o zamieszkiwaniu w oddzielnym pokoju należą do powiatowych zespołów ds. orzekania o stopniu niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.). W przedmiotowej sprawie odmówiono skarżącemu przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na brak spełnienia kryterium powierzchniowego albowiem po przeliczeniu liczby osób prowadzących gospodarstwo w spornym lokalu organ ustalił, że dopuszczalny metraż do przyznania dodatku wynosi 58,50 m², gdy tymczasem skarżący zajmuje lokal o powierzchni użytkowej 60,05 m². W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie dokonały pełnego ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych w świetle brzmienia cytowanych przepisów, a dotyczących negatywnej przesłanki przyznania skarżącemu wnioskowanego dodatku. Bez znaczenia jest przy tym wielkość przekroczenia powierzchni normatywnej określonej w art. 5 ustawy, która jest wielkością graniczną dla uzyskania prawa do świadczenia. Samo przekroczenie tej powierzchni przesądza o niemożności przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego, i to niezależnie od tego, czy skarżący spełnia pozostałe warunki do przyznania tego dodatku. Przepisy bowiem nie zawierają w tym zakresie żadnych unormowań, które pozwalałyby na uwzględnienie takiej okoliczności np. w ramach uznania administracyjnego. Mając zatem na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.