II SA/Bd 1434/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Grudziądzu na uchwałę Rady Powiatu Grudziądzkiego z dnia 29 listopada 2017 r. nr XXIV/33/2017 w przedmiocie wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Prokurator Rejonowy w Grudziądzu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Nr XXIV/33/2017 Rady Powiatu Grudziądzkiego z dnia 29 listopada 2017 r. w sprawie wysokości opłat za usuwanie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu, zarzucając jej istotne naruszenie prawa w postaci art. 12 pkt 11 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym oraz art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, polegające na przekroczeniu przez Radę Powiatu Grudziądzkiego upoważnienia ustawowego do wydania uchwały zawartego w powyżej wskazanych przepisach poprzez ustalenie w § 1 wysokości opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym znacząco powyżej kosztów ponoszonych przez jednostkę samorządu terytorialnego oraz przekroczenie granic swobody regulacyjnej, w ramach której następuje ustalenie tych opłat. W związku z powyższym, Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności przepisów wskazanej powyżej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że w jego ocenie uchwała jest sprzeczna z prawem z przytoczonych niżej powodów: W § 1 tej uchwały uchwalono, że za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie ustala się opłaty w następującej wysokości: 1) rower lub motorower a) za usunięcie 113 zł b) za każdą dobę przechowywania 20 zł 2) motocykl a) za usunięcie 223 zł b) za każdą dobę przechowywania 27 zł 3) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t a) za usunięcie 486 zł b) za każdą dobę przechowywania 40 zł 4) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t a) za usunięcie 606 zł b) za każdą dobę przechowywania 52 zł 5) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 161 a) za usunięcie 857 zł b) za każdą dobę przechowywania 75 zł 6) pojazd o dopuszczalnej masie powyżej 161 a) za usunięcie 1263 zł b) za każdą dobę przechowywania 136 zł. W ocenie skarżącego, analiza tego zestawienia prowadzi do wniosku, że w uchwale przyjęto stawki równe stawkom maksymalnym określonym obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym, wydanym na podstawie art. 130a ust. 6 c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (M.P. z 2017 r., poz. 772). Skarżący wskazał, że jak wynika z pisma Starosty Grudziądzkiego z dnia 15 października 2018 r., do kwestii objętej wyżej wymienioną częścią uchwały odnosi się umowa z dnia 29 grudnia 2017 r., której przedmiotem jest usuwanie pojazdów z dróg publicznych na terenie podległym Radzie Powiatu Grudziądzkiego oraz parkowanie na parkingach strzeżonych usuniętych pojazdów, pomiędzy Powiatem Grudziądzkim, a przedsiębiorcą S. P. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą "P." Pomoc Drogowa na okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2019 r. to jest w okresie obowiązywania zaskarżonej uchwały. Analiza tej uchwały wskazuje, na co zwrócił uwagę skarżący, że stawki brutto za odholowanie i postojowanie pojazdów, o których mowa w § 1 zaskarżonej uchwały są znacząco niższe od stawki stawek wskazanych w obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. i tym samym niższe niż stawki zapisane w zaskarżonej uchwale. Prokurator wskazał, że ceny wymienione w § 3 cytowanej umowy kształtują się następująco: 1) rower lub motorower a) za usunięcie 80 zł b) za każdą dobę przechowywania 1,23 zł 2) motocykl a) za usunięcie 80 zł b) za każdą dobę przechowywania 1,23 zł 3) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3, 5 t a) za usunięcie 224 zł b) za każdą dobę przechowywania 40 zł 4) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t a) za usunięcie 244 zł b) za każdą dobę przechowywania 3,69 zł 5) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 161 a) za usunięcie 400 zł b) za każdą dobę przechowywania 3,69 zł 6) pojazd o dopuszczalnej masie powyżej 161 a) za usunięcie 800 zł b) za każdą dobę przechowywania 3,69 zł Skarżący zwrócił uwagę, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, określającym uprawnienia podmiotów zewnętrznych wobec jednostki samorządu terytorialnego, które mają charakter abstrakcyjny oraz generalny, nie konsumują się przez jednokrotne zastosowanie, a odnoszą się do każdego, kto w sposób nieprawidłowy zaparkuje swój pojazd na obszarze danej jednostki samorządu terytorialnego. Skarżący podniósł również, że zaskarżona uchwała opublikowana została w Dzienniku Województwa Kujawsko - Pomorskiego w dniu 7 grudnia 2017 r., pod pozycją 5124. Skarżący wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. I OSK 1916/16), w którym sąd stwierdził, że przesłankami materialnoprawnymi kształtującymi treść uchwały podejmowanej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ("p.r.d.") są: konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ustępie 1 - 2 tego przepisu oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdu na obszarze danego powiatu. Brzmienie art. 130 ust. 6 p.r.d. wskazuje z jednej strony, że żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia, a z drugiej strony wpływ tych przesłanek na ostateczne rozstrzygnięcie wyznaczony jest obowiązkiem ich wzięcia pod uwagę, co daje organowi pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały. Odczytanie treści art. 130a ust. 6A p.r.d. w ten sposób, że obejmuje ona również przesłankę zapewnienia wpływu dochodu do budżetu, oznacza wadliwą jego wykładnię. W ocenie Prokuratora, przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały Rada Powiatu Grudziądzkiego nie kierowała się jedynie przesłankami z art. 130a ust. 6 p.r.d., ale miała również na względzie okoliczności pozaustawowe. Skarżący wskazał na wymieniony w treści pisma z dnia 15 października 2018 r. "czas pracy pracownika, który raz w tygodniu musi wykonać szereg wezwań oraz ponagleń i ustaleń prawidłowego właściciela". Prokurator stwierdził, że ukształtowanie w zaskarżonej uchwale stawek wyższych niż faktycznie poniesione służy z założenia zapewnieniu zysku jednostce samorządu terytorialnego, co świadczy o trafności podniesionego zarzutu. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu Grudziądzkiego wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że ustalając kwestionowane przez skarżącego stawki, kierował się przesłankami określonymi w upoważnieniu ustawowym, a za przyjęciem stawek maksymalnych stała konieczność zapewnienia sprawnego usuwania pojazdów i pokrycia prognozowanych rzeczywistych kosztów całości przedsięwzięcia. W ocenie organu skarżący mylnie przyjął, iż na koszty usuwania i przechowywania pojazdów składają się wyłącznie koszty faktur za usługi wystawione przez firmę P. "Pomoc drogowa" na podstawie umowy zawartej z tą firmą w dniu 29 grudnia 2017 r. Organ wskazał, że Starostwo partycypuje w kosztach usuwania i przechowywania pojazdów, co oznacza m.in. utrzymanie stanowisk pracy zajmujących się obsługą biurową przedsięwzięcia i rozliczeniami finansowymi, a także takie wykonywanie takich czynności, jak ustalenie właściciela, pisemne wezwanie go do odbioru pojazdu, skierowanie sprawy do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu na wypadek nieodebrania, ubezpieczenie pojazdu po przejściu prawa własności na powiat, kasacja pojazdu, co do którego orzeczono przepadek, wydanie decyzji zobowiązującej właściciela do pokrycia kosztów czy egzekwowanie należności orzeczonej tą decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowa sprawa dotyczy skargi Prokuratora Rejonowego w Grudziądzu na uchwalę Nr XXIV/33/2017 Rady Powiatu Grudziądzkiego z dnia 29 listopada 2017 r. w sprawie wysokości opłat za usuwanie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu. W myśl art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 53 § 3 p.p.s.a. prokurator może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zaskarżona uchwała ma charakter aktu prawa miejscowego. Określa bowiem obowiązki ponoszenia opłat i kosztów za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na terenie powiatu grudziądzkiego, dotyczy zatem sytuacji powtarzalnych a nie jednorazowych. Adresatami uchwały są osoby określone generalnie nie zaś imiennie. Zaskarżona uchwała ma zatem charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. Przepis art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej akty prawa miejscowego zalicza się do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zgodnie z art. 94 Konstytucji, akty prawa miejscowego mogą być stanowione przez organy samorządu terytorialnego oraz organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ustawa określa zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego. Z przedstawionych uregulowań wynika, że zakres i treść prawa miejscowego uwarunkowana jest normami ustalonymi w aktach wyższego rzędu. Podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest bowiem upoważnienie zawarte w ustawie, co przesądza o ich zależnej pozycji w hierarchii źródeł prawa. Każdorazowo zatem, w akcie rangi ustawowej musi być zawarte upoważnienie (delegacja) dla rady powiatu dla podjęcia aktu prawa miejscowego. Zasada ta znajduje też potwierdzenie w art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Uchwalając akt prawa miejscowego, w oparciu o normę ustawową organ stanowiący musi ściśle uwzględnić wytyczne zawarte w upoważnieniu. Organ stanowiący ma obowiązek ścisłej interpretacji normy upoważniającej, nie może domniemywać swej kompetencji, dokonywać wykładni rozszerzającej czy wyprowadzać kompetencji w drodze analogii. Odstąpienie od wskazanych reguł narusza związek formalny i materialny między aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Ponadto wskazać należy, że w świetle art. 79 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym, uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna chyba, że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Zaskarżona uchwała wydana została na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym i art. 130a ust. 6 oraz 6b p.r.d. w związku z obwieszczeniem Ministra Finansów z 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017 r., poz. 772). Materialnoprawną podstawę uchwały stanowi art. 130a ust. 6 p.r.d., zgodnie z którym rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie w drodze uchwały wysokość opłat za usuwanie pojazdów z dróg i przechowywanie pojazdów na parkingu oraz wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu. Wysokość opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów nie może przekraczać maksymalnej wysokości stawek kwotowych opłat, ustalonych w art. 130a ust. 6a p.r.d. Maksymalne stawki opłat ustalone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 130a ust. 6b p.r.d.). Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat z uwzględnieniem zasady waloryzacji zaokrąglając je w górę do pełnych złotych (art. 130 a ust. 6c p.r.d.). Przesłankami materialnoprawnymi kształtującymi treść uchwały podejmowanej na podstawie art. 130 a ust. 6a p.r.d. są: konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2 oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Oznacza to, że przedmiotowa uchwała będzie zgodna z prawem wtedy, gdy treść jej zostanie zdeterminowana wyłącznie koniecznością prawnej realizacji zadań o których mowa w ust. 1-2 oraz kosztami usuwania pojazdów na obszarze danego powiatu a nie innymi okolicznościami, a wybór wysokości przyjętych stawek w granicach wyznaczonych treścią art. 130 ust. 6a - 6d p.r.d., będzie wynikiem wzięcia pod uwagę wyłącznie powyższych przesłanek. Uzasadnienie uchwały powinno szczegółowo określać jakie dane zostały wzięte pod uwagę, w taki sposób, aby poddawała się ona kontroli w szczególności w zakresie tego, czy uchwałodawca ustalając wysokość poszczególnych stawek nie wykroczył poza granice ustawowego upoważnienia, uwzględniając kryteria nieprzewidziane w ustawie. Podkreślenia bowiem wymaga, że ustawodawca określając w art. 130 ust. 6 p.r.d. jedynie dwa opisane wyżej kryteria, które powinny stanowić podstawę ustalenia opłat, wykluczył jednocześnie możliwość kierowania się przy podejmowaniu uchwały innymi względami, aniżeli te, które zostały wymienione w treści tego przepisu. Oznacza to, że żadne inne względy, w szczególności odnoszące się do innych kosztów ponoszonych z tego tytułu przez powiat nie mogą być brane pod uwagę. Słusznie wskazał skarżący, że podejmując zaskarżoną uchwałę Rada naruszyła art. 130a ust. 6 p.r.d., bowiem nie wzięła pod uwagę znacznie niższych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów obowiązujących na obszarze powiatu grudziądzkiego. Prokurator powołał się na umowę z dnia 29 grudnia 2017 r. przesłaną przez Starostę Grudziądzkiego za pismem z dnia 15 października 2018 r. zawartą na okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2019 r., to jest w okresie obowiązywania zaskarżonej uchwały pomiędzy Starostą a przedsiębiorcą – S. P., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą "P." Pomoc Drogowa. Analiza powyższej umowy potwierdza stanowisko strony skarżącej, że stawki brutto za odholowanie i postojowanie pojazdów, o których mowa w § 1 zaskarżonej uchwały, które to stawki jednostka samorządu terytorialnego realnie ponosi na rzecz podmiotu wykonującemu te usługi, są znacząco niższe od stawki stawek wskazanych w obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. i - tym samym -znacząco niższe niż stawki zapisane w zaskarżonej uchwale. Zestawienie kosztów z uchwały z kosztami rzeczywiście ponoszonymi i kreślonymi w § 3 umowy zawartej z podmiotem zewnętrznym prowadzi do wniosku, że realny koszt usług, który pokrywa jednostka samorządu terytorialnego kształtuje się na poziomie znacznie niższym w stosunku do przyjętych w uchwale stawek maksymalnych, określonych Obwieszczeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. W ocenie Sądu ma rację Prokurator zarzucając zaskarżonej uchwale istotne naruszenie prawa w postaci art. 12 pkt 11 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym oraz art. 130a ust 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, polegające na przekroczeniu przez Radę Powiatu Grudziądzkiego upoważnienia ustawowego do wydania uchwały zawartego w powyżej wskazanych przepisach poprzez ustalenie w § 1 wysokości opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym znacząco powyżej kosztów ponoszonych przez jednostkę samorządu terytorialnego oraz przekroczenie granic swobody regulacyjnej, w ramach której następuje ustalenie tych opłat. Podejmując przedmiotową uchwałę Rada zawyżyła więc koszty za usunięcie pojazdu z drogi oraz ich parkowanie. Nie było zaś żadnych merytorycznych przesłanek do wprowadzenia maksymalnych stawek. Tym samym organ nie uwzględnił drugiego z kryteriów, którym powinien się kierować podejmując uchwałę na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d. Przy ustaleniu wysokości opłat Rada zobowiązana była bowiem do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zawartej z organem. Z uwagi na fakt, że przedmiotowe opłaty stanowią dochód własny powiatu przy braku nakładów własnych w tym zakresie, uznać należy, że ich niezgodne z prawem podnoszenie stanowi ukrytą, niedozwoloną formę nadmiernego fiskalizmu. Z zaskarżonej uchwały nie wynikają motywy przyjęcia stawek w takiej, a nie w innej wysokości, ani też dlaczego zostały przyjęte maksymalne stawki wynikające z obwieszczenia Ministra Finansów. Kalkulacja kosztów w tym zakresie winna zaś znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia do uchwały i być na tyle czytelna, aby poddawała się weryfikacji. Skoro zaś zaskarżona uchwała nie zawiera żadnego uzasadnienia uznać należy, że przedmiotowe opłaty wskazane w § 1 zostały ustanowione w sposób całkowicie dowolny i arbitralny, a tym samym niezgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 130 a ust. 6 ustawy p.r.d. Brak zaś możliwości ustalenia motywów podjętej uchwały poprzez przyjęcie takich a nie innych stawek opłat stanowi istotne naruszenie procedury podejmowania uchwał, uniemożliwiające Sądowi ocenę legalności uchwały. Odnosząc się do stanowiska zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, które nie może zastąpić lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej uchwały, należy stwierdzić, że rzeczywiste koszty utrzymania pojazdu w ramach realizacji zadnia ustawowego powinny zostać wyjaśnione w uchwale. Tak naprawdę do dnia rozprawy organ nie przedłożył specyfikacji kosztów, które odzwierciedlałyby rzeczywistą ich wysokość. Rada Powiatu miała na względzie wyłącznie okoliczności, które można wiązać z wymogiem sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi. Przytoczone kryterium nie jest jednakże jedynym kryterium wynikającym z art. 130a ust. 6 p.r.d. Przy ustalaniu wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu, organ winien uwzględnić nadto rzeczywiste koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, które w przedmiotowej sprawie obrazuje jedynie umowy z dnia z dnia 29 grudnia 2017 r. Brak jest zatem podstaw do kształtowania treści przedmiotowej uchwały wyłącznie w oparciu o wysokość wszelkich kosztów związanych z realizacją zadań powiatu wynikających z treści art. 130a p.r.d. W tym stanie rzeczy uwzględniając przytoczone okoliczności stwierdzić należy, że podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Powiatu w istocie pominęła przesłankę "kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu" na rzecz przesłanki "konieczności sprawnej realizacji zadań". Treść zaskarżonej uchwały, lakoniczność jej uzasadnienia i okoliczności podnoszone przez organ w odpowiedzi na skargę, wskazują na arbitralność ustalonych przez Radę Powiatu opłat i kosztów oraz na brak dokonania rzetelnej analizy kryteriów ustawowych przed podjęciem uchwały. Sąd podkreśla, że organ nie uzasadnił należycie swojego stanowiska zwłaszcza w kontekście kosztów usuwania pojazdów na obszarze danego powiatu. Tymczasem - na co słusznie zwrócił uwagę Prokurator - rzeczywiste koszty z tego tytułu określone w umowie zawartej przez Powiat z firmą zewnętrzną kształtują się na poziomie w znacznym stopniu niższym w stosunku do przyjętych w uchwale stawek oraz niemalże w maksymalnej wysokości określonej w wskazanym wcześniej obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. Powołanie się w gruncie rzeczy na całokształt kosztów ponoszonych przez Powiat w ramach realizacji zadania własnego wskazuje w ocenie Sądu, że organ w sposób nieprawidłowy skorzystał z upoważnienia ustawowego pomijając obligatoryjne kryteria pozaustawowe w ramach ustalania określonych w zaskarżonej uchwale opłat i kosztów. Konkludując stwierdzić należy, że powyższe naruszenia mają charakter istotny, co skutkuje koniecznością wyeliminowania zaskarżonego zapisu uchwały z obrotu prawnego. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.