II SA/Bd 1438/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 maja 2022 r. sprawy ze skargi Z. D., A. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r., znak: [...] Prezydent M. B., działając na podstawie art. 93 ust. 1, 2, 3, 4 i 5 oraz art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735) negatywnie zaopiniował wstępny projektu podziału działki o numerze 61/19 o pow. 0,1108 ha w obr. 53, która stanowi własność Z. D. i A. W. D.. Uzasadniając decyzję orzekający organ poinformował, że pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. wystąpił do Wydziału Administracji Budowlanej o wydanie opinii w zakresie możliwości dokonania niniejszego podziału. W opinii z dnia [...] kwietnia 2021 r. ww. Wydział poinformował, iż przedmiotowa nieruchomość objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "M. - W." w B., zatw. Uchwałą Nr [...] Rady M. B. z dnia [...] czerwca 2006 r., opubl. w Dz. Urz. Woj. Kuj. - Pom. Nr [...], poz. 2863 z dnia [...] grudnia 2006 r. Ponadto wskazano, iż zgodnie z ustaleniami ww. planu, projektowane do wydzielenia działki położone są w granicach obszaru oznaczonego symbolem D24MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie uzupełniająco dopuszcza się lokalizację wolnostojących usług nieuciążliwych. W myśl szczegółowych ustaleń planu zaleca się lokalizację nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolno stojącej, bliźniaczej i szeregowej, zgodnie z propozycją przedstawioną na rysunku planu. W omawianym przypadku zaleca się realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. Wobec powyższego ww. Wydział zaopiniował negatywnie przedłożoną propozycję podziału działki. Przy piśmie z dnia [...] maja 2021 r. organ I instancji poinformował wnioskodawców o uzyskaniu negatywnej opinii, przytoczył pozostałe warunki zagospodarowania przedmiotowej działki zawarte w treści ww. planu miejscowego oraz wskazał konieczne do uzupełnienia braki formalne. Po uzupełnieniu w przewidzianym terminie braków, organ I instancji ponownie zwrócił się do Wydziału Administracji Budowlanej o wydanie opinii odnośnie możliwości dokonania podziału. W odpowiedzi na powyższe, ponownie uzyskano negatywne stanowisko Wydziału, który dodatkowo wskazał, iż zapis obowiązującego planu miejscowego, poza miejscami oznaczonymi na rysunku planu, dopuszcza przeprowadzenie podziałów wyłącznie w celu poprawy zagospodarowania nieruchomości. Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. A. D. przedstawił uwagi do sprawy oraz wniósł o dodatkowe zaopiniowanie w zakresie możliwości dokonania przedmiotowego podziału przez Miejską Pracownię Urbanistyczną w B., wobec czego organ, celem dopełnienia należytej staranności i uwzględnienia żądania strony, zwrócił się z prośbą o zajęcie stanowiska do Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w B.. Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. Miejska Pracownia Urbanistyczna w B. poinformowała, iż przychyla się do negatywnej opinii Wydziału Administracji Budowlanej, dodatkowo wskazując, że na rysunku ww. planu miejscowego nie została naniesiona linia orientacyjna granicy projektowanych nieruchomości, wobec czego nie został spełniony warunek określony w treści planu dotyczący dopuszczalności podziału w celu innym, iż na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości. Wskazano, że pierwszym warunkiem uzyskania administracyjnego zatwierdzenia geodezyjnego podziału nieruchomości na działki jest to, aby każda z wydzielonych działek gruntu miała takie przeznaczenie, jakie zostało określone w planie miejscowym, oraz aby każdą z wydzielonych działek gruntu można było zagospodarować w sposób zgodny z określonym w planie miejscowym. Obsługa komunikacyjna terenu znajdującego się w ustaleniu D24MN, tutaj działki [...], obręb 53, odbywa się od strony terenu objętego ustaleniem 92KDD, tj. istniejącej ulicy [...]. Jeżeli zatem miejscowy plan przewiduje na przedmiotowej działce przeznaczenie terenu wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, szeregową, bliźniaczą, zgodnie z propozycją przedstawioną na rysunku planu, należy uznać, że zaproponowany podział w zakresie wydzielenia działek o nr 61/19A i 61/19B w celu realizacji zabudowy mieszkaniowej bliźniaczej, w przypadku kiedy rysunek planu przewiduje zabudowę mieszkaniową wolnostojącą, nie jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego i nie służy realizacji celu określonego w planie. Organ I instancji nadmienił również, iż w powyższej sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego, tj. w trybie art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W zażaleniu na powyższe postanowienie Z. D. i A. D. podnieśli, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (MPZP) dla osiedla "M. - W.", po ewentualnym podziale, obie nieruchomości spełniać będą minimalne wymogi dla podziału nieruchomości, tj. zgodnie z § 9 Zasady i warunki scalania, gdzie wskazano, że zezwala się na podział na działki o minimalnej powierzchni do 350 m˛ przy minimalnej szerokości frontu działki wynoszącej 6 m. Zdaniem skarżących miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (MPZP) dla osiedla "M. - W." nie zabrania i nie wyklucza podziałów nieruchomości, w szczególności podaje dwie główne sytuacje: 1) w celu poprawy zagospodarowania terenu oraz 2) podziału w innym celu, niż poprawa zagospodarowania terenu, jeśliby została naniesiona linia orientacyjna granicy projektowanej nieruchomości. W opinii skarżących ww. sytuacja jest nietypowa, a MPZP nie zabrania, ani nie wyklucza podziału nieruchomości. W uzupełnieniu zażalenia, pismem z dnia [...].08.2021 r. skarżący podnieśli, iż zdaniem Wydziału Administracji Budowalnej, na rysunku Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (dalej MPZP), w części graficznej MPZP dla przedmiotowej nieruchomości nie ma wskazanego przykładu graficznego podziału, jednak powyższa argumentacja nie była uwzględniona i przestrzegana przy wydaniu decyzji przez Prezydenta M. B. w innej sprawie: dla nieruchomości położonej w bliskim sąsiedztwie, kilka działek dalej, dla dewelopera posiadającego działkę nr [...], obręb 53 (numeracja przed podziałem), przy ul. [...]. Skarżący zwrócili uwagę, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z częścią graficzną planu, możliwe było pobudowanie jedynie dwóch budynków z podziałem na dwie nieruchomości, a trzymając się argumentacji Wydziału Administracji Budowlanej Urzędu M. B., działkę nr [...] przy ul. [...], której właścicielem był deweloper, można było jedynie podzielić na dwie działki i wybudować dwa domy, gdyż tak zostało zaprezentowane w części graficznej MPZP, na którą Wydział Administracji Budowalnej powołuje się w niniejszej sprawie. Obecnie na stronie na stronie internetowej Geoportal.gov.pl widnieją trzy podzielone nieruchomości z trzema wyodrębnionymi działkami nr [...] oraz trzema budynkami (jeden dom wolnostojący oraz dwa wyodrębnione domy jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej). Reasumując, zdaniem skarżących, w niniejszej sprawie wydano rażąco odmienną decyzję w oparciu o te same przepisy i ustalenia MPZP, a odmienne traktowanie podmiotów przez orzekający organ ich zdaniem prowadzi do: . naruszenia zasady równości wobec prawa poprzez uprzywilejowanie innego podmiotu - dewelopera, . kształtowania niejednolitego orzecznictwa w kształtowaniu w takich samych stanach faktycznych do różnych rozstrzygnięć prawnych, . nieuprawnionej dowolności w stosowaniu przepisów prawa i wydawania decyzji w tym zakresie (ustawa o gospodarce nieruchomościami i akty wykonawcze), . naruszenia ładu przestrzennego, . naruszenia prawa własności, art. 140 Kc albowiem właściciel nie może wykorzystywać nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] września 2021 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium zwróciło uwagę na okoliczność, iż dla terenów objętych wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "M. - W." w B. zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady M. B. z dnia [...] czerwca 2006 r., opublikowany w Dz. Urz. Woj. Kuj. -Pom. Nr [...], poz. 2863 z dnia [...] grudnia 2006 r. i jak słusznie zauważył organ I instancji, pierwszym warunkiem uzyskania administracyjnego zatwierdzenia geodezyjnego podziału nieruchomości na działki jest to, aby każda z wydzielonych działek gruntu miała takie przeznaczenie jakie zostało zapisane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz, aby każdą z wydzielonych działek gruntu można było zagospodarować w sposób zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przy czym obsługa komunikacyjna terenu znajdującego się w ustaleniu D24MN dla działki [...], obręb 53, odbywa się od strony terenu objętego ustaleniami 92KDD tzn. od istniejącej ulicy [...]. Jeśli zatem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje na ww. działce przeznaczenie terenu wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, szeregową, bliźniaczą, to zgodnie z propozycją przedstawioną na rysunku planu – w ocenie Kolegium należy uznać, że proponowany podział w zakresie wydzielenia działek o nr 61/19A i 61/19B w celu realizacji zabudowy mieszkaniowej bliźniaczej, w przypadku, kiedy rysunek planu przewiduje zabudowę mieszkaniową wolnostojącą, nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie służy faktycznej realizacji celu określonego w planie miejscowym, dlatego w omawianej sprawie nie występują przesłanki, które umożliwiają dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tzn. w trybie art. 95 ustawy o gospodarcze i nieruchomościami. W skardze do Sądu Z. D. i A. D. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia podnosząc tak jak w zażaleniu, iż zdaniem Wydziału Administracji Budowalnej, na rysunku Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (dalej MPZP), w części graficznej MPZP dla przedmiotowej nieruchomości nie ma wskazanego przykładu graficznego podziału, jednak powyższa argumentacja nie była uwzględniona i przestrzegana przy wydaniu decyzji przez Prezydenta M. B. w innej sprawie: dla nieruchomości położonej w bliskim sąsiedztwie, kilka działek dalej, dla dewelopera posiadającego działkę nr [...], obręb 53 (numeracja przed podziałem), przy ul. [...]. Skarżący zwrócili uwagę, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z częścią graficzną planu, możliwe było pobudowanie jedynie dwóch budynków z podziałem na dwie nieruchomości, a trzymając się argumentacji Wydziału Administracji Budowlanej Urzędu M. B., działkę nr [...] przy ul. [...], której właścicielem był deweloper, można było jedynie podzielić na dwie działki i wybudować dwa domy, gdyż tak zostało zaprezentowane w części graficznej MPZP, na którą Wydział Administracji Budowalnej powołuje się w niniejszej sprawie. Obecnie na stronie na stronie internetowej Geoportal.gov.pl widnieją trzy podzielone nieruchomości z trzema wyodrębnionymi działkami nr [...] oraz trzema budynkami (jeden dom wolnostojący oraz dwa wyodrębnione domy jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej). W niniejszej sprawie wydano rażąco odmienną decyzję w oparciu o te same przepisy i ustalenia MPZP, a odmienne traktowanie podmiotów przez orzekający organ ich zdaniem prowadzi do: . naruszenia zasady równości wobec prawa poprzez uprzywilejowanie innego podmiotu - dewelopera, . kształtowania niejednolitego orzecznictwa w kształtowaniu w takich samych stanach faktycznych do różnych rozstrzygnięć prawnych, . nieuprawnionej dowolności w stosowaniu przepisów prawa i wydawania decyzji w tym zakresie (ustawa o gospodarce nieruchomościami i akty wykonawcze), . naruszenia ładu przestrzennego, . naruszenia prawa własności art. 140 KC albowiem właściciel nie może wykorzystywać nieruchomości zgodnym ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Z powyższych względów w ocenie strony skarżącej uzasadnione jest przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów tj.: . części graficznej MPZP dla M. - W. dla podzielonych działek 54/12, . mapy Geoprotalu.gov bądź innej, w tym ewidencji gruntów i budynków w celu prześledzenia stanu faktycznego dla działek 54/18, 54/20/ 54/21. Skarżący zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, by rozpatrując sprawę uwzględnił w szczególności, iż : o działki na planie MPZP M. - W. były historycznie niezgodnie dzielone co do wielkości i ilości działek względem prezentacji części graficznej Planu Zagospodarowania Przestrzennego, a propozycja części graficznej MPZP była głównym argumentem przytoczonym przez Wydział Administracji Budowlanej dla sprawy, o część graficzna MPZP zgodnie z treścią planu, jest tylko propozycją, a nie obligatoryjnymi wytycznymi, bowiem zgodnie z MPZP ust. 2 Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: " ... b) zaleca się lokalizację nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej - zgodnie z propozycją określoną na rysunku ". o zgodnie z powyższą definicją na części graficznej planu widnieje jedynie propozycja zabudowy, która jest jedynie zalecana przez MPZP, co również przeczy argumentom przytoczonym przez Wydział Administracji Budowlanej. o na tej samej ulicy, dwie nieruchomości dalej, przy ul. [...] i 14A został dokonany również podział nieruchomości w oparciu o odrębne przepisy tj. działka nr [...], dla budynków już postawionych, o obowiązujące ustalenia MPZP nie ograniczają proponowanego podziału nieruchomości, o proponowany podział nieruchomości spełnia również warunek MPZP jakim jest cel poprawy zagospodarowania nieruchomości, w załączeniu przedstawiono koncepcję użytkowania nieruchomości. o zostały spełnione wszelkie założenia planu co do wielkości podzielonych działek, w tym minimalnej powierzchni określonej w MPZP 350 m˛ - jest aż 554 m˛, minimalna szerokość frontu działki dla zabudowy szeregowej zgodnie z MPZP wynosi 6 m – a jest 12,1 m w przedmiotowej nieruchomości. Spełnione są też pozostałe elementy co do maksymalnej powierzchni zabudowanej oraz wyodrębnionego miejsca postojowego. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna/postanowienie jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 145 (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."). Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm., dalej jako "u.g.n."). Zgodnie z art. 93 ust. 1 u.g.n., podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Stosownie do art. 93 ust. 2 u.g.n. zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z art. 93 ust. 4 u.g.n. wynika natomiast, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1. Opinię tę wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5 u.g.n.). Z powyższych przepisów wynika zatem, że opiniując projekt podziału nieruchomości, organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 745 ze zm.) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akt prawa miejscowego jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie miejscowym, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Z treści art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem, że ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ograniczenia prawa własności nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Organy administracji w toku orzekania w niniejszej sprawie przyjęły, iż miejscowy plan przewiduje na przedmiotowej działce przeznaczenie terenu wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, szeregową, bliźniaczą, zgodnie z propozycją przedstawioną na rysunku planu, dlatego uznano, że zaproponowany podział w zakresie wydzielenia działek o nr 61/19A i 61/19B w celu realizacji zabudowy mieszkaniowej bliźniaczej, w przypadku kiedy rysunek planu przewiduje zabudowę mieszkaniową wolnostojącą, nie jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego i nie służy realizacji celu określonego w planie Natomiast Skarżący stoją na stanowisku, iż projekt podziału powinien być oceniany przez pryzmat okoliczności towarzyszących, iż działki na planie- MPZP M. - W. podlegały dotychczas podziałowi co do wielkości i ilości w sposób niezgodny z częścią graficzną Planu Zagospodarowania Przestrzennego, a propozycja części graficznej MPZP była głównym argumentem przytoczonym przez organ administracji dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto część graficzna MPZP – jak wynika z jego treści - jest tylko propozycją, a nie obligatoryjnymi wytycznymi, zgodnie bowiem z MPZP ust. 2 Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: " ... b) zaleca się lokalizację nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolno stojącej, bliźniaczej i szeregowej - zgodnie z propozycją określoną na rysunku". Zgodnie z powyższą definicją na części graficznej planu widnieje jedynie propozycja zabudowy, która jest jedynie zalecana przez MPZP, co również przeczy argumentom przytoczonym przez Wydział Administracji Budowlanej. Na przytoczony powyżej stan faktyczny sprawy nakłada się niewyjaśniona kwestia odmiennego traktowania podmiotów prawa przez orzekający w sprawie organ wobec wydania decyzji podziału działki numer [...] przy ul. [...], zaznaczonej dla MPZP symbolem D21MN, dla której zgodnie z postanowieniami planu miejscowego można było wydzielić dwie działki i wybudować dwa domy, gdyż tak zostało zaprezentowane w części graficznej MPZP, podczas gdy na stronie internetowej Geoportal.gov.pl widnieją trzy wydzielone nieruchomości (trzy wyodrębnione działki nr [...] oraz trzy budynki (jeden dom wolnostojący oraz dwa wyodrębnione domy jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej). Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie wydano całkowicie odmienną decyzję w oparciu o te same przepisy i ustalenia MPZP. Ten zarzut sformułowany został w uzupełnieniu odwołania, jednak organ odwoławczy nie odniósł się do niego, skutkiem czego mogło dojść do naruszenia zasady równości wobec prawa. Należało bowiem ustalić, czy rzeczywiście w obu sprawach chodzi o tą samą jednostkę planistyczną, oraz czy istotnie zostało wydane orzeczenie zezwalające na podział sąsiedniej działki w sposób odbiegający od postanowień planu miejscowego, czy też inwestor naruszył formalne warunki podziału nieruchomości. Tym samym doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do podnoszonej w odwołaniu okoliczności mającej istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przepis art. 8 § 2 k.p.a. wyraża zasadę pewności prawa i zasadę usprawiedliwionych oczekiwań, odniesioną do jego stosowania w toku postępowania administracyjnego, ściślej - rozstrzygania spraw administracyjnych w drodze decyzji administracyjnej (ugody, milczącego załatwienia sprawy). Chodzi tu o pewność decyzji administracyjnej. W ślad za J. Wróblewskim (Wartości a decyzja sądowa, Ossolineum 1973, rozdział IV) można wyróżnić obiektywną pewność decyzji administracyjnej i subiektywną pewność decyzji administracyjnej. Obiektywna pewność decyzji administracyjnej to "przewidywalność tego, jakie będą konsekwencje faktów sprawy ustalone w decyzji" (J. Wróblewski, Wartości a decyzja sądowa, s. 96), natomiast subiektywna pewność decyzji administracyjnej to "przekonania podmiotu dotyczące tego, jak prawo obowiązujące będzie stosowane" (J. Wróblewski, Wartości a decyzja sądowa, s. 117). Do podstawowych elementów obiektywnej pewności decyzji administracyjnej należy: . przewidywalność tego, że decyzja zostanie wydana (pewność wydania decyzji); . przewidywalność tego, że zostanie wydana decyzja o określonej treści (pewność treści decyzji) (J. Wróblewski, Wartości a decyzja sądowa, s. 97) (tak też: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. Opublikowano: LEX/el. 2019). Stosownie do powołanego § 2 art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie mogą odstępować od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Jak przyjmuje się w literaturze (por. M. Jaśkowska i inni, Komentarz aktualizowany do Kodeksu (...) opubl. LEX/el. 2019), przez utrwaloną praktykę należy rozumieć oczywiście zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Na podstawie art. 8 k.p.a. możliwe jest stwierdzenie wad postępowania, ponieważ brak wypowiedzi organu w sprawie czy też wypowiedź ogólna, wymijająca, rodzi uzasadnione obawy, czy organ w okolicznościach rozpatrywanej sprawy prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Taki bowiem zakres zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wynika z nowej, bo obowiązującej od 1 czerwca 2017 r., treści art. 8 § 1 k.p.a. W sytuacji zatem, gdy dochodzi do rozstrzygnięcia sporu w sprawach opartych na analogicznych stanach faktycznych i prawnych, organ winien szczególnie starannie ustalić czy rzeczywiście wystąpił analogiczny stan faktyczny i prawny i starannie umotywować ewentualne odmienne stanowisko przyjęte w późniejszej decyzji (tu: w postanowieniu). Wymaga tego konieczność prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). W szczególności organ winien wskazać czy, a jeśli tak, jakie dostrzega odmienności stanu faktycznego czy prawnego w porównaniu z wcześniej prowadzonym postępowaniem w stosunku do innego podmiotu. Tego elementu w zaskarżonym rozstrzygnięciu zabrakło. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu.