II SA/Bd 1441/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K., K. K., S. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zaniechania dalszych robót budowlanych postanawia odmówić skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił w całości decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w drodze której między innymi nakazano B. i S. K. zaniechanie prowadzenia dalszych robót budowlanych wykonywanych bez wymaganej decyzji administracyjnej przy obiekcie – budynku usługowym, po jego częściowej rozbiórce, znajdującym się na terenie działki nr [...] w miejscowości [...], przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ nadzoru budowlanego I instancji. Decyzja organu II instancji została doręczona B. i S. K. w dniu 1 lipca 2010 r., co wynika ze znajdujących się w aktach administracyjnych zwrotnych potwierdzeń odbioru, jednakże strony nie wniosły na nią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w ustawowym terminie. Pismem z dnia 16 listopada 2010 r. B. K., K. K. i S. K. wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi spowodowane zostało koniecznością leczenia obrażeń ciała, doznanych w wyniku wypadku drogowego. Zdaniem skarżących leczenie szpitalne uniemożliwił konsultację prawną i rzeczową w przedmiotowej sprawie. Do wniosku załączono kartę informacyjną pacjenta, z której wynikało, iż w dniach od 12 do 24 maja 2010 r. S. K. był leczony operacyjnie w szpitalu z powodu rozpoznania u niego przewlekłego krwiaka podtwardówkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z regulacji tej wynika, iż podstawową przesłanką uwzględnienia przez sąd administracyjny wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu. Dlatego też w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, stosownie do przepisu art. 87 § 2 p.p.s.a. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się wyraźnie, iż o braku winy w przekroczeniu terminu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy opóźnienie zostało wywołane przez przeszkodę o charakterze obiektywnym, której wnioskodawca nie był w stanie usunąć pomimo podjęcia największego wysiłku. W związku z tym do typowych okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminu wyznaczonego do dokonania czynności procesowej zalicza się: nagłe i nieprzewidywalne utrudnienia komunikacyjne, klęski żywiołowe, a także nagłą i ciężką chorobę, która uniemożliwia posłużenie się domownikami czy też innymi osobami. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący usprawiedliwiają uchybienie terminu wyznaczonego do wniesienia skargi leczeniem szpitalnym jednego z nich (S. K.), będącym następstwem urazów głowy, których doznał on w wyniku wypadku komunikacyjnego. Co prawda leczenie szpitalne obrażeń ciała odniesionych wskutek wypadku komunikacyjnego, połączone z zabiegiem operacyjnym, może stanowić okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu, jednakże należy zauważyć, iż w rozpatrywanym przypadku pobyt skarżącego w szpitalu miał miejsce w dniach 12-24 maja 2010 r., zaś objęta skargą decyzja została wydana dopiero 23 czerwca 2010 i doręczona w dniu 1 lipca 2010 r. Skoro zaskarżona decyzja została doręczona po upływie ponad pięciu tygodni od dnia opuszczenia szpitala przez skarżącego, nie sposób przyjąć, aby mające wcześniej miejsce leczenie szpitalne stanowiło przeszkodę usprawiedliwiającą uchybienie terminu przewidzianego do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.