II SA/Bd 1441/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Ś. i A. J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2013 r. L. Ś., A. J. i K. Ś. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Wojewody [...] z [...] października 2014 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [....] z [...] lipca 2014 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 22 października 2013 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono J. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z miejscami postojowymi i infrastrukturą techniczną. W treści skargi skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2013 r. Skarżący podnieśli, że decyzja organu I instancji, na mocy której udzielono pozwolenia na budowę została wydana z uchybieniami. Postanowieniem z dnia 9 marca 2015 r. Sąd odrzucił skargę K. Ś.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z dnia 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OZ 322/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zważyć należy, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższa zasada oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Wyjaśnić należy, że przedmiotowa sprawa (zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bd 1441/14) jest sprawą ze skargi na postanowienie Wojewody [...] z [...] października 2014 r. w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2014 r. w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z 22 października 2013 r. udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z miejscami postojowymi i infrastrukturą techniczną. Granicą rozpoznania niniejszej sprawy jest tylko i wyłącznie kwestia istnienia przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2013 r., określonych w art. 152 k.p.a.. Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę byłoby wyjściem przez Sąd poza granice sprawy, co skutkowałoby wadliwością takiego rozstrzygnięcia. Dodatkowo podkreślić należy, iż konstrukcja przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a inicjatywa do wykazywania tych okoliczności przysługuje stronie skarżącej. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu. W interesie strony leży niewątpliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (por. np. postanowienia NSA z dnia 10 lutego 2014 roku, I FSK 76/14; z dnia 18 grudnia 2013 roku, II FSK 2654/13; z dnia 8 października 2013 roku, II OSK 2290/13). Należy pamiętać i trzeba to wyraźnie podkreślić, iż wstrzymanie wykonania jest instytucją wyjątkową, której zastosowanie jest możliwe jedynie w ściśle określonych przypadkach wynikających z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak jednoznacznego wskazania i uprawdopodobnienia przesłanek wymaganych przez ten przepis uniemożliwia ocenę zasadności złożonego przez stronę wniosku. Strona skarżąca zawierając w treści skargi wniosek o wstrzymanie wykonania podniosła tylko zarzuty merytoryczne zmierzająca do zakwestionowania wydanego przez organ administracyjny rozstrzygnięcia, które jest przedmiotem skargi. Tymczasem z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązana jest wskazać okoliczności, które w jej ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tym bardziej nie mogą mieć znaczenia podnoszone zarzuty pod adresem decyzji o pozwoleniu na budowę, która pozostaje poza kontrolą Sądu. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie przytoczyła okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, bowiem uzasadnienie wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej w zasadzie zawiera tylko zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko kontestowanemu rozstrzygnięciu organu administracji. Uzasadnienie skargi, co do naruszenia prawa przez kwestionowany akt nie stanowi o istnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania tego aktu. Przywołane powyżej okoliczności prowadzą do konstatacji, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów na podstawie 61 § 3 P.p.s.a. należało odmówić wstrzymania wykonania decyzji.