II SA/Bd 1442/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim utrzymuje w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], w części odmawiającej przyznania prawa do zasiłku; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej K. H. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta I. decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] uznał skarżącą – K. H. z dniem [...] lipca 2021 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ stwierdził, co następuje: Skarżąca w dniu rejestracji spełnia warunki do uznania ją za bezrobotną. Na podstawie art. 71 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2021 r. poz. 1100), zwanej dalej: "u.p.z.", zbadano, czy w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. 30.12.2019 r. do 30.06.2021 r., skarżąca posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący, co najmniej 365 dni. W kwestii ustalenia prawa do zasiłku wzięto pod uwagę: - zatrudnienie w niepublicznej szkole podstawowej od 30.12.2019 r. do 31.08.2020 r. (246 dni), przy osiągnięciu minimalnej kwoty wynagrodzenia, - zatrudnienie w niepublicznej szkole podstawowej od 1.09.2020 r. do 30.06.2021 r. na ľ etatu nie zostało zaliczone do stażu pracy oraz jako okres uprawniający do zasiłku ponieważ wynagrodzenie brutto było niższe od kwoty minimalnej. Suma okresów uprawniających do zasiłku na dzień rejestracji 1.07.2021 r., wynosiła 246 dni, a zatem jest krótsza niż 365 dni. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku, jak wynika z treści odwołania. W uzasadnieniu odwołania zarzucono, że okres zatrudnienia od 01.09.2020r do 30.06.2021 r. nie został zaliczony do stażu pracy mimo że wynagrodzenie skarżącej do 31.12.2020 r. przekraczało kwotę minimalną. Wywodzono, że poza wynagrodzeniem zasadniczym za dany miesiąc w skład wynagrodzenia brutto wchodzą wszelkie premie, wynagrodzenie chorobowe czy też ekwiwalent za urlop, tak jak to miało miejsce w czerwcu 2021 r., kiedy wynagrodzenie brutto wynosiło 4268,82 zł. w związku z otrzymaniem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, a mimo to okres ten również nie został zaliczony jako okres uprawniający do zasiłku. Wyjaśniono, że ze względu na stan zagrożenia epidemiologicznego z powodu Covid-19 oraz obostrzenia obowiązujące w żłobkach, skarżąca była zmuszona korzystać z zasiłków opiekuńczych, za które również otrzymywała wynagrodzenie. Żadne z powyższych składników wynagrodzenia nie zostało jednak uwzględnione, mimo że karta wynagrodzeń była dołączona do wniosku i zawierała szczegółowe informacje dotyczące wynagrodzenia za poszczególne miesiące. Do odwołania skarżąca dołączyła zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektoratu w T. o otrzymywanym wynagrodzeniu wraz z dodatkami w okresie spornym. W toku postępowania odwoławczego, Wojewoda [...], pismem z [...].08.2021 r., skierowanym do strony, stwierdził, że niezbędne jest przedłożenie przez skarżącą dodatkowych dokumentów z uwagi na przebywanie przez nią na zasiłkach opiekuńczych z ubezpieczenia chorobowego, jak również otrzymywanie wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy (które nie są wypłacane w 100 % wysokości), niezbędne jest dostarczenie od pracodawcy zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia w poszczególnych miesiącach jakie by skarżąca otrzymywała, gdyby nie korzystała z zasiłku opiekuńczego oraz wynagrodzenia z tytułu niezdolności do pracy. W ww. piśmie zobowiązano skarżącą w terminie 7 dni (bez wskazania żadnego rygoru) do przedłożenia ww. dokumentów oraz informacji od pracodawcy w jakiej wysokości i za jaki okres skarżąca otrzymała ekwiwalent za urlop wypoczynkowy oraz czy ten ekwiwalent był objęty składką na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Ww. wezwanie zostało doręczone skarżącej 25.08.2021 r. 3.09.2021 r. wpłynęło do organu odwoławczego pismo Niepublicznej Szkoły Podstawowej w I. z [...].09.2021 r., stwierdzające, że w miesiącach przepracowania pełnego miesiąca bez zwolnień lekarskich i opieki na dziecko, wynagrodzenie skarżącej wynosiłoby 2716,50 zł. brutto w okresie od września 2020 r. do kwietnia 2022 r. W ww. piśmie poinformowano też, że po zakończeniu zatrudnienia skarżąca otrzymała ekwiwalent za niewykorzystany urlop w wysokości 1552,32 zł., który został wypłacony w czerwcu 2021 r. za 72 H. Została od niego odprowadzona składka ZUS i FP. Wojewoda [...], decyzją z [...] września 2021 r., nr [...], na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 i ust. 2u.p.z., oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy oparł zasadniczo o następujące ustalenia i rozważania: W rozpatrywanym okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację w urzędzie, tj. od 30.12.2019 r. do 30.06.2021 r. skarżąca wykonywała pracę na podstawie umowy o pracę w Niepublicznej Szkole Podstawowej w I. od dnia 30.12.2019 do 31.08.2020 r. (246 dni), której treść zawiera minimalną kwotę wynagrodzenia. Natomiast w okresie od 01.09.2020 r. do 30.06.2021 r. na umowę o pracę w wymiarze 3/4 etatu, (0 dni- wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę nie zostało osiągnięte). W okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację w urzędzie skarżąca przepracowała tylko 246 dni i nie spełnia przesłanek określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z., tym samym prawo do zasiłku nie może zostać stronie przyznane. Przepisy nie uwzględniają wliczania pobierania nagród czy ekwiwalentów jako okresu uprawniającego do nabycia zasiłku dla bezrobotnych. Reasumując. Przy ustalaniu zatrudnienia niezbędnego do nabycia zasiłku uwzględnieniu podlega okres zatrudnienia i osiągania wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. W skardze złożonej do Sądu, skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości. Wniosła o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, stosownie do norm prawem przepisanych. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucono: I/ naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia norm: 1/ art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z., poprzez stwierdzenie, iż skarżącej nie przysługuje prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych, wówczas, gdy - świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - teza ta jest błędna, 2/ art. 71 ust. 2 pkt 4 u.p.z., w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, u.p.z., poprzez błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu przez organ ł i II instancji, że okres otrzymywania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop nie wlicza się do okresu określonego w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, u.p.z., wówczas, gdy - w świetle art. 71 ust. 2 pkt 4 u.p.z., - do przedmiotowego okresu wlicza się okresy, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę - zaś takim okresem w przypadku skarżącej był okres, w którym pobrała ekwiwalent za niewykorzystany urlop (tj. miesiąc czerwiec 2021 r.). Naruszenie wskazanego przepisu prawa materialnego stanowi pokłosie: błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, polegających na niewzięciu pod uwagę, że (pomimo posiadanego w tym zakresie materiału dowodowego): - we wrześniu 2020 r. (30 dni) skarżąca osiągnęła wynagrodzenie zasadnicze na poziomie 2.444,85 zł oraz otrzymała zasiłek opiekuńczy w kwocie 187,53 zł - tj. łącznie kwotę 2.632,38 zł - czym przekroczyła próg minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2020 r. - w październiku 2020 r. (31 dni) skarżąca osiągnęła wynagrodzenie zasadnicze na poziomie 2.535,40 zł oraz otrzymała zasiłek opiekuńczy w kwocie 125,02 zł - tj. łącznie kwotę 2.660,42 zł - czym przekroczyła próg minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2020 r. - w grudniu 2020 r. (31 dni) skarżąca osiągnęła wynagrodzenie zasadnicze na poziomie 3.142,30 zł czym przekroczyła próg minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2020 r. - w czerwcu 2021 r. (30 dni) skarżąca osiągnęła wynagrodzenie zasadnicze na poziomie 2.716,50 zł oraz otrzymała ekwiwalent na niewykorzystany urlop w kwocie 1552,32 zł - tj. łącznie kwotę 3.728,82 zł - czym przekroczyła próg minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2021 r. II. Zarzucono też naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1/ art. 7 k.p.a. - poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 2/ art. 77 k.p.a. - poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób rzetelny, 3/ art. 80 k.p.a. - poprzez dokonanie oceny, że nie zaistniały przesłanki do przyznania skarżącej zasiłku dla bezrobotnych, wówczas, gdy - w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - nie można wyprowadzić takiego wniosku. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 8 u.p.z., do wymaganego przez ustawę okresu 365 dni zatrudnienia zalicza się również okres sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Nadto, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu II instancji, że "przepisy u.p.z., nieuwzględniają wliczania pobierania nagród czy ekwiwalentów jako okresu uprawniającego do nabycia zasiłku dla bezrobotnych.". Takie stanowisko jest sprzeczne z dotychczasową linia orzeczniczą sądów administracyjnych (tak: m. in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 507/17 - "Ekwiwalent za niewykorzystany urlop należy wliczać do okresu zatrudnienia w sytuacji, gdy po ustaniu zatrudnienia określona osoba nigdzie nie pracowała. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 4 u.p.z., do okresu 365 dni zalicza się również okresy niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wyżej wymienione przesłanki zostały spełnione w niniejszej sprawie."). Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku skarżącej. Wywodzono, że należy uznać, iż w okresie od 1 września 2020 r. do 30 czerwca 2021 r. skarżąca przez 122 dni (wrzesień 2020 r., października 2020 r., grudzień 2020 r. i czerwiec 2021 r.) osiągała wynagrodzenie na poziomie wyższym niż minimalne w danym roku kalendarzowym. Wskazano, że organy obu instancji ustaliły, że w okresie od 30 grudnia 2019 r. do 31 sierpnia 2020 r. (tj. przez 246 dni) - skarżąca była zatrudniona w Niepublicznej Szkole Podstawowej w I. na cały etat, za co otrzymywała wynagrodzenia na poziomie co najmniej minimalnego. Zatem, suma wskazanego w pierwszej kolejności okresu zatrudnienia, w którym osiągane było co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę i okresu bezspornego wynosi 368 dni, co w efekcie oznacza, iż skarżąca spełniła wymóg określony w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z., uprawniający ją do otrzymywania zasiłku dla osób bezrobotnych. Zaś to oznacza, że odmowa przyznania zasiłku była bezzasadna. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Skarga jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu i procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. W sprawie bezspornym jest, że skarżąca została uznana za osobę bezrobotną z dniem 1 lipca 2021 r. Poza sporem było również, że organy uznały, że w okresie od 30.12.2019 r. do 31.08.2020 r. (246 dni), uzyskiwała wynagrodzenie brutto wyższe od kwoty minimalnej. Przedmiot sporu dotyczył natomiast oceny okresu zatrudnienia skarżącej od 1.09.2020 r. do 30.06.2021 r. na ľ etatu. Zdaniem organów okres ten nie mógł zostać zaliczony do stażu pracy oraz jako okres uprawniający do zasiłku ponieważ wynagrodzenie brutto było niższe od kwoty minimalnej w każdym miesiącu, przez co suma okresów uprawniających do zasiłku na dzień rejestracji 1.07.2021 r., wynosiła 246 dni, a zatem jest krótsza niż 365 dni. W ocenie skarżącej w spornym okresie od 1.09.2020 r. do 30.06.2021 r., uzyskała ona wynagrodzenie brutto wyższe od kwoty minimalnej w miesiącach: - wrzesień 2020 r., - październik 2020 r., - grudzień 2020 r., oraz - czerwiec 2021 r., biorąc pod uwagę wynagrodzenie brutto oraz zasiłek opiekuńczy (we wrześniu 2020 r. i październiku 2020 r.) oraz ekwiwalent w kwocie 1552,32 zł. za niewykorzystany urlop (w czerwcu 2021 r.). W ocenie skarżącej kwota jej wynagrodzenia powinna obejmować również zasiłek opiekuńczy na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 8 u.p.z., jako okres sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Strona wywodziła też, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop należy wliczać do okresu zatrudnienia w sytuacji, gdy po ustaniu zatrudnienia określona osoba nigdzie nie pracowała. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 4 u.p.z., do okresu 365 dni zalicza się również okresy niewymienione w art. 71 ust.1 pkt 2 u.p.z., za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę i taka sytuacja miała miejsce w sprawie. Organy nie ustosunkowały się do twierdzenia skarżącej o konieczności wliczenia w wysokość wynagrodzenia brutto wysokości uzyskanych zasiłków chorobowych, opiekuńczych, ani też w swych decyzjach nie wyraziły poglądu, co do zasadności wliczenia do wynagrodzenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Organ odwoławczy w ustosunkowaniu się do ww. podnoszonych w odwołaniu kwestii, wskazał jedynie, że przepisy ww. zarządzenia (prawdopodobnie organ miał na myśli przepisy u.p.z. – uwaga Sądu) nie uwzględniają wliczania pobierania nagród czy ekwiwalentów jako okresu uprawniającego do nabycia zasiłku dla bezrobotnych. Z karty wynagrodzeń skarżącej wynika, że w czerwcu 2021 r. uzyskała 1552,32 zł., ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Okoliczność ta wbrew stanowisku organu odwoławczego wyrażonym w odpowiedzi na skargę może mieć znaczenie w sprawie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2359/15,: "Zagadnienie, czy do weryfikowanego okresu 365 dni wlicza się dni, za które osoba otrzymała ekwiwalent z tytułu niewykorzystanego urlopu, od którego odprowadzono wymagane prawem składki wymienione w art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - ma istotne znaczenie w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych". W ocenie Sądu (por. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 428/09) ekwiwalent za niewykorzystany urlop należy wliczać do okresu zatrudnienia w sytuacji, gdy po ustaniu zatrudnienia określona osoba nigdzie nie pracowała. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 4 u.p.z., do okresu 365 dni zalicza się również okresy niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Okoliczności ewentualnego wpływu wypłaty skarżącej ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, organy w ogóle nie badały, choć powinny to uczynić z urzędu. Organ odwoławczy – jak już wskazano - wezwał zresztą skarżącą do nadesłania informacji, w jakiej wysokości i za jaki okres otrzymała ekwiwalent za urlop wypoczynkowy oraz czy ten ekwiwalent był objęty składką na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Informacja od pracodawcy skarżącej wpłynęła (pismo z dnia 2.09.2021 r.), lecz była niekompletna, albowiem nie zawierała danych za ile dni urlopu został wypłacony i jak wysoka składka była od niego odprowadzona na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Zachodziła więc potrzeba uzyskania przez organ odwoławczy ww. informacji, jak też poczynienia ustalenia, czy skarżąca po ustaniu zatrudnienia nigdzie nie pracowała. Brak ustaleń odnośnie istnienia warunków do zaliczenia do stażu pracy okresu za który przysługiwał ekwiwalent (w sytuacji, kiedy spełniałby warunki z art. 71 ust. 2 pkt 4 u.p.z.), stanowi naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania poprzez brak ustosunkowania się do zawartego w odwołaniu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy zarzutu dotyczącego braku zaliczenia do składników wynagrodzenia "wynagrodzenia chorobowego" – zasiłków opiekuńczych, za które skarżąca otrzymywała wynagrodzenie. Brak zajęcia stanowiska przez organ odwoławczy w tej kwestii jest tym bardziej istotny, że organ ten domagał się od skarżącej zaświadczenia pracodawcy o wysokości wynagrodzenia w poszczególnych miesiącach jakie by skarżąca otrzymywała, gdyby nie korzystała z zasiłku opiekuńczego oraz wynagrodzenia z tytułu niezdolności do pracy. Jak już to wskazano wyżej skarżąca wykonała wezwanie organu odwoławczego i przedłożyła zaświadczenie pracodawcy, stwierdzające, że w miesiącach przepracowania pełnego miesiąca bez zwolnień lekarskich i opieki na dziecko, wynagrodzenie skarżącej wynosiłoby 2716,50 zł. brutto w okresie od września 2020 r. do kwietnia 2022 r. W tym miejscu należy podkreślić, że nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania stanowi niewątpliwie wadę decyzji, co narusza w sposób istotny dla rozstrzygnięcia sprawy art. 107 § 3 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek zawarcia w decyzji organu odwoławczego uzasadnienia faktycznego i prawnego wynika również z art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Konsekwencją tej zasady jest ciążący na organie obowiązek wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie, oraz zawierać odniesienie się do zarzutów przedstawionych przez strony w toku postępowania odwoławczego. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno bowiem umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, by strona miała możliwość zakwestionowania ich, a tym w skardze do sądu. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy. Takie działanie organu pozostanie nadto w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 8 k.p.a., tj. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Uzasadnienie jest zatem istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim zasady postępowania dowodowego określonego w art. 7, art. 8 § 1, art. 77 §1 oraz 80 k.p.a., jak również – niejako w efekcie - normy zawartej w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto został naruszony przepis prawa materialnego, w sposób określony w skardze w jej pkt I.2/ tj. art. 71 ust. 2 pkt 4 u.p.z., w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, u.p.z., poprzez błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu przez organy, że okres otrzymywania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop nie wlicza się do okresu określonego w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, u.p.z. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c, p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. W pkt 2 wyroku oddalono skargę w pozostałej części, a więc w zakresie rozstrzygnięcia uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną. Sąd miał tu na względzie, że skarżąca zaskarżyła decyzję organu I instancji częściowo, jedynie w zakresie odmowy przyznania zasiłku, a ponadto uchylenie zaskarżonej decyzji w całości naruszałoby zasadę reformationis in pius wyrażoną w art. 134 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy weźmie pod uwagę ocenę prawną wynikającą z niniejszego uzasadnienia.