II SA/Bd 1466/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C.Ś. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję SKO w B. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 28 października 2013 r. C. Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję SKO w B. z dnia[...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Jak wynika z treści formularza wniosku o przyrzynanie prawa pomocy we wspólnym gospodarstwie domowym skarżąca zamieszkuje z mężem. Comiesięczny dochód ze świadczeń emerytalnych skarżąca określiła na kwotę [...] zł. Jako posiadany majątek skarżąca zadeklarowała dom o powierzchni [..] m2. Ponadto skarżąca oświadczyła, że nie posiada oszczędności. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2013r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalił wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem skarżąca wywiodła sprzeciw podnosząc, że zwłaszcza w okresie jesienno-zimowym ponosi znaczne koszty zakupu opału na sezon grzewczy, które wynoszą około [...]zł. Podkreśliła, że jest to wydatek jednorazowy, który nie może zostać rozłożony w czasie i w związku z powyższym nie ma możliwości poniesienia dodatkowych wydatków związanych chociażby ze złożoną skargą. Na podstawie zarządzenia z dnia 16 grudnia 2013 r. wezwano skarżącą do wykazania w terminie 7 dni, na podstawie stosownych dokumentów, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Skarżąca w zakreślonym przez Sąd terminie nie udzieliła odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 - dalej powoływana jako "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. To wnioskodawca zatem obowiązany jest rzetelnie i rzeczowo przedstawić swoją sytuację majątkową w sposób umożliwiający jej ocenę. Jak wynika z treści formularza wniosku o przyrzynanie prawa pomocy we wspólnym gospodarstwie domowym skarżąca zamieszkuje z mężem. Comiesięczny dochód ze świadczeń emerytalnych skarżąca określiła na kwotę [...] zł. Jako posiadany majątek skarżąca zadeklarowała dom o powierzchni [...] m2. Ponadto skarżąca oświadczyła, że nie posiada oszczędności. Skarżąca nie wskazała we wniesionym sprzeciwie, ani na wezwanie Sądu żadnych szczególnych wydatków uszczuplających jej comiesięczny budżet, jak również innych szczególnych okoliczności uzasadniających prawo pomocy. Podkreślenia wymaga, że szczególnie wnosząc sprzeciw, skarżąca miała szansę przekonać sąd, iż winna znaleźć się w gronie beneficjentów prawa pomocy, w sprzeciwie jednak nie zostały zawarte żadne informacje istotne z punktu widzenia prawa pomocy. Skarżąca także nie ustosunkowała się do wezwania dotyczącego wykazania na podstawie stosownych dokumentów, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Podkreślenia wymaga okoliczność, iż rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy brana jest jedynie pod uwagę bieżąca sytuacja majątkowa i rodzinna strony. Powyższe wynika z samego celu instytucji prawa pomocy, jakim jest wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, że nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Prawo pomocy w pierwszej kolejności winno być przyznawane osobom bezrobotnym, bez stałego źródła dochodu i bez majątku. W omawianej sprawie taka sytuacja natomiast nie występuje, skarżąca bowiem otrzymuje stałe świadczenie emerytalne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.