II SA/Bd 148/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję [...] w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] 2016r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...], karę pieniężną w wysokości 10 000 zł z tytuły wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące tj. naruszenia ujęte pod lp. 1.1 i 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym. W odwołaniu od powyższej decyzji R. M. podniósł, że od [...] 2015r. leczy się z powodu choroby nowotworowej. Z tego powodu firmę prowadziła jego żona, która nie chcąc denerwować nie poinformowała, że pracownik R. Z. zrezygnował z pracy w dniu [...].2013r. Zdaniem strony nie może odpowiadać za kogoś, kto nie jest zatrudniony w jego firmie. Samochód marki [...] był kilkukrotnie użyczony R. Z., o czym odwołujący się nie wiedział, a z posiadanych przez niego informacji wynika, że ww. był zatrudniony w firmie [...] w [...]. R. M. wniósł o umorzenie sprawy i odstąpienie od ukarania, powołując się na zły stan zdrowia. Do odwołania dołączono kopie dokumentów potwierdzających okoliczność rozwiązania umowy o pracę z R. Z. z dniem [...].2016r. oraz choroby skarżącego. Decyzją z dnia [...] 2016r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 4 pkt 3, 4 i 22, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2013r. poz. 1414 ze zm.), art. 3 ust. 1, art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. UE.L.2014.60.1), art. 27 ust. 1, art. 29 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 oraz lp. 1.1 i 1.6.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] 2016r. w punkcie kontroli i ważenia pojazdów [...], na autostradzie A1 przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 5500 kg, którymi kierował R. Z.. Kierujący przewoził elementy metalowe z [...] do [...] w imieniu przedsiębiorcy R. M. z siedzibą w [...] przy ul. [...]. Kierujący nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne ani wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego czy wypisu z licencji. Podczas kontroli ustalono również, że kontrolowany pojazd nie został wyposażony w urządzenie rejestrujące czas pracy kierowcy. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia [...] 2016r. Organ odwoławczy przywołując przepisy ustawy o transporcie drogowym uznał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w czasie przeprowadzania kontroli kierujący R. Z. przewoził elementy metalowe z siedziby [...] w [...] do siedziby przedsiębiorstwa [...] w [...]. Kierujący przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że przewóz drogowy wykonuje na rzecz swojego pracodawcy R. M., u którego jest zatrudniony w charakterze kierowcy mechanika, od którego otrzymał polecenie wykonania tego przewozu. Przewóz rzeczy kierujący wykonywał samochodem ciężarowym marki [...] nr rej. [...] będącym własnością skarżącego i przyczepą marki [...] nr rej. [...] stanowiącą własność R. A.. Z wpisów zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że przeważająca działalność skarżącego polega na konserwacji i naprawie pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli. Skarżący zajmuje się również sprzedażą towarów, a także transportem drogowym towarów. Zdaniem organu zatem transport drogowy wykonywany przez kierującego w imieniu skarżącego nie spełniał przesłanek wymienionych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ przewożone rzeczy nie były własnością skarżącego, nie zostały przez niego kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte przetworzone ani naprawione. Niespełnienie choćby jednej przesłanki wyklucza możliwość zakwalifikowania przewozu jako przewóz drogowy na potrzeby własne. Organ stwierdził, że przewóz drogowy wykonywany przez stronę w dniu kontroli nie spełniał przesłanek wymienionych w pkt c art. 4 ustawy (dowody: protokół kontroli, protokół przesłuchania świadka, wydruk z CEIDG). Wobec tego strona w dniu kontroli wykonywała krajowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, gdyż według art. 4 pkt 3 lit. a ustawy, transport drogowy, to także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Zatem przewóz wykonywany w dniu kontroli należy zakwalifikować jako transport drogowy, a wykonywanie działalności polegającej na transporcie drogowym rzeczy może się odbywać tylko na podstawie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Takiego zezwolenia skarżący nie posiada, czym naruszył wskazane przepisy prawa, za co zgodnie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy zasadnym było nałożenie przez organ pierwszej instancji kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. Podczas kontroli ustalono także, że kontrolowany pojazd marki Volkswagen nie posiadał urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego czas pracy kierowcy, za co zgodnie z lp. 6.1.1. załącznika do ustawy nakładana jest kara pieniężna w wysokości 3000 zł. Transport był wykonywany przez stronę zespołem pojazdów, o dopuszczalnej masie całkowitej 5500 kg, zatem przewóz ten nie podlegał wyłączeniom z zakresu stosowania ustawy o transporcie drogowym. W myśl art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych nakładanych za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego stwierdzonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 zł Odnosząc się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji wskazał, że kierujący w swoich zeznaniach dokładnie wskazał osobę, od której otrzymał polecenie wykonania przewozu elementów metalowych. Takie polecenie otrzymał od skarżącego. W piśmie z [...] 2017r. skarżący nie tylko nie zaprzeczał wykonywaniu transportu drogowego w jego imieniu, ale nawet podkreślił wykonywanie go trasa zwykle przez niego wykonywaną. Wyjaśnienia zawarte w odwołaniu organ uznał zatem za niewiarygodne i złożone w celu uniknięcia odpowiedzialności za dokonane naruszenia. Zdaniem organu, przedłożone przez skarżącego dokumenty dotyczące rozwiązania stosunku prawnego łączącego go z R. Z. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy wskazał także, że nie może zastosować kar w innej wysokości niż regulowana przepisami ustawy o transporcie drogowym. Strona może jednak wystąpić z wnioskiem o umorzenie kary w całości lub w części, rozłożenia jej na raty lub odroczenie terminu płatności. Organ odwoławczy stwierdził także, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1), lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). W ocenie organu skarżący nie przedłożył w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów mogących być podstawą do zwolnienia go z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenia, więc brak jest podstaw zmiany decyzji i umorzenia postępowania. R. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucił, że kara w wysokości 10 000 zł została na niego nałażona za wykroczenie, którego nie popełnił. Ponownie powołał się również na chorobę nowotworowa i kilkuletnie leczenie. Dodatkowo w piśmie z [...] 2012r. skarżący wniósł o ustalenie w ZUS w [...] u kogo był zatrudniony R. Z. w dniu kiedy prowadził użyczony od niego samochód tj. [...].2016r., bowiem organ uznał za wiarygodne zeznanie R. Z., który twierdząc, że tego dnia pracował w firmie skarżącego, zeznał niezgodnie ze stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Właściwość miejscowa Sądu w niniejszej sprawie wynika z art. 13 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016, poz. 718 z późn.zm. dalej: "P.p.s.a.") w zw. z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. Nr 89, poz. 506 z późn.zm.). Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zdaniem Sądu decyzja wydana została bowiem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7, 77 K.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W konsekwencji rozstrzygnięcie to było co najmniej przedwczesne. Zaskarżona decyzja narusza także 107 § 3 K.p.a., nie wyjaśniając dlaczego przedłożone wraz z odwołaniem dokumenty i zarzuty odwołania organ odwoławczy uznał, za nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 77 § 1 i 2 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. Zgodnie z art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przedmiot postępowania przed organami Inspekcji Transportu Drogowego stanowiły naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego stwierdzone w związku z kontrolą dokonywanego w dniu [...] 2016r. przewozu drogowego rzeczy (prętów metalowych z [...] w [...]) zespołem pojazdów składającym się z samochodu ciężarowego marki [...] nr rej [...] wraz z przyczepą nr rej. [...] (łączna dopuszczalna masa całkowita 5500 kg). Niesporne w sprawie pozostaje, że samochód ciężarowy marki [...] zarejestrowany był na R. M., a przyczepa na R. A.. Przedmiotowym zespołem pojazdów w trakcie kontrolowanego przewozu na trasie z [...] do [...] kierował R. Z., który do kontroli nie okazał żadnego wypisu z zaświadczenia na drogowe potrzeby własne, wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego czy wypisu z licencji. Niesporne także pozostaje, że samochód ciężarowy nie był wyposażony w żaden tachograf. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Przy czym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż uzasadniając konieczność wymierzenia kary za naruszenie opisane w lp. 1.1 oraz 6.1.1. zał. nr 3 do ustawy organ I instancji opisał poczynione w trakcie kontroli ustalenia w zakresie wykonywania przez przedsiębiorcę R. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...] transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, wskazał także wyprowadzone z okoliczności tych wnioski. Tezy i oceny organu w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej uznać należy za logiczne i spójne, w dacie tej skarżący przedsiębiorca nie przedstawił bowiem żadnych dowodów obalających opisane w protokole pokontrolnym ustalenia. Zważyć jednakże przyjdzie, iż do odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej R. M. dołączył dokumenty, które jego zdaniem podważają wiarygodność zeznań kierującego skontrolowanym w dniu [...] 2016r. zespołem pojazdów R. Z. i dokonanych na ich podstawie ustaleń okoliczności mających istotne znaczenie dla nałożenia na skarżącego – jako podmiot wykonujący przedmiotowy przewóz drogowy, kary administracyjnej w wysokości [...] zł. Dokumenty te to: kopia porozumienia stron w sprawie rozwiązania umowy o pracę z dnia [...].2016r., zgodnie z którym z dniem [...].2016r. uległa rozwiązaniu umowa o pracę zawarta w dniu [...].2013r. pomiędzy [...] z siedzibą w [...] a R. Z. (podpis pracodawcy lub osoby reprezentującej pracodawcę albo osoby upoważnionej nieczytelny) oraz wydruk druku ZUS P ZWUA wyrejestrowania R. Z. z ubezpieczeń z dniem [...].2016r. Jednocześnie skarżący w odwołaniu zarzucił, że z uwagi na chorobę nowotworową (od [...] 2015r.) i związane z tym leczenie firmę prowadziła jego żona, która nie chcąc denerwować nie poinformowała, że pracownik R. Z. zrezygnował z pracy w dniu [...].2013r. Zdaniem strony nie może odpowiadać za kogoś, kto nie jest zatrudniony w jego firmie. Samochód marki [...] był kilkukrotnie użyczony R. Z., o czym odwołujący się nie wiedział, a z posiadanych przez niego informacji wynika, że ww. był zatrudniony w firmie [...] w [...]. R. M. wniósł o umorzenie sprawy i odstąpienie od ukarania, powołując się na chorobę nowotworową i związane z tym nie do końca świadome wnoszenie o obniżenie nałożonych mandatów. W takiej zatem sytuacji złożenie przez stronę tej treści oświadczenia wraz z dokumentami winno skutkować rozważeniem jego prawdziwości, która winna była zostać zweryfikowana, w kontekście pozostałego materiału dowodowego, w ramach stosownego postępowania wyjaśniającego, a poczynione przez organ ustalenia i wnioski winny były w tym zakresie znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W razie bowiem potwierdzenia faktów wskazanych przez skarżącego w odwołaniu ponownego rozważenia wymagałaby kwestia ustalenia podmiotu wykonującego kontrolowany przewóz drogowy, oraz podstaw odpowiedzialności skarżącego w tym zakresie. Skarżący w odwołaniu kwestionuje wprost prawdziwość zeznania kierującego zespołem pojazdów, który zeznał, że wykonuje przewóz rzeczy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy R. M., u którego jest zatrudniony na umowę o pracę na jego osobiste polecenie. W myśl zatem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym wskazanej na wstępie zasady prawdy obiektywnej, treść odwołania obligowała organ odwoławczy do podjęcia w tej sytuacji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia powstałych w kwestionowanym zakresie wątpliwości w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiania sprawy, mając na względzie interes społeczny lecz także słuszny interes strony postępowania. Podkreślenia wymaga, że z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika obowiązek organu odwoławczego prowadzenia postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia sprawy, co wynika także z art. 77 i art. 136 K.p.a. W zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy treścią zeznań świadka R. Z. oraz oświadczenia strony w odwołaniu wraz z załączonymi dokumentami. Wymagało to zatem co najmniej uzupełnienia postępowania dowodowego poprzez odebranie stosownych bardziej szczegółowych wyjaśnień od strony odwołującej się i w zależności od ich treści być może rozważenia ponownego przesłuchania kierującego w charakterze świadka, przesłuchania w charakterze świadka żony, która jak wskazał skarżący w jego imieniu prowadziła przedsiębiorstwo, właściciela przewożonego towaru, na okoliczność z kim zawarł umowę na przewóz drogowy rzeczy, przesłuchania strony lub przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Istotne bowiem pozostaje jaki podmiot dokonywał przedmiotowego przewozu drogowego w dniu [...].2016r., w szczególności czy był on dokonywany w imieniu i na rzecz skarżącego, jak zeznał w charakterze świadka kierujący zespołem pojazdów R. Z.. Organ drugiej instancji powinności tych nie dochował, z naruszeniem powyższych przepisów i bez uzasadnienia swego stanowiska stwierdził natomiast, że przedłożone przez skarżącego dokumenty dotyczące rozwiązania stosunku prawnego łączącego go z R. Z. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie wiadomo zatem, na jakiej podstawie taki pogląd organ odwoławczy wyraził, w szczególności dlaczego uznał, że zaprzeczana przez odwołującego okoliczność wykonywania przez R. Z. przewozu drogowego rzeczy w jego imieniu i na jego rzecz ( jako jego pracownik), nie mogłaby mieć znaczenia dla sprawy. Powoduje to, iż zaskarżona decyzja musi zostać wyeliminowana z obrotu prawnego albowiem trafne są zarzuty skargi, że w tym zakresie okoliczności sprawy nie zostały wszechstronnie zbadane. Uwzględnić w tym zakresie należy także treść art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W konsekwencji, uwzględniając powyższe uwagi, organ winien ponownie rozpoznać wniesione doń odwołanie, rozpatrzyć wszechstronnie okoliczności faktyczne i prawne sprawy, ocenić prawidłowość argumentacji sformułowanej przez organ I instancji, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić, w tym odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu. Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie przesądza w tym miejscu o trafności bądź bezzasadności utrzymania przez organ drugiej instancji w mocy zaskarżonej doń decyzji pierwszoinstancyjnej. Wobec niewykazania przez organ odwoławczy, iż dokonał w trakcie postępowania odwoławczego wszechstronnego rozpoznania sprawy, niewyjaśnienia w sposób należyty wszystkich okoliczności sprawy, a także braków w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które to wadliwości w konsekwencji uniemożliwiają kontrolę prawidłowości osnowy podjętego rozstrzygnięcia, jakiekolwiek jednoznaczne w tej mierze oceny byłyby bowiem przedwczesne i nieuprawnione. Sąd nie może zaś dokonać stosownych ustaleń i ocen samodzielnie albowiem w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zadaniem Sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś badanie we własnym zakresie i wyjaśnianie kluczowych dla postępowania administracyjnego kwestii, przez organ nie rozważonych. Nie mógł odnieść oczekiwanego skutku wniosek skarżącego zawarty w piśmie z [...].2017r. (dzień rozprawy) o ustalenie w ZUS u kogo był zatrudniony R. Z. w dniu kiedy prowadził samochód marki [...] tj. [...]2016r., albowiem przeprowadzenie tego dowodu nie było niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej i spowodowałoby przedłużenie postępowania. Nadto wskazać przyjdzie, iż skarżący zdaje się błędnie zakładać, iż z samego faktu zatrudnienia kierowcy u innego pracodawcy wynika zwolnienie go z odpowiedzialności administracyjnej z tytułu przedmiotowego przewozu drogowego. Na obecnym etapie nie jest jednak możliwe przesądzenie, czy w istocie w dniu [...].2016r. R. Z. był pracownikiem skarżącego z tytułu umowy o pracę, czy może świadczył na innej podstawie prawnej usługi dla tego przedsiębiorcy, a nadto kto faktycznie był podmiotem dokonującym przedmiotowego przewozu drogowego. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzec jak w sentencji. Skarżący nie wniósł w toku postępowania sądowego o zwrot kosztów (art. 199 w zw. z art. 210 § 1 P.p.s.a.).