II SA/Bd 148/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewódzki Lekarz Weterynarii z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2017r., na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret drugie, art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze i ust. 2 oraz art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2017r. poz. 242), zwanej dalej "u.p.p.z", § 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. poz. 1182), dalej "rozporządzenie z 2010r.", wymierzył K. K. krę pieniężną w wysokości 2000 zł. Organ wskazał jednocześnie, iż zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 ww. ustawy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu. Organ uzasadnił, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2017r. w gospodarstwie K. K. zam. w S. przy ul. [...] stwierdzono prowadzenia działalności związanej z hodowlą kur niosek oraz pozyskiwaniem i sprzedażą jaj konsumpcyjnych. W protokole kontroli nr [...] stwierdzono fakt sprzedaży jaj konsumpcyjnych w ilościach kwalifikujących do działalności w ramach sprzedaży bezpośredniej. K.. K. nie dokonał zgłoszenia takiej produkcji Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii celem uzyskania stosownej decyzji i wpisu do rejestru. Stanowi to naruszenie przepisów art. 20 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret drugie u.p.p.z. Ostateczną decyzją z [...] marca 2017r. ([...]) zostało umorzone postępowanie tego organu w sprawie zakazu prowadzenia fermy kur niosek. Organ nie uznał za zasadny wniosku pełnomocnika strony, iż w związku z umorzeniem postępowania w sprawie prowadzenia fermy kur niosek bez wymaganej rejestracji, umorzeniu powinno podlegać także niniejsze postępowanie dotyczące nielegalnej działalności polegającej na prowadzeniu sprzedaży bezpośredniej bez uzyskania wpisu do rejestru powiatowego lekarza weterynarii. Organ wskazał również, iż pierwotna decyzja w tej sprawie z dnia [...] kwietnia 2017r., którą wymierzył stronie na stronę karę pieniężną w wysokości 2000 zł, na skutek odwołania K. K. została uchylona decyzją [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] czerwca 2017r. (znak [...]), który przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji z uwagi na brak wyjaśnienia przesłanek ustalenia wysokości nałożonej kary pieniężnej. Ponownie rozpoznając sprawę Powiatowy Lekarz Weterynarii uznał zebrany materiał dowodowy za wystarczający dla oceny okoliczności związanych ze stwierdzeniem prowadzenia przez stronę bezpośredniej sprzedaży jaj konsumpcyjnych. Pełnomocnik w piśmie z [...] września 2017r. poinformował, że K..K. nie prowadzi już produkcji jaj przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej bez uzyskania wpisu do rejestru powiatowego lekarza weterynarii, ani nie prowadzi już żadnej sprzedaży co powinno skutkować umorzeniem postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W ocenie organu powyższa okoliczność nie ma wpływu na wymierzenie przedmiotowej kary, bowiem stanowi ona konsekwencje zaistnienia przesłanek określonych w art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy. Nałożenie kary jest obligatoryjne w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. K.K. swoim zachowaniem spełnił warunki nałożenia na niego administracyjnej kary pieniężnej, co zostało stwierdzone nie tylko ustaleniami protokołu kontroli z [...].02.2017r. lecz również jego dalszym postępowaniem w tym zakresie, co zostało potwierdzone w uzasadnieniu uprzedniej decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii. W tej sytuacji oświadczenie z [...] września 2017r. o zaprzestaniu tej działalności, krótko przed decyzją o nałożeniu kary, mogłoby świadczyć o chęci uniknięcia odpowiedzialności, stosowany przepis prawa mógłby się wówczas okazać martwy. Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdzając, że wszelkie okoliczności dotyczące przyczyn, bądź to rozmiaru uchybienia, czy tez ocena dokonywana przez podmiot kontrolowany w zakresie przewidywanego skutku w postaci zagrożenia dla zdrowia, lub też zachowanie podmiotu po stwierdzeniu uchybienia, nie mają wpływu na fakt zastosowania sankcji w formie pieniężnej. Okoliczności te mogą mieć ewentualnie wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej. Wobec tego organ uznał, że wniosek o umorzenie postępowania nie znajduje oparcia w wykładni przepisów u.p.p.z. W ocenie organu pierwszej instancji K. K. naruszył przepisy art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze i ust. 2 ustawy z 16 grudnia 2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania stosownych przepisów podlega karze pieniężnej. Wysokość kar pieniężnych została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. poz. 1182). W świetle § 1 pkt 3 lit. b tego rozporządzenia wysokość kary pieniężnej za prowadzenie produkcji w zakładzie, w którym jest prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej, bez uzyskania wpisu do rejestru zakładów wynosi od 200 zł do 5000 zł. W zakresie ustalenia wysokości wymierzonej kary pieniężnej organ wskazał, iż zestawił stwierdzone naruszenie przez stronę prawa ze stopniem szkodliwości tego uchybienia, stopniem zagrożenia bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego i niebezpieczeństwa stwarzanego dla zdrowia publicznego, a także stopniem przyczynienia się podmiotu wobec którego ma być nałożona kara. Stopień naruszenia prawa przez K.K. zdaniem organu jest znaczny. Z zeznań złożonych przez niego do protokołu kontroli z dnia [...].02.2017r. wynika, iż prowadził sprzedaż jaj od 2010r., na tę okoliczność, przed swoją posesją ustawił tablicę informacyjną o sprzedaży jaj wiejskich. W dniu kontroli stado kur niosek liczyło 700 sztuk. Jaja ukarany sprzedawał miejscowym odbiorcom indywidualnym, bez prowadzenia jakiejkolwiek ewidencji. Z ustaleń kontroli wynika, że jaja zbierany były dwukrotnie w ciągu dnia w łącznej ilości około 200 sztuk. Działalność K. K. nie została objęta sanitarno-weterynaryjnym, a w tym czasie prowadził sprzedaż jaj – środka spożywczego pochodzącego od zwierząt o nieznanym statusie epizootycznym, czym naraził kupujące osoby na bezpośrednie narażenie życia i zdrowia. K. K. nie posiadał także orzeczenia lekarskiego dla celów sanitarno-epidemiologicznych o braku przeciwwskazań do wykonywania prac, przy których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby i nie przedstawił orzeczenia o jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, co mogło być źródłem rozprzestrzeniania się chorób, a woda o nieznanym statusie mikrobiologicznym mogła stwarzać bezpośrednie zagrożenia życia i zdrowia ludzi. Organ wskazał także, że K.K. po kontroli nie wykazał, że dokonywał czynności, które zmierzałyby stwierdzonego naruszenia prawa. W odpowiednim czasie, po kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii nie zwrócił się z wnioskiem do organu o zarejestrowanie prowadzonej nielegalnie działalności, nie zlikwidował stada kur niosek, a baner informacyjny o sprzedaży jaj wiejskich usunął dopiero w czerwcu. Z uwagi na widełkowy charakter przedmiotowej kary organ, biorąc pod uwagę powyższe kryteria, uznał, że wysokość kary 2000,00 zł jest adekwatna do przedmiotowego deliktu administracyjnego. Naruszenie prawa nie było wynikiem pojedynczego zaniedbania, lecz trwała przez kilka lat, a zachowanie K. K. i brak z jego strony jakichkolwiek czynności, które skutkowałyby usunięciem naruszenia prawa potwierdziło bezsporność prowadzenia przez niego sprzedaży bezpośredniej z naruszeniem przepisów ustawy. Nadto brak objęcia takiej działalności nadzorem sanitarno-weterynaryjnym mogło stanowić realne zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzkiego W sprawie ma zastosowanie, jak stwierdził organ art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935) zgodnie z którym w postępowaniach administracyjnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem przed 1 czerwca 2017r. zastosowanie mają przepisy k.p.a. w brzmieniu dotychczasowym. W odwołaniu od powyższej decyzji K. K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie powyższej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a., albowiem na skutek zaprzestania przez stronę jakiejkolwiek dystrybucji jajek, wydanie postanowienia w przedmiocie kary stało się zbędne. Ratio legis przepisów regulujących karanie za naruszenie przepisów związanych ze sprzedażą jajek sprowadza się do zachowania warunków prewencji ogólnej i szczególnej w zakresie dążenia do powstrzymania aktów sprzedaży bezpośredniej, naruszającej przepisy prawa. Z uwagi na fakt zaprzestania dystrybucji w tym zakresie, ów cel został osiągnięty, w związku z czym nie znajduje uzasadnienia zamiar ukarania jakąkolwiek karą na skutek likwidacji przedmiotu sprawy. Zarzucił także, że organ I instancji w sposób błędny ustalił okoliczności związane z prowadzeniem działalności w zakresie rozmiaru sprzedaży bezpośredniej, co ma wpływ na wysokość kary pieniężnej. Jak wynika z bezspornych ustaleń stado było chowane przez K. K. sposobem tradycyjnym, a wręcz ekologicznym. Kury karmione były pszenica i kukurydzą, w miesiącach letnich dokarmiane na wybiegu zielonkami, dostają mieszanki witaminowo-mineralne. Obsada w kurniku była odpowiednia wręcz komfortowa. Jaja były używane na własne potrzeby i sprzedawane okolicznym sąsiadom oraz znajomym, co wypełnia przesłanki sprzedaży bezpośredniej. Jajka były zdrowe i smaczne. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych strona zarzuciła naruszenie przez organ dyrektyw wymiaru kary i rażące naruszenie przesłanek dotyczących jej wysokości. Jej zdaniem rozmiar naruszenia nie był znaczny, z tego tytułu strona nie była nigdy karana, więc nie działała w warunkach recydywy. Wbrew stanowisku organu prowadzona dystrybucja jajek w bardzo ograniczonym zakresie nigdy nie spowodowała żadnego uszczerbku na zdrowiu lub życiu, jego spożycie nie spowodowało żadnych innych problemów. Zakwestionowano również twierdzenie, że strona nie podjęła żadnych działań na skutek działań kontrolnych. W sposób pozytywny odniósł się do wyników kontroli kończąc swoją działalność, podejmując niezwłoczne działania do jej likwidacji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017r. znak [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zarzuty odwołania są tożsame do zarzutów podniesionych w odwołaniu, które skutkowało wydaniem uprzednio decyzji kasatoryjnej z [...] czerwca 2017r., uwagi na brak uzasadnienia przez organ I instancji wysokości nałożonej kary pieniężnej. W uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej jednoznacznie wskazano, że sama zasada odpowiedzialności nie budziła wątpliwości organ odwoławczy nie podzielił zarzutów merytorycznych skarżącego co do przesłanek odpowiedzialności administracyjnej. Zdaniem organu odwoławczego, skoro decyzja kasatoryjna z [...] czerwca 2017r. nie została zaskarżona, a zatem skarżący zgodził się zarówno z jej treścią, rozstrzygnięciem, jak i uzasadnieniem. Pozostało zatem jedynie ocenić czy organ I instancji właściwie uzasadnił wysokość administracyjnej kary pieniężnej i czy wymierzył karę adekwatną do popełnionego deliktu administracyjnego. Kara powinna mieć charakter proporcjonalny do popełnionego deliktu administracyjnego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami maksymalna wysokość kary za naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze i ust. 2 u.p.p.z. może wynosić 5000 zł. Wymierzona skarżącemu kara stanowi zatem mniej niż połowę wysokości kary maksymalnej, którą prawodawca przewidział dla tego typu deliktu administracyjnego. Organ I instancji wskazał, że skarżący nie zwrócił się z wnioskiem do organu o zarejestrowanie prowadzonej działalności, a co więcej nie zlikwidował stada kur niosek. Na wysokość kary wpłynął długotrwały okres prowadzonej działalności, sprzedaż jaj pozostających poza kontrolą mogła doprowadzić do zagrożenia życia i zdrowia ludzi. Zwrócono również uwagę, iż działalność skarżącego nie była pojedynczym zaniedbaniem. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji słusznie wskazał na okoliczności mogące determinować proporcjonalność kary. Szczególnie organ II instancji podkreślił, że sam delikt administracyjny był czynem ciągłym i stanowił zagrożenie dla zdrowia i życia człowieka. Istota nadzoru weterynaryjnego polega właśnie gównie na tym, aby produkty cechowała należyta jakość gwarantująca ochronę życia i zdrowia. Zachowanie skarżącego w istocie uniemożliwiało objęcie to ochroną produktów pochodzących z jego hodowli. Już samo tylko pozostawienie produktów żywnościowych pochodzenia zwierzęcego poza kontrolą weterynaryjną stanowi zagrożenie życia i zdrowia człowieka. Dochodzi bowiem do wytworzenia produktów o niewiadomym pochodzeniu. Sama deklaracja skarżącego i jego przekonanie o dobrej jakości produktów pochodzących z jego hodowli, nie wystarcza do tego, aby uznać że tak rzeczywiście było. Gwarancje tę daje dopiero stosowny nadzór weterynaryjny, a tego w przedmiotowej sprawie zabrakło. Na wysokość kary musiała wpłynąć okoliczność, iż skarżący prowadził działalność przez kilka lat, zaniedbując obowiązek zgłoszenia stada po to aby objąć go stosownym nadzorem weterynaryjnym. Jak słusznie zauważył organ I instancji nie była to sytuacja jednorazowa, która mogła być efektem wykorzystania nadarzającej się okazji. Sam fakt, iż skarżący wywieszał baner reklamowy dowodzi, że jego działalność była zorganizowana i prowadzona w sposób ciągły. Z tych względów organ II instancji uznał, że nie naruszono zasad proporcjonalności, jeżeli chodzi o wymiar kary, nie dostrzegł także innych uchybień, które mogłyby skutkować uwzględnieniem odwołania. K. K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie od organu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania tj. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania, 2. przepisów prawa materialnego tj. § 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze oraz ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, poprzez wymierzenie skarżącemu kary 2.000 zł, a więc w wysokości rażąco niewspółmiernej do stwierdzonego czynu. W uzasadnieniu skargi powielając zarzuty odwołania podniesiono naruszenie przez organ art. 105 § 1 k.p.a. albowiem na skutek zaprzestania przez skarżącego jakiejkolwiek dystrybucji jajek, wydanie postanowienia w przedmiocie kary stało się zbędne. Organ II instancji w ogóle do tego zarzutu odwołania się nie odniósł. Nadto strona skarżąca zarzuciła błędne ustalenie przez organ I instancji okoliczności związanych z prowadzeniem działalności w zakresie rozmiaru sprzedaży bezpośredniej, co ma wpływ na wysokość nałożonej kary. Przywołano w tym zakresie argumentację tożsamą z odwołaniem. Podkreślono delegację ustawową dla właściwego ministra dla określenia wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w art. 26 ust. 1 u.p.p.z. różnicowanej w zależności od rodzaju naruszeń, społecznej szkodliwości czynu i stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Wskazując na nakaz miarkowania wymierzonej kary pieniężnej. Zdaniem strony skarżącej wydana decyzja zdaje się naruszać dyrektywy, a nadto stanowi rażące naruszenie przesłanek dotyczących wymiaru kary. Wbrew stanowisku organu II instancji rozmiar naruszenia ze strony skarżącego nie był znaczny. Skarżący z tego tytułu nigdy wcześniej nie był karany, nie działał w warunkach recydywy. Wbrew stanowisku organu prowadził dystrybucję jajek w bardzo ograniczonym zakresie, nigdy nie spowodował uszczerbki na zdrowiu jakiejkolwiek osoby trzeciej. Zagrożenie stanu życia lub zdrowia zarzucane przez organ I instancji, według skarżącego jest całkowicie teoretyczne i hipotetyczne. Skrzący nie wywołał zagrożenia dla jakiegokolwiek dobra chronionego prawem. Skarżący podkreślił, że podjął działania naprawcze na skutek działań kontrolnych, których efektem było przygotowanie do zakończenia dystrybucji jajek, co nie mogło być działaniem błyskawicznym. Nie można za okoliczność obciążającą uznać braku likwidacji stada kur niosek. Skarżący zarzucił zatem brak proporcjonalności w wymiarze kary, jej represyjność i uciążliwy charakter. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że już samo wprowadzenie jaj do obrotu powodowało naruszenie norm prawnych niezależnie od skutków, bowiem powodowało zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 242 ze zm., dalej "u.p.p.z."). W myśl art. 1 ustawa ta określa: 1) właściwość organów w zakresie higieny i kontroli produktów pochodzenia zwierzęcego, a także żywności zawierającej jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego, znajdującej się w rolniczym handlu detalicznym, określonych w przepisach: a) rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.) - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 852/2004", oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, b) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 55, z późn. zm.) - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 14), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 853/2004", oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, c) rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 206, z późn. zm.) - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 75), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 854/2004", oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, 2) wymagania, jakie powinny spełniać produkty pochodzenia zwierzęcego wprowadzane na rynek, 3) wymagania, jakie powinny być spełnione przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego i przez te produkty w zakresie nieuregulowanym w przepisach rozporządzenia nr 853/2004 oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, w tym wymagania, jakie powinny być spełnione przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny, 4) sposób przeprowadzania urzędowych kontroli w zakresie nieuregulowanym w przepisach rozporządzenia nr 854/2004 oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia - z uwzględnieniem zasad, obowiązków i wymagań określonych w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm.) - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 178/2002", i rozporządzeniu nr 852/2004. Ustawa określa również właściwość organów Inspekcji Weterynaryjnej w zakresie: urzędowych kontroli produktów pochodzenia zwierzęcego, a także żywności zawierającej jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego, znajdującej się w rolniczym handlu detalicznym, określonych w przepisach rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.) - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 882/2004", oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, nieuregulowanym w przepisach o bezpieczeństwie żywności i żywienia (ust. 2 pkt 1); Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy, kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania: - w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego lub żywności, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, określone w rozporządzeniu nr 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia, lub - określone w rozporządzeniu nr 853/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, lub - weterynaryjne lub dotyczące bezpieczeństwa żywności, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, określone w art. 9, art. 9a ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 11a ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 2a, art. 19 ust. 1 i 3, art. 21a ust. 6, art. 21b, art. 21c lub w przepisach wydanych na podstawie art. 8 pkt 2, art. 8b pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 2, art. 11 ust. 2, art. 11a ust. 2, art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 lub art. 16 ust. 5, lub - określone w przepisach wydanych na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W ust. 2 art. 26 ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw rolnictwa do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. 1, różnicując je w zależności od rodzaju tych naruszeń, społecznej szkodliwości czynu i stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego i żywności, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b. W dacie orzekania przez organy Inspekcji Weterynaryjnej w niniejszej sprawie obowiązywało rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. poz. 1182), dalej jako "rozporządzenie z 14.06.2017r.". Zgodnie z § 1 pkt 3 ww. rozporządzenia wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005r. u.p.p.z. wynosi: od 200 zł do 5000 zł - za prowadzenie produkcji w zakładzie: a) który podlega rejestracji zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 852/2004, w tym prowadzącym działalność marginalną, lokalną i ograniczoną lub rolniczy handel detaliczny produktami pochodzenia zwierzęcego lub żywnością zawierającą jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego, bez uzyskania wpisu do rejestru zakładów, lub b) w którym jest prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej, bez uzyskania wpisu do rejestru zakładów. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zgodnie z zasadą legalizmu sformułowaną w art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1257 ze zm. , dalej "k.p.a."), mającą źródło w art. 7 Konstytucji RP, należy także rozważyć skutki zmiany stanu prawnego jakie miały miejsce od dnia zdarzenia implikującego wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej do dnia wydania decyzji rozstrzygających sprawę administracyjną. W tym zakresie zważyć należy, iż delikt administracyjny skutkujący odpowiedzialnością skarżącego w niniejszej sprawie został stwierdzony, przez uprawniony w tej sprawie organ państwowej inspekcji weterynaryjnej, podczas kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącego producenta rolnego w dniu [...] lutego 2017r. Jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, w oparciu o niekwestionowane przez skarżącego ustalenia protokołu kontroli nr [...] z dnia [...].02.2017r., w związku ze stwierdzeniem prowadzenia działalności na terenie własnego gospodarstwa zlokalizowanego w miejscowości S. przy ul. [...] w zakresie produkcji jaj przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej bez uzyskania wpisu do właściwego rejestru, Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. wszczął z urzędu postępowania administracyjne w sprawie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej, o czym zawiadomił pismem z dnia [...] marca 2017r. Zważyć zatem należało, że w dniu [...] lutego 2017r. wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, regulowało uprzednie rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego - Dz.U. Nr 93, poz. 600, zastąpione z dniem 1 lipca 2017r. ww. rozporządzeniem. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż uprzednie rozporządzenie (odpowiednio w § 1 pkt 2), przewidywało tożsamo określoną wysokość kary pieniężnej za naruszenia objęte niniejszym postępowaniem. Zgodne z regułami wykładni było zatem w niniejszej sprawie stosowanie do określenia wysokości kary pieniężnej wymierzonej za popełnienie deliktu administracyjnego, aktu wykonawczego obowiązujący w dacie wydania decyzji administracyjnych rozstrzygających tę sprawę. Przede wszystkim należy wskazać, że treść przepisów prawa Unii Europejskiej oraz krajowego, będących podstawą wymierzenia kar pieniężnych za analizowane w niniejszej sprawie nieprawidłowości, w szczególności ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego dowodzi jednoznacznie, że sam fakt zaistnienia określonych w art. 26 ust. 1 tej ustawy okoliczności, mogących stanowić zagrożenie dla ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, stwierdzony w trakcie urzędowej kontroli, pociąga za sobą konsekwencje w postaci kary pieniężnej. W istocie wszelkie okoliczności dotyczące bądź to przyczyn, bądź to rozmiaru uchybienia, czy też ocena dokonana przez podmiot kontrolowany w zakresie przewidywanego skutku w postaci zagrożenia dla zdrowia, lub też zachowanie podmiotu po stwierdzeniu uchybienia, nie mają wpływu na fakt zastosowanie sankcji pieniężnej. Okoliczności te mogą mieć natomiast wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej i tak stało się w rozpoznawanej sprawie. Powyższe wynika również z art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 852/2004, w którym mowa jest wprost, iż to podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze zapewniają, że na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności odbywających się pod ich kontrolą, spełniane są właściwe wymogi higieny ustanowione w tym rozporządzeniu. Nieprawidłowości, stwierdzone w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...].02.2017r. i opisane w protokole kontroli podpisanym przez skarżącego, stały się podstawą wydania decyzji o wymierzeniu kary. Stwierdzić należy, że wyczerpują one dyspozycje przytoczonych w decyzji pierwszoinstancyjnej i decyzji organu odwoławczego przepisów prawa materialnego, a kara pieniężna wymierzona zostały na podstawie i w granicach wysokości kar przewidzianych za dane przewinienie, stosownie do treści § 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia z 14.06.2017r. Ustalenie wysokości kary nie ma charakteru dowolnego, gdyż zostało zindywidualizowane i uzależnione od konkretnego stanu faktycznego, stopnia szkodliwości stwierdzonego uchybienia oraz stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego, a także szybkości reakcji skarżącego na stwierdzone uchybienie w zakresie prowadzenia działalności w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej (jaja kurze), bez uzyskania wpisu do rejestru zakładów . W nawiązaniu do wniosków skarżącego w toku postępowania oraz powielanych w odwołaniu i skardze podkreślenia wymaga, co zdaje się pomijać skarżący, iż w przedmiotowej sprawie powiatowy lekarz weterynarii, nie wymierzył kary za wprowadzenie na rynek żywności pochodzącej z zakładu, o którym mowa w pkt 3, bez uzyskania wpisu do rejestru (pkt 6) lecz kara pieniężna została wymierzona za prowadzenie przez skarżącego produkcji (jaj przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej jak wywodzi skarżący) w zakładzie, w którym byłą prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, co do której nie dostosował się on do wymogów określonych stosownymi przepisami Unii Europejskiej i krajowymi. Sąd podziela stanowisko Powiatowego Lekarza Weterynarii w B., iż w rozpoznawanej sprawie zostało prawidłowo ustalone i wykazane zaistnienie przesłanek odpowiedzialności administracyjnej skarżącego, świadomie i długotrwale prowadzącego zakład produkujący produkty pochodzenia zwierzęcego, oraz ich sprzedaż bezpośrednią bez stosownego wpisu do rejestru i tym samym uchylając się od obligatoryjnego poddania tej produkcji właściwej kontroli zachowania bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Stanowiło to istotne i znaczące naruszenie zasad bezpieczeństwa oraz znaczący stopień zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. W ocenie Sądu faktem notoryjnym jest zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi związane ze spożywaniem jaj. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości obowiązek producentów, jak również właściwych organów, podejmowania wszelkich środków celem uniknięcia ewentualnych zagrożeń, oraz skutecznych i stanowczych działań w przypadku wykrycia naruszenia określonych właściwymi przepisami wymagań w tym zakresie. Każdy producent jaj, w tym oferujący jaja do sprzedaży bezpośredniej, winien znać i przestrzegać te wymagania. Zasadnie organy podkreślają, iż nie było to działanie jednorazowe, przypadkowe lecz długotrwałe. Zgodzić należy się również z organami, iż po wykryciu nieprawidłowości w lutym 2017r. skarżący nie podjął niezwłocznie oczywistych działań celem doprowadzenia swej działalności do stanu zgodnego z prawem. Prowadził nadal działalność bez dokonania wpisu do rejestru prowadzonego przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii, zgodnie z wymogiem art. 20 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.p.z. Późniejsze zakończenie produkcji jaj przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej (o czym poinformowano organ pismem z [...] września 2017r.), pozostaje zatem bez wpływu na odpowiedzialność skarżącego za przedmiotowy delikt administracyjny objęty niniejszym postępowaniem. Z pewnością okoliczność ta nie stanowi przesłanki umorzenia postępowania w sprawie naruszeń stwierdzonych [...].02.2017r., bowiem nie stało się ono bezprzedmiotowe, wbrew twierdzeniu skarżącego. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 55 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z dnia 30 kwietnia 2004 r. str. 1 ze zm.), dalej "rozporządzenie (WE) Nr 882/2004", Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania sankcji obowiązujących w przypadku naruszeń prawa paszowego i żywnościowego oraz innych przepisów wspólnotowych odnoszący się do ochrony zdrowia zwierząt i ich dobrostanu oraz podejmują wszelkie niezbędne środki zapewniające ich wprowadzenie. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W świetle powyższego sąd uznał, iż organy orzekające prawidłowo zastosowały obowiązuje przepisy prawa i zasadnie orzekły o nałożeniu na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 2000 zł, za naruszenie wymagań w zakresie produktów pochodzenia zwierzęcego. Organy zastosowały prawidłowo dyrektywy wymiaru kary, dokonując jej indywidualizacji w zakresie określonym w przedziale od 200 – 5000 zł przez przepis prawa, a rozstrzygnięcie co do wymiaru kary zostało uzasadnione stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Zważyć należy, iż w czasie kontroli fermy kur niosek skarżącego [...] lutego 2017r. stwierdzono między innymi: w dwóch kurnikach obsadę około 700 sztuk kur i kilka kogutów, ferma niezabezpieczona przed szczurami, brak stacji deratyzacyjnych, brak badań wody zaopatrującej fermę świadczący o jej zdatności do picia, właściciel nie posiada aktualnego badania lekarskiego świadczącego o uprawnieniach zdrowotnych do prac na fermie oraz brak orzeczenia lekarskiego do celów sanitarno-epidemiologicznych, hodowca nie wykonuje badań w kierunku Salmonella w stadach kur niosek, stado bez znanego statusu epizootycznego, ferma kur niosek prowadzona jest bez wymaganej rejestracji w rejestrze pozyskiwania jaj konsumpcyjnych Powiatowego Lekarza Weterynarii w B., działalność prowadzona od 2010r., pozyskiwane od kur jaja sprzedawane są miejscowym odbiorcom indywidualnym, nie prowadzono ewidencji sprzedaży jaj, jaja zbierane są 2 razy dziennie, zbiór stanowi około 200 jaj. Wobec stwierdzonych powyżej i niespornych w sprawie okoliczności faktycznych, nie budzi żadnej wątpliwości istotne naruszenie przez skarżącego powszechnie obowiązujących przepisów prawa regulujących prowadzenie działalności związanej z produkcją produktów pochodzenia zwierzęcego oraz żywności, w tym przeznaczonej do sprzedaży bezpośredniej, jak również szczególną kontrolą tego typu działalności. Używane w ustawie o produktach pochodzenia zwierzęcego pojęcia, zdefiniowane w art. 5 oznaczają: 1) "produkcja" - co najmniej jedną z następujących czynności: pozyskiwanie, chów, wytwarzanie, oczyszczanie, rozbiór, przetwarzanie, pakowanie, przepakowywanie, przechowywanie lub transport; 2) produkty pochodzenia zwierzęcego - produkty pochodzenia zwierzęcego określone w rozporządzeniu nr 853/2004 w załączniku I w ust. 8.1 (w tym żywność pochodzenia zwierzęcego, zatem również jaja 5.1.); 4) sprzedaż bezpośrednia - działalność, o której mowa w art. 1 ust. 3 lit. c-e rozporządzenia nr 853/2004 (w tym c) to bezpośrednie dostawy, dokonywane przez producenta, małych ilości surowców do konsumenta końcowego lub lokalnego zakładu detalicznego bezpośrednio zaopatrującego konsumenta końcowego). Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.p.p.z., produkty pochodzenia zwierzęcego mogą być przeznaczone do sprzedaży bezpośredniej, jeżeli przy ich produkcji zostały spełnione wymagania weterynaryjne określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 2. W myśl ust. 2 minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia: 1) wymagania weterynaryjne, jakie powinny być spełnione przy produkcji produktów i przez produkty, o których mowa w ust. 1, 2) wielkość produkcji produktów, o których mowa w ust. 1, jej zakres, obszar i wymagania weterynaryjne dla miejsc prowadzenia sprzedaży bezpośredniej - mając na względzie ochronę zdrowia publicznego, w tym potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego, oraz realizację celów określonych w przepisach Unii Europejskiej wydanych w zakresie higieny produktów pochodzenia zwierzęcego. Jak zasadnie wskazały organy orzekające w sprawie, w myśl art. 20 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, powiatowy lekarz weterynarii, na obszarze swojej właściwości prowadzi rejestr zakładów obejmujący zakłady: – będące gospodarstwami, na terenie których dokonuje się uboju zwierząt pochodzących z innych gospodarstw w celu pozyskania mięsa na użytek własny, – prowadzące sprzedaż bezpośrednią produktów pochodzenia zwierzęcego, – które podlegają rejestracji zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 852/2004, w tym prowadzących rolniczy handel detaliczny produktami pochodzenia zwierzęcego lub żywnością, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, i zakłady prowadzące działalność marginalną, lokalną i ograniczoną, oraz zakłady, dla których zatwierdzenie jest wymagane zgodnie z art. 6 ust. 3 lit. c rozporządzenia nr 852/2004, i zakłady zatwierdzone zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 853/2004, ze wskazaniem zakładów zatwierdzonych korzystających z krajowych środków dostosowujących, o których mowa w art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 853/2004, oraz wykazy wskazane w lit. b-c. Wydaje on również decyzje administracyjne w stosunku do zakładów, o których mowa w pkt 1, w sprawach określonych w pkt 2. W myśl ust. 4 art. 12, jeżeli prowadzenie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego ogranicza się do produkcji podstawowej podlegającej wpisowi do rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną, o którym mowa w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, to działalność taka nie podlega wpisowi do rejestru, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, z wyłączeniem prowadzenia działalności polegającej na utrzymywaniu drobiu w celu pozyskiwania jaj konsumpcyjnych przeznaczonych do wprowadzenia na rynek. Nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym zarzuty skargi dotyczące między innymi nieprawidłowego ustalenia przez organ I instancji okoliczności związanych z prowadzeniem działalności w zakresie rozmiaru sprzedaży bezpośredniej, co miałoby mieć, zdaniem skarżącego wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Z uzasadnienia decyzji nie wynika, iżby rozmiar sprzedaży w takim rozumieniu miał wpływ na wymiar kary. Wskazać przyjdzie, iż organ nie kwestionował wskazanej przez skarżącego w trakcie kontroli ilości pozyskanych z chowu kur niosek jaj. Jak wynika z protokołu kontroli skarżący wskazał, że pozyskuje dziennie około 200 jaj, które przeznaczał do sprzedaży bezpośredniej. Taka ilość jaj pozyskanych od drobiu, odpowiada warunkom określonym w § 3 pkt 7, § 4 pkt 5 lit. a w zw. z § 6 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 września 205r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej (Dz.U. poz. 1703) tj. 2450 sztuk tygodniowo - w przypadku jaj pozyskanych od drobiu. Odnosząc się do zapewnień skargi, że stado było chowane przez K. K. sposobem tradycyjnym, a wręcz ekologicznym, obsada na kurniku była odpowiednia, a wręcz komfortowa, jaja były zdrowe, smaczne, wskazać należy, iż te okoliczności nie stanowią bezpośrednio przesłanek wpływających uchylających odpowiedzialność administracyjną wynikającą z naruszenia przepisów w zakresie prowadzenia tego rodzaju działalności i zgłoszenia jej do rejestru, jak również innych wymagań weterynaryjnych, jakie powinny być spełnione przy produkcji jaj przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej, oraz wymagania weterynaryjne dla miejsc prowadzenia sprzedaży bezpośredniej tych produktów. W szczególności, wobec okoliczności stwierdzonych w protokole kontroli z [...] lutego 2017r. dotyczących: niezabezpieczenia fermy przed szczurami, braku badań wody zaopatrującej fermę świadczących o jej zdatności do picia, braku aktualnego badania lekarskiego skarżącego i ewentualnie innych osób mających dostęp do produkcji świadczącego o uprawnieniach zdrowotnych do prac na fermie oraz brak orzeczenia lekarskiego do celów sanitarno-epidemiologicznych, nie wykonywania badań w kierunku Salmonella w stadach kur niosek, stado bez znanego statusu epizootycznego, braku wymaganej rejestracji w rejestrze pozyskiwania jaj konsumpcyjnych Powiatowego Lekarza Weterynarii w B., oraz nie prowadzenie ewidencji sprzedaży jaj, Sąd wskazuje na przepisy rozdziału 8 ww. rozporządzenia z dnia 30 września 2015r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej. Skarżący prowadząc chów kur niosek celem pozyskania jaj, czyli produkcji jaj przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej powinien bowiem spełniać wszelkie wymagania weterynaryjne określone dla tego typu produkcji oraz miejsc prowadzenia sprzedaży bezpośredniej, w tym: - prowadzić i przechowywać dokumentację zawierającą informację o: 1) ilości sprzedanych produktów w danym tygodniu - w przypadku jaj pozyskanych od drobiu, 2) wynikach czynności sprawdzających, o których mowa w § 18. Dokumentację, przechowuje się przez rok następujący po roku, w którym została sporządzona, i udostępnia się na żądanie właściwego powiatowego lekarza weterynarii (§ 39), - przy produkcji i sprzedaży jaj przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej używać wody spełniającej wymagania określone dla wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (§ 11 ust. 1 w zw. z § 38 ust. 1), - osoby mające kontakt z produkcją i sprzedażą jaj przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej przy wykonywaniu czynności z tym związanych powinny posiadać orzeczenie lekarskie o zdolności do wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby, wydane na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (§ 13 pkt 2 w zw. z § 38 ust. 1), - sprawdzać 1) co najmniej raz w roku, czy woda spełnia wymagania określone dla wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, jeżeli pobiera wodę z własnego ujęcia w procesie produkcji lub sprzedaży bezpośredniej; 2) czy osoby mające kontakt z pozyskanymi produktami posiadają orzeczenie lekarskie, o którym mowa w § 13 pkt 2 (§ 18 w zw. z § 38 ust. 1) Organ wymierzając konkretną karę musi wykazać podstawę jej zastosowania oraz dlaczego nałożył karę w takiej, a nie w innej wysokości, właśnie by nie naruszyć zasady proporcjonalności kary do pełnionego czynu. Kara winna być proporcjonalna do popełnionego czynu w aspekcie niezbędności regulacji dla ochrony bezpieczeństwa żywności i zdrowia konsumentów, powinna także uwzględniać osiągnięcie zamierzonych skutków (celów), zachowanie proporcji pomiędzy efektami regulacji, a ciężarami. W ocenie sądu, zastosowana wobec skarżącego kara spełnia powyższe wymagania. Organ podał okoliczności, jakie brał pod uwagę przy miarkowaniu kary oraz to, że zbliżona jest ona do średniej wartości przewidzianej w rozporządzeniu. Organ jednoznacznie wskazał także na charakter naruszenia i zasady oraz cele wynikające z ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Błędnie skarżący utożsamia podstawy wymierzenia przedmiotowej kary pieniężnej ze spowodowaniem jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu osoby trzeciej. Istotą przewidzianych kar za delikty administracyjne o których mowa w art. 26 ust. 1 jest potencjalne zagrożenie dla dobra chronionego czyli bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Sąd zważył, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 i art. 15 k.p.a., jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, uchylił się bowiem od ponownego merytorycznego rozpatrzenia całokształtu sprawy rozpoznanej decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy błędnie zdaje się zakładać, że na skutek uprzedniej decyzji kasatoryjnej został zwolniony od tego obowiązku, co do kwestii uprzednio stwierdzonych. Takie założenie nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej wiązało się z uchyleniem uprzedniej decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazaniem sprawy administracyjnej w całości do ponownego rozpatrzenia. Ponowne rozpatrzenie obejmuje zatem sprawę administracyjną w całokształcie i obowiązkiem organu zarówno pierwszej instancji, jak i odwoławczego było takie jej rozpatrzenie. Oznacza to, iż rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy nie może ograniczyć się do konstatacji, iż wobec niezaskarżenia poprzedniej decyzji kasacyjnej strona zgadza się z jej argumentami. Błędne było w tej sprawie stanowisko Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, iż pozostało mu jedynie ocenić czy organ I instancji właściwie uzasadnił wysokość administracyjnej kary administracyjnej i czy wymierzył karę adekwatną do popełnionego deliktu administracyjnego. Mając jednak na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy, ustalony prawidłowo i niezmieniony stan faktyczny w zakresie niezbędnym do oceny przesłanek wymierzenia kary pieniężnej, powyższe uchybienie należy odczytywać raczej jako błędne uzasadnienie skarżonej decyzji przez organ odwoławczy, który jak wynika ze wskazanych motywów oceny prawidłowości wymierzenia kary wziął w tym zakresie wszystkie istotne okoliczności przedmiotowej sprawy administracyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wydając zaskarżoną decyzję organ Inspekcji Weterynaryjnej nie naruszył przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, zatem na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.