II SA/Bd 1480/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 marca 2011 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent G., działając na podstawie art. 7e ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. z 1999 r., Nr 101, poz. 1178 ze zm.), zwanej dalej "Prawem działalności gospodarczej", w związku z art. 66 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r., Nr 173, poz. 1808 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku K. B. z dnia [...] orzekł o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dokonanego w dniu [...] pod numerem [...], dotyczącego działalności: pośrednictwo handlowe artykułami branży przemysłowej, samochodami oraz częściami samochodowymi, zgłoszonej przez K. B., zam. K., ul. [...]. Od powyższej decyzji K. B. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., wnosząc o wykreślenie wpisu nr [...] z ewidencji działalności gospodarczej z dniem faktycznego zakończenia działalności gospodarczej, tj. z dniem 31 grudnia 1992 r. Skarżący wyjaśnił, że w latach 1991 - 92 prowadził w G. działalność gospodarczą (sklep przy ul. [...]), w związku z którą dokonano dwóch wpisów do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta G. - w dniu [...] pod nr [...] wpisano działalność polegającą na handlu artykułami branży przemysłowej pochodzenia krajowego i zagranicznego, a w dniu [...] pod nr [...] wpisano działalność scharakteryzowaną jako pośrednictwo handlowe artykułami branży przemysłowej, samochodami oraz częściami samochodowymi. Wpis nr [...] wykreślony został z ewidencji na jego wniosek z dniem 31 maja 1992 r. Skarżący był przekonany, że z tym też dniem wykreślony został z ewidencji wpis nr [...], jednakże tak się nie stało. Wskazał, że po 1992 r. nie prowadził już żadnej działalności gospodarczej, a z dniem 31 grudnia 1992 r. został wykreślony przez Urząd Skarbowy w G. z ewidencji podatników. Skarżący wytłumaczył, że wnosi o wykreślenie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dniem 31 grudnia 1992 r. z uwagi na fakt wszczęcia przez Powiatowy Urząd Pracy w G. postępowania wyjaśniającego mającego na celu zbadanie zasadności posiadania przez niego statusu osoby bezrobotnej, co nastąpiło w związku z uzyskaniem informacji o istnieniu przedmiotowego wpisu. Podniósł, iż nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zawartego w odwołaniu żądania spowoduje dla niego poważne konsekwencje, tzn. będzie musiał zwrócić kwotę odpowiadającą pobieranym przez 19 lat zasiłkom dla bezrobotnych oraz nie otrzyma dotacji na rozpoczęcie własnej działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., działając na podstawie art. 7b ust. 1, art. 7e ust. 1 pkt 1, art. 7g ust. 1 Prawa działalności gospodarczej oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta G. z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy, po przytoczeniu treści stosownych przepisów Prawa działalności gospodarczej, stwierdził, iż organ I instancji w sposób właściwy dokonał ustalenia stanu faktycznego i prawnego w przedmiotowej sprawie, dokonując wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dotyczącego skarżącego zgodnie z obowiązującymi przepisami i z uwzględnieniem stanu faktycznego sprawy. Podkreślono, że nie ma możliwości wydania decyzji, w drodze której następowałoby wykreślenie określonego podmiotu z ewidencji działalności gospodarczej z mocą wsteczną, w związku z czym nie można uczynić zadość żądaniu odwołującej się strony. Kolegium zauważyło, że skarżący zarówno w okresie od 1992 r. do dnia złożenia wniosku w sprawie wykreślenia przedmiotowego wpisu, jak i w toku toczącego się postępowania administracyjnego, nie podjął jakichkolwiek czynności zmierzających do wykazania, iż wykreślenie dotyczącego jego osoby wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nastąpiło w sposób niewłaściwy. Pomimo stosownego wezwania skarżący nie przedłożył oryginałów dokumentów związanych z toczącym się w 1992 r. postępowaniem w sprawie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej dotyczącego go wpisu, zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...]. Organ odwoławczy wskazał również, że w toku postępowania odwoławczego podjął szereg czynności zmierzających do całościowego i kompleksowego wyjaśnienia okoliczności sprawy i wydania właściwej decyzji. W ramach wszczętego z urzędu postępowanie badano dopuszczalność stwierdzenia nieważności wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonanego w dniu [...] pod nr [...]. Ustalono jednakże, iż w okresie, w którym dokonano tego wpisu, obowiązywały przepisy ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, zaś pod rządami tej ustawy wpis do ewidencji działalności gospodarczej nie następował w formie decyzji administracyjnej, lecz posiadał charakter czynności materialno-technicznej. Wobec niedopuszczalności stwierdzenia nieważności tego rodzaju czynności postępowanie umorzono. Na decyzję organu II instancji K. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zdaniem skarżącego organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w odpowiednim zakresie, w szczególności nie uzyskał oryginału decyzji z dnia [...], na mocy której wykreślono prowadzone przez niego przedsiębiorstwo z ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto skarżący zauważył, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji błędnie wskazał jego adres i numer wpisu objętego żądaniem wykreślenia z ewidencji. Wskazał na możliwość stwierdzenia nieważności objętej skargą decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Ponownie wniósł o wykreślenie wpisu nr [...] z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 31 grudnia 1992 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na gołosłowność zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Kolegium wskazało, iż brak w aktach sprawy oryginału decyzji z dnia [...] stanowi okoliczność, na którą nie miało wpływu. Wyjaśniło również skarżącemu wątpliwości związane z oznaczeniem decyzji organu I instancji i numerem wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Stwierdziło, że błędne wskazanie adresu skarżącego w zaskarżonej decyzji nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, a orzeczenie zostało wysłane na właściwy adres i skutecznie doręczone stronie skarżącej. Organ odwoławczy ocenił ponadto, iż nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jedną z form sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej w ramach postępowania sądowoadministracyjnego jest rozpoznawanie skarg na ostateczne decyzje administracyjne. Sąd ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie administracyjne. Kontrolując legalność decyzji wydanych w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego uwzględnieniem skargi. Uchybienia, na które powołuje się skarżący w treści skargi, są nieistotne i nie mają wpływu na wynik sprawy. Nie miały również miejsca w rozpatrywanym przypadku okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 k.p.a. Błędy popełnione w numerze wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oraz w adresie zamieszkania skarżącego stanowią omyłki pisarskie, w związku z czym nie są to uchybienia skutkujące uwzględnieniem skargi. Podkreślić należy, iż nie została spełniona przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., nakładająca na organ administracji publicznej obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji, która w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. W powyższym przepisie nie chodzi bowiem o sytuacje, w których adresat decyzji w wyniku jej wykonania poniesie konsekwencje w postaci negatywnych dla siebie skutków procesowych, np. zostanie zobowiązany do zwrotu nienależnie pobranych pieniędzy. Przepis ten dotyczy sytuacji, w których w wyniku wydania decyzji i jej wykonania dojdzie do popełnienia czynu zagrożonego karą. W doktrynie podaje się, że: "Dotyczy to takich sytuacji, gdy karą zagrożony jest nie sam fakt podjęcia rozstrzygnięcia, lecz przystąpienie do jego realizacji. (...) Przez czyn zagrożony karą należy przy tym rozumieć każdy czyn zagrożony karą, tj. przestępstwo czy wykroczenie oraz czyn zagrożony karą administracyjną" - vide: Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz bieżący do art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), System Informacji Prawnej Lex 2010. Nie może zostać również uwzględniony skierowany przez skarżącego do Sądu wniosek o wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dotyczącego jego osoby. Sąd administracyjny nie posiada uprawnień do orzekania merytorycznego, a żądnie skarżącego dotyczy zajęcia stanowiska merytorycznego. Dokonana przez Sąd analiza akt sprawy potwierdziła zgodność z prawem badanych rozstrzygnięć. Z akt administracyjnych wynika, że w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] Kierownik Wydziału Gospodarki Miejskiej wydał zaświadczenie z dnia [...], nr ew. [...], o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, w którym określona została działalność: pośrednictwo handlowe artykułami branży przemysłowej, samochodami oraz częściami samochodowymi. Organy administracji w toku postępowania ustaliły, że nie miało miejsca wcześniejsze wykreślenie powyższej działalności z ewidencji. Natomiast dokumenty dotyczące działalności wpisanej do ewidencji działalności gospodarczej pod nr ew. [...] w dniu [...] po przekazaniu do archiwum zakładowego uległy zniszczeniu z uwagi na obowiązującą kategorię archiwalną. W aktach sprawy znajduje się jednak nieuwierzytelniona kserokopia decyzji z dnia [...], na mocy której wykreślono przedmiotowy wpis z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 31 maja 1992 r. w związku z oświadczeniem przedsiębiorcy o rezygnacji z prowadzenia działalności gospodarczej. Decyzja ta nie dotyczy działalności o nr ew. [...]. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż pierwszym przejawem woli potwierdzającym rezygnację z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej przedsięwzięcia zarejestrowanego pod nr [...] było oświadczenie złożone przez skarżącego w Urzędzie Skarbowym w dniu [...]. Organ I instancji postąpił zgodnie z prawem dokonując w dniu [...] (data orzeczenia) niezwłocznego wykreślenia działalności wpisanej pod nr ew. [...] z ewidencji działalności gospodarczej. Stanowisko organu odpowiada przepisom prawa, ponieważ zgodnie z art. 7e ust. 1 pkt 1 Prawa działalności gospodarczej wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. W świetle obowiązujących przepisów nie jest zatem możliwe wykreślenie działalności gospodarczej z datą wsteczną. Dopiero zawiadomienie o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej daje podstawę do wykreślenia wpisu. Stanowisko to zostało ponadto przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (przed reformą) w latach 90-tych XX wieku (por. np.: wyrok z dnia 28 września 1992 r., sygn. akt II SA 462/92; wyrok z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt II SA 124/99; publikowane w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl); jest ono również obecnie powszechnie akceptowane w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1709/09, publikowane j.w.). W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.