II SA/Bd 1531/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia Leszek Tyliński po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. U. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1531/13 w sprawie ze skargi B. U. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami postanawia odmówić wykładni wyroku. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1531/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną przez B. U. decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Pismem z dnia 10 czerwca 2014 r. B. U., na podstawie art. 158 ustawy P.p.s.a. wniosła o wykładnię powyższego wyroku wskazując na wątpliwości dotyczące błędnych założeń dokonanych przez WSA w Bydgoszczy jak również uprzednio NSA w wyroku z dnia 8 października 2013r., który związał sąd orzekający w niniejszej sprawie ponownie. Zdaniem skarżącej wyrok jest niepełny, jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, zarówno w zakresie sentencji jak i uzasadnienia, który budzi wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Uzasadnienie wyroku nie wskazuje na ocenę przez Sąd I instancji całokształtu okoliczności i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a więc nie wyjaśnia podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia, w związku z czym wymaga wykładni. W uzasadnieniu wniosku o wykładnię skarżąca obszernie przedstawiła stan faktyczny sprawy, powielając w zasadzie jego własną ocenę prezentowaną w toku postępowania, na tym tle prowadzi polemikę ze stanowiskiem i ustaleniami Sądu zaprezentowanym w wyroku z dnia 9 kwietnia 2014 r. oraz dokonuje krytycznej analizy treści uzasadnienia wyroku jak również uprzednich wyroków tutejszego Sądu jak i NSA. Podniesione przez stronę argumenty wskazują, że w istocie inaczej rozumie ona znaczenie kwestionowanych fragmentów uzasadnienia wyroku, których wykładni się domaga, lecz zaprezentowanego stanowiska Sądu konsekwentnie nie podziela. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: P.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a wiec taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposoby jego wykonania. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i uzasadnienie rozstrzygnięcia. W trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). W doktrynie podkreśla się, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie w wyjątkowych okolicznościach (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia nie może prowadzić bowiem do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 9 kwietnia 2014 r. W przedmiotowej sprawie sentencja wyroku z dnia 9 kwietnia 2014r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, wynik jest bowiem jednoznaczny - uwzględniając skargę Sąd uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, uzasadnienie powyższego wyroku wraz z wynikającymi z niego wskazaniami dla organu co do dalszego postępowania, jest również sformułowane w sposób jasny, niebudzący wątpliwości. Wyraźnie zostały w nim wskazane i opisane naruszenia prawa do jakich doszło przy wydaniu zaskarżonych decyzji. Ponownie podkreślić należy, że przedmiotem wniosku zgłaszanego w trybie art. 158 P.p.s.a. mogą być tylko wątpliwości odnoszące się do orzeczenia sądu administracyjnego, nie zaś samo w sobie wyjaśnienie sposobu dalszego postępowania w innej sprawie administracyjnej i sposobu jej rozstrzygnięcia. Wątpliwości, co do treści uzasadnienia wyroku, warunkujące potrzebę dokonania jego wykładni, muszą być ściśle związane z samą motywacją orzekającego sądu. Mając na uwadze treść wniosku o wykładnię wyroku stwierdzić przyjdzie, iż jego analiza prowadzi do wniosku, iż jego istota nie jest związana z wątpliwościami skarżącej co do treści rozstrzygnięcia, lecz krytyką i kontestowaniem motywów i merytorycznego rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, co sprzeczne jest z istota instytucji procesowej – wniosku o wykładnię wyroku. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Pozbawione podstaw prawnych jest szczególnie domaganie się przez stronę pozornie dokonania wykładni wyroku zmierzające w istocie do usunięcia zaistniałych zdaniem wnioskodawcy błędów merytorycznych w uzasadnieniu wyroku, co nie mieści się w pojęciu wykładni wyroku. Taki charakter posiadają zarówno przedstawione w punktach pytania skarżącej, jak również uzasadnienie wniosku, w którym skarżąca przestawia swój pogląd na temat okoliczności niniejszej sprawy jak również dokonała swojej oceny wyroku z dnia 9 kwietnia 2014 r. w kontekście analizowanej własnej oceny okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Podejmowana przez skarżącą próba zakwestionowania prawidłowości ww. orzeczenia w drodze wniosku o jego wykładnię jest niedopuszczalna, bowiem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z powodu jego niezgodności z prawem strona może kwestionować w drodze skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym została pouczona. Marginalnie należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że w dniu 27 czerwca 2014r. B. U. wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 9 kwietnia 2014r. zarzucając naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.