II SA/Bd 1547/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] r. sygn. akt II W 590/13 skarżący E. P. został uznany winnym popełnienia wykroczenia polegającego na prowadzeniu w dniu [...] r. w stanie po użyciu alkoholu samochodu osobowego. W związku z otrzymaną informacją o kierowaniu przez skarżącego pojazdem w stanie po użyciu alkoholu, Starosta I. decyzjami z dnia [...] r. skierował skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz psychologicznych do kierowania pojazdami. Wobec nie przestawienia w wymaganym terminie (do [...] r.) orzeczeń o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz psychologicznych do kierowania pojazdami Starosta I. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 ze zm.) orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii B. Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna dnia [...] r. W dniu [...] r. skarżący przedłożył Starości I. orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. oraz orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] r., stwierdzające brak przeciwwskazań odpowiedziano zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Decyzją z dnia [...] r. Starosta I., w oparciu o art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz 102 ust. 2 ww. ustawy o kierujących pojazdami, skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii B, w związku z pozbawieniem skarżącego prawa jazdy na okres dłuższy niż rok, na skutek tego, iż od dnia, kiedy decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy stała się ostateczna do dnia wykonania badań i dostarczenia organowi orzeczeń lekarskich i psychologicznych upłynął okres przekraczający rok. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej też SKO) z dnia [...] r. ww. decyzja Starosty została utrzymana w mocy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta I., na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 627 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o kierujących pojazdami), cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że skarżący nie poddał się w wyznaczonym terminie kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B, na które został skierowany decyzją z dnia [...] r. W odwołaniu od ww. decyzji skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja została podjęta bez żadnego uzasadnienia, gdyż podstawą cofnięcia uprawnienia było nieprzystąpienie przez niego do egzaminu kontrolnego, do którego prawnie nie powinien on przystąpić. Zaznaczył, że wykonał badania lekarskie, na które został skierowany, że badania te złożył w Starostwie i że dopiero wówczas poinformowano go o zatrzymaniu prawa jazdy i skierowaniu na egzamin kontrolny. W jego ocenie, o takich decyzjach powinien być poinformowany wcześniej, a nie w momencie odbioru skierowania na badania lekarskie. Podkreślił, że poinformowano go, iż badania może wykonać w dowolnym terminie i że po dostarczeniu wyników badań prawo jazdy zostanie mu natychmiast wydane. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył okoliczności faktyczne sprawy oraz powołał się na przepisy art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d oraz art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. W ich świetle podkreślił, że decyzją z dnia [...] r. skarżący został skierowany na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie prawa jazdy kategorii B, w związku z pozbawieniem go prawa jazdy na okres dłuższy niż jeden rok, że decyzja z dnia [...] r. została utrzymana w decyzją SKO z dnia [...] r., że decyzja SKO jest decyzją ostateczną i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego oraz, że skarżący pomimo skierowania go na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy nie przystąpił do egzaminu. Organ II instancji podkreślił, że w sytuacji, gdy skarżący nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu swoich kwalifikacji w zakresie kategorii B prawa jazdy, Starosta I. był zobligowany cofnąć uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi na podstawie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami. Na powyższą decyzję SKO skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w B.. Zaskarżając w całości decyzję SKO skarżący zarzucił organowi nie uwzględnienie podniesionych w odwołaniu argumentów. Zdaniem skarżącego, cofnięcie mu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B było bezpodstawne i bezprawne, gdyż musiałby on przystąpić do egzaminu kontrolnego, na który został skierowany decyzją, która została przez niego zaskarżona do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji, Sąd nie dopatrzył się przy ich wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie, co należy podkreślić, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty I. z dnia [...] r., którą organ cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B. Stan faktyczny, który legł u podstaw zaskarżonej decyzji jest niesporny w sprawie. Skarżący decyzją Starosty I. wydaną w dniu [...] r. został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego w związku z pozbawieniem go prawa jazdy na okres przekraczający rok. Okoliczność pozbawiania skarżącego prawa jazdy na okres przekraczający rok nie była przez stronę kwestionowana i znajduje potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. Z powodu nie zgłoszenia się skarżącego we wskazanym w decyzji terminie na egzamin państwowy, organ wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, zakończone decyzją cofającą skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B,. Jak wynika ze stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji przepisu art. 103 ust. 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy, który miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lib b. Z kolei na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba ubiegająca się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, którego była pozbawiona na okres przekraczający rok. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, o której mowa w art. 103 ust. 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami ma charakter decyzji związanej, na co wprost wskazuje zawarte w art. 103 ust. 1 sformułowania "starosta wydaje decyzję administracyjną". Oznacza to, że organ administracyjny nie działa w takim przypadku w ramach uznania administracyjnego. Przy stwierdzeniu zatem okoliczności określonych w ww. przepisie, organ administracyjny zobowiązany jest do cofnięcia uprawnień osobie, która pomimo skierowania nie zgłosiła się na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a tym samym stwarzać może zagrożenie zarówno dla siebie jak i innych uczestników ruchu drogowego. Bezspornym w sprawie jest, iż skarżący w wyznaczonym w decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy z dnia [...] r. terminie 30 dni nie poddał się egzaminowi, na który został skierowany mocą ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] r. o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] r. Tym samym Starosta I. formalnie uprawniony był i jednocześnie zobowiązany do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień. Okoliczność natomiast, że skarżący po utrzymaniu w mocy przez SKO decyzji kierującej go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wniósł do tut. Sądu skargę nie oznacza, że decyzja SKO z dnia [...] r. nie miała w dniu wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami przymiotu decyzji ostatecznej. W takich okolicznościach Starosta I. był zatem zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W przypadku natomiast ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi strony na decyzję SKO z dnia [...] r. skarżącemu służy środek prawny w postaci wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, oparty na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 8 kpa. W tym stanie rzeczy, uznając że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) oddalił wniesioną w sprawie skargę.