II SA/Bd 1581/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2014r. sprawy ze skargi I.S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] października 2013r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy na zalesienie gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2013r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz skarżącego I.S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. z siedzibą w S. na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 15 i art. 31 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173), dalej zwanej ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, § 13 ust. 2 w zw. z § 8 ust. 1, 2, 7, § 17 pkt 1, § 18 ust. 1 pkt 2, § 19 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 48, poz. 390), dalej zwanym rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r., art. 104 § 1, art. 107 oraz art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej powoływanej jako k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie oraz oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia z dnia [...] maja 2013 r. złożonych przez I. S. przyznał płatność z tytułu: 1. wsparcia na zalesienie w wysokości [...] zł, płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia - kwota ta uwzględniała zmniejszenie o 50% z powodu braku dowodu zakupu sadzonek; 2. premii pielęgnacyjnej w wysokości [...] zł, płatne corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; 3. premii zalesieniowej w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2013 r. na założonej uprawie leśnej przeprowadzona została wizytacja terenowa, z której sporządzony został raport z czynności kontrolnych. W trakcie wizytacji terenowej inspektorzy terenowi stwierdzili: - powierzchnię ogólną zalesienia wynoszącą [...] ha - zgodna z deklarowaną, - rolnik nie udokumentował zakupu sadzonek, w związku z czym został zastosowany kod pokontrolny ZGR 12. Według wskazań inspektorów terenowych producent rolny powinien zakupić łącznie dla wszystkich zakładanych w 2013 r. upraw leśnych sadzonki świerku w ilości 2.200 szt., natomiast z przedstawionych dokumentów zakupu sadzonek wynika, że nabył 2.100 szt. sadzonek świerku. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. pomoc na zalesianie obejmuje: wsparcie na zalesianie - stanowiące jednorazową, zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną w pierwszym roku, licząc od dnia wykonania zalesienia; premię pielęgnacyjną - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów prac pielęgnacyjnych oraz ochrony uprawy leśnej przed zwierzyną w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 5 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia; - premię zalesieniową - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu utraconych dochodów wynikających z przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 15 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia. Zgodnie z § 8 ust. 7 cyt. rozporządzenia, wysokość stawek pomocy na zalesianie oraz szczegółowy sposób obliczania wsparcia na zalesienie i premii pielęgnacyjnej (...) są określone w załączniku nr 4 do w/w rozporządzenia. Zgodnie z § 17 pkt 1 w/w rozporządzenia, rolnik, któremu przyznano pomoc na zalesianie, do zakończenia realizacji planu zalesienia przechowuje dowody zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów. Uwzględniając § 19 ust. 1 rozporządzenia w przypadku, gdy premia pielęgnacyjna za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie nie zostały wypłacone i zachodzą przesłanki ich zwrotu określone w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, premia pielęgnacyjna za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesianie podlegają zmniejszeniu zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia. § 18 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia mówi, że rolnik zwraca premię pielęgnacyjną za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesianie w wysokości, która jest określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia, jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że nie posiada dokumentów, o których mowa w § 17 pkt 1. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane zapisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. wysokość wsparcia na zalesienie zgodnie z deklaracją winna wynosić [...] zł. W związku z zastosowaniem litery prawa ujętej w § 19 ust. 1 rozporządzenia nałożono sankcję w wysokości 50% wsparcia na zalesienie ze względu na brak dowodów zakupu sadzonek, co skutkuje przyznaniem do płatności po zastosowaniu zmniejszenia kwoty [...] zł. Decyzja dotyczyła zalesienia działki ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny B., gmina T., objętego Planem zalesienia Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. sporządzonym przez Nadleśnictwo S. Odwołanie od powyższej decyzji złożył I. S. wnosząc o jej uchylenie w części przyznającej wsparcie na zalesienie w pomniejszonej wysokości. Decyzji zarzucił naruszenie art. 7 Konstytucji oraz art. 7, art. 11, art. 77 i art. 107 k.p.a. i bezpodstawne zastosowanie § 18 i § 19 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że w dokumencie pokontrolnym dokonano skreśleń, poprawek i dopisków niezgodnie z art. 71 k.p.a. Ponadto nie rozpatrzono jego pisma z dnia [...].07.2013 r. naruszając art. 77 § 1 k.p.a. Organ nie uzasadnił, dlaczego dał wiarę dokumentom pokontrolnym, a nie dano wiary jego wyjaśnieniom naruszając tym art. 107 § 3 k.p.a. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. decyzją z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że I. S. we wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2012 (Schemat I - zalesianie gruntów rolnych) zadeklarował wykonanie zalesienia na działce ewidencyjnej o nr [...]. Powierzchnia przeznaczona do zalesienia wynosiła [...] ha. Kontrola na miejscu przeprowadzona w dniu [...].06.2013 r. wykazała, że producent wykonał zalesienie na zadeklarowanej powierzchni. Kontrola w zakresie pozostałych wymagań i zobowiązań podjętych przez producenta wykazała jednak, że producent nie posiada wystarczającej ilości dowodów zakupu sadzonek świerku. Producent przedłożył dokumenty potwierdzające zakup 500 szt. świerku. Tymczasem wg planu zalesienia z dnia [...].07.2012 r. producent winien zakupić 600 sztuk sadzonek świerku. Zgodnie z przepisem § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r., rolnik, któremu przyznano pomoc na zalesianie, do dnia zakończenia realizacji planu zalesienia przechowuje dowody zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów. Przepis § 18 ust. 1 w/w rozporządzenia stanowi, że rolnik zwraca premię pielęgnacyjną za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie w wysokości, która jest określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia, jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że: nie realizuje planu zalesienia; nie posiada dokumentów, o których mowa w § 17 pkt 1. Z kolei załącznik nr 6 "Wysokość zmniejszeń lub zwrotu wsparcia na zalesianie i premii pielęgnacyjnej" do w/w rozporządzenia określa, że brak dowodu zakupu sadzonek skutkuje zmniejszeniem wysokości wsparcia na zalesianie o 50%. Zgodnie z treścią postanowienia Nr [...] z dnia [...].09.2012 r. o spełnieniu warunków do przyznania pomocy na zalesianie, I. S. zobowiązany był do założenia uprawy leśnej w terminie określonym w planie zalesienia oraz zgodnie z wytycznymi zawartymi w planie zalesienia. Jedną z wytycznych było zalesienie deklarowanej działki ewidencyjnej m.in. przy użyciu 600 sztuk świerku. I. S. ani w piśmie z dnia [...].07.2013 r., ani w złożonym odwołaniu nie odniósł się do faktu braku dowodów zakupu 100 sadzonek świerku, które były wskazane w planie zalesienia. Fakt zalesienia zgodnie z planem zalesieniowym (m.in. przy użyciu 600 szt. sadzonek świerku) został potwierdzony zarówno przez Nadleśniczego Nadleśnictwa S., jak i w drodze weryfikacji terenowej z dnia [...].06.2013 r. Fakt braku dowodów zakupu 100 szt. sadzonek ma szczególne znaczenie w kontekście treści § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. Zgodnie z tym przepisem pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, z wyłączeniem jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, zarządzających mieniem Skarbu Państwa na podstawie przepisów o lasach, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli zobowiązał się do: a) wykonania zalesienia gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej przez 5 lat od dnia wykonania zalesienia - zgodnie z planem zalesienia, o którym mowa w przepisach o lasach. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia, określającym elementy planu zalesienia, zawarte w nim powinny być m.in. (pkt 5) określenie odległości między sadzonkami drzew i krzewów (więźby), warunków techniczno-produkcyjnych sadzonek, liczby sadzonek na hektar, liczby sadzonek potrzebnych do zalesienia oraz formy zmieszania gatunków drzew i krzewów. Podkreślenia wymaga konieczność określenia warunków techniczno-produkcyjnych sadzonek, która jest możliwa do zweryfikowania właśnie na podstawie dowodów zakupu, do których przechowywania obliguje wnioskodawcę § 17 przedmiotowego rozporządzenia. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów strony organ II instancji wskazał, że nie uzasadniają one uznania odwołania. Co do skreśleń, poprawek i dopisków w protokole z kontroli stwierdzić należy, że zostały one wprowadzone w wyniku kontroli formalnej raportu. Po ich weryfikacji organ stwierdził, że nie wpływają one w żaden sposób na ustalenia pokontrolne, będące podstawą do rozstrzygnięcia sprawy. Producent nie wskazał na żadne konkretne przypadki poprawek i dopisków, biorąc jednak pod uwagę treść pisma strony z dnia [...].07.2013 r. należy podkreślić, że wprowadzenie zapisów GR5 zamiast GR1 i kodu błędu ZGR12 było konsekwencją stwierdzonego w formularzu kontroli wsparcia na zalesianie braku dowodów zakupu 100 szt. sadzonek świerku. Z opisu znaczenia kodów pokontrolnych wynika, że kod ZGR 12 oznacza, iż rolnik nie udokumentował zakupu sadzonek, natomiast kod GR 5, iż stwierdzono uchybienia szczegółowe. W przedmiotowym przypadku owym uchybieniem szczegółowym był właśnie brak dowodu zakupu sadzonek, wskazany w pierwotnej wersji protokołu. Co do zarzutu nie rozpatrzenia pisma z dnia [...].07.2013 r. należy zgodzić się, że istotnie wydanie decyzji nastąpiło przed rozpatrzeniem przedmiotowego pisma przez Kierownika BKM OR. Przyjmując nawet ten fakt za uchybienie art. 77 § 1 k.p.a. trzeba jednak podkreślić, że pozostaje to bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji. I. S. w przedmiotowym piśmie nie zakwestionował braku dowodu zakupu 100 szt. sadzonek świerku, wskazał jedynie na fakt, że udokumentowana ilość sadzonek, przy zachowaniu więźby sadzenia, wystarczyła na zalesienie całej deklarowanej powierzchni. Ponadto pismem z dnia [...].08.2013 r. Kierownik BKM nie uznał zastrzeżeń strony. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest co do swej istoty prawidłowe. Bez znaczenia w przedmiotowej sprawie pozostają okoliczności podniesione w odwołaniu, gdyż nawet uznanie wskazanego w pkt 2 odwołania uchybienia nie spowodowałoby zmiany rozstrzygnięcia. Uznając wadliwość trybu wydania decyzji przed rozpatrzeniem zastrzeżeń strony do wyników kontroli należy stwierdzić, że nie powoduje to zakwestionowania rozstrzygnięcia co do jego istoty. Wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji oparł się na zapisach protokołu z kontroli. Wskazać należy, że zgodnie z art. 31 ust. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich osoba wykonująca czynności kontrolne sporządza z tych czynności raport. Raport ten jako dokument urzędowy, zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie, przez powołane do tego organy i w ich zakresie działania. Raport powinien spełniać wymagania określone przepisami, a zatem powinien m.in. umożliwiać wgląd w szczegóły przeprowadzonych kontroli, wskazywać wyniki kontroli oraz wykryte niezgodności. Tylko tak sporządzony raport korzysta z domniemania prawdziwości. W przedmiotowej sprawie w/w warunki zostały spełnione. Dodatkowo wskazać należy, że uwagi strony do protokołu zostały w całości odrzucone. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył I. S. zarzucając jej naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w 2013 r. dokonał zalesienia gruntów rolnych w oparciu o trzy plany zalesienia. Plany te przewidywały min. zalesienia powierzchni [...] ha sadzonkami świerku. Według planów do zalesienia tej powierzchni potrzeba było 2.200 szt. świerku przy przyjętej więźbie sadzenia 1,5 x 1,3 m. Wyliczenia te były prawidłowe i zgodne z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia przy założeniu, że przyjęta więźba sadzenia i odległości od działek sąsiadujących wynosiłyby 1,5 m. W trzech planach odległość sadzenia od sąsiadujących działek nie stanowiących gruntu leśnego wynosi 3 m. Na długości 195 m wielkość ta powinna zostać pomniejszona o 130 szt. Wymóg 3 m od granicy sąsiedniej działki użytkowanej jako grunt rolny został określony w planie zalesienia. Posadzone zostały jedynie zakupione i udokumentowane sadzonki. Pozostało kilka sztuk uszkodzonych. Organ I instancji, jak i organ II instancji w żaden sposób nie wykazały, że zostało faktycznie wysadzonych więcej sadzonek, niż zakupiono. Organy w sposób dokładny i wyczerpujący nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Nie zmierzono faktycznie posadzonej powierzchni świerku i ile sztuk zostało posadzonych. Hipotetycznie przyjęto, że zostało posadzonych więcej, niż wynosi udokumentowany zakup. Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów zgłoszonych do protokołu pokontrolnego. Zarzuty do protokołu rozpatrzył już po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Organ odwoławczy nie odniósł się również do zarzutu dopisków i poprawek w protokole pokontrolnym już po podpisaniu przez skarżącego. Nie zbadał też, czy dopiski i poprawki miały wpływ na wyniki sprawy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy i co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c i art. 135 p.p.s.a. stanowi podstawę do ich uchylenia. Z treści zastosowanych przez organ § 19 ust. 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 i § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 19 marca 2009 r. oraz załącznika nr pkt 1 załącznika do ww. rozporządzenia wynika, że w przypadku, gdy rolnik nie posiada dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów, premia pielęgnacyjna za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie podlegają zmniejszeniu o 50%. Sporne w sprawie było to, czy skarżący wykonał plan zalesienia, tj. posadził łącznie 2.200 szt. (a w niniejszej sprawie 600 szt.) świerku i nie przedłożył dowodu zakupu takiej ilości sadzonek (jak wywodzi organ), czy też, jak twierdzi skarżący, posiada dowód zakupu na wszystkie zakupione i zasadzone sadzonki. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organu, na podstawie akt sprawy nie można w sposób jednoznaczny ustalić tego, jaką ilość drzew skarżący zasadził na działkach wskazanych w raporcie z czynności kontrolnych. Z raportu tego wynika (k. 61, 63 akt adm.), że kontroli poddano działkę nr [...] o pow. [...] ha, na której, jak ustalono, zasadzono m.in. 600 szt. świerku. Okoliczność ta wynika z wyliczenia zawartego w raporcie zawierającego dane o powierzchni i gęstości nasadzenia. Z kolei z dalszej części protokołu (k. 63v. akt adm.) wynika z kolei, że na działce [...] zasadzono 600 szt. świerku (a więc zgodnie z powyższym zapisem raportu na k. 63) oraz na działkach nr [...] – 700 sz. świerku i nr [...] – 900 szt. świerku. Zaznaczyć przy tym należy, że ww. zapisy na k. 63v. zostały przekreślone dużą literą "Z", a następnie to skreślenie również zostało najprawdopodobniej przekreślone, chociaż pozostaje to jedynie w sferze domysłów, ponieważ okoliczność ta nie wynika wprost z treści raportu. Co należy szczególnie podkreślić, powyższe skreślenia nie są zaopatrzone żadnymi omówieniami czy też podpisami osób ich dokonujących. Z analizowanego raportu nie wynika również to, na jakiej podstawie ustalono ilość nasadzeń na działce nr [...] (tak, jak uczyniono to w przypadku działki nr [...]). Zwrócić też trzeba uwagę na to, że na k. 63v. dwukrotnie ujęto działkę nr [...], przy czym raz ilość nasadzeń określono na 600, a następnie na 900 sztuk. Sąd podziela pogląd zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że sporządzony raport z kontroli stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. Jak zaznaczył organ, stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie (...). Mając na uwadze wskazane wyżej skreślenia znajdujące się w analizowanym raporcie, nie można uznać, że został on sporządzony w przepisanej formie. Podkreślić trzeba, że w aktach sprawy (k. 7 akt. adm.) znajduje się specyfikacja, będąca dowodem zakupu przez skarżącego 600 szt. świerku oraz 1200 szt. najprawdopodobniej brzozy. Z kolei z planu zalesienia Nr [...] dotyczącego analizowanej działki nr [...] (k. 23 akt adm.) oraz Aneksu nr 1 do niego (k. 49-52) wynika, że winno być na niej zasadzone 600 szt. świerku (tabela nr 4 k. 16 akt. adm.). Zatem ilość nasadzeń wynikająca z planu zgadza się co do zasady z ilością sztuk nasadzeń wynikającą z raportu (abstrahując od tego, że z raportu wynikają w tym zakresie różne dane – 600 lub 900 szt.) i taka też ilość zakupionego przez skarżącego materiału nasadzeniowego wynika z dowodu zakupu, tj. 600 szt. świerku (k. 7 akt. adm.). Niezrozumiałe w tym kontekście jest twierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżący przedstawił dowód zakupu jedynie 500 szt. świerku. W oparciu o powyższe dane nie sposób ustalić, jaka rzeczywiście ilość drzew została nasadzona na działce [...] oraz w jaki sposób ustalono ilość nasadzeń na działce nr [...]. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, dotyczy ona działki nr [...]. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że organ w przedmiotowej sprawie dokonał łącznej oceny trzech różnych spraw dotyczących trzech różnych wniosków skarżącego dotyczących również zalesienia świerkiem innych działek. Łącznie w tych trzech sprawach skarżący winien zasadzić, jak twierdzi organ (chociaż nie wynika to w żaden sposób z akt sprawy), 2.200 szt. świerku, natomiast skarżący posiada dowód zakupu jedynie na 2.100 szt. świerku (również ta okoliczność nie wynika z akt sprawy, ponieważ znajduje się w nich jedynie dowód zakupu 600 szt. świerku). Organ arbitralnie przyjął przy tym, że 100 brakujących sztuk świerku dotyczy właśnie działki nr [...], chociaż w aktach sprawy znajduje się dowód zakupu 600 szt., czyli dokładnie tylu, ile wynika z planu zalesienia oraz z raportu. Rozpoznając sprawę Sąd wziął od uwagę to, że zasada określona w art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich stanowi odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z drugiej strony jednak organ stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i takiemu obowiązkowi organ w niniejszej sprawie nie podołał. Niewątpliwie zebrany materiał dowodowy, pod warunkiem że znajdowałby się w aktach sprawy i przy jego prawidłowej analizie pozwoliłby organowi na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powiązanie przez stronę uchybień organów z zarzutami naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zauważyć należy, że ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, w stosunku do reguł określonych w k.p.a., modyfikuje w sposób istotny obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania (por. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 770/11, Lex nr 1266754). W szczególności organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), co wskazuje, jak to już wyżej wskazano, na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 88/11, Lex nr 1148355). W związku z tym nie były zasadne zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ nie naruszył również art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie wskazane w nim elementy, inną natomiast kwestią jest logika zawartych w nim wywodów i prawidłowość ustalenia stanu faktycznego. Natomiast w świetle wcześniejszych rozważań Sądu za zasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a. oraz § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ w prawidłowy sposób ustali stan faktyczny w oparciu o cały dostępny materiał dowodowy, w szczególności dokona analizy ilości zasadzonych drzew na innych działkach, których również dotyczyły wnioski skarżącego o przyznanie pomocy na zalesienie oraz jaka ilość sadzonek wynika z dotyczących ich planów zalesienia. W przypadku ustalenia, że skarżący nie posiada dowodów zakupu na wszystkie zasadzone sadzonki, organ wyraźnie określi, której działki dotyczy ta okoliczność wyjaśniając przyczyny tego. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. z uwzględnieniem uiszczonego przez skarżącego wpisu w kwocie [...] zł (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193).