II SA/Bd 1584/13

Dnia 19 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 roku sprawy ze skargi ,, D. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania części budynku oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]2013 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 83 ust. 1 i art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2010 r., poz. 1623; ze zm.) – dalej zwana: "ustawa Prawo budowlane", wymierzył inwestorowi – [...] sp. z o.o. spółka komandytowa w [...] (dalej jako: "skarżąca") karę z tytułu nielegalnego użytkowania części biurowej budynku usługowego w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w niniejszej sprawie ustalono, że strona, bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku, przystąpiła do użytkowania pomieszczeń biurowych budynku usługowego (auto-handel z myjnią samochodową) na terenie działek nr [...] położonych w obrębie [...], gm. [...], dla budowy którego [...] wydał [...]2008 r. pozwolenie na budowę. Przystąpienie do użytkowania pomieszczeń biurowych stwierdzono w trakcie przeprowadzonej w dniu [...]2012 r. kontroli w obecności I. R. W dniu zaś [...]2013 r. podczas kontroli przeprowadzanej przez pracowników organu w obecności męża I. R., stwierdzono, że biuro jest nadal użytkowane. Również Okręgowy Inspektor Pracy w [...] w trakcie kontroli przeprowadzonych w dniach [...]2013 r. czynności kontrolnych stwierdził, że w pomieszczeniach biurowych przedmiotowego budynku usługowego pracę wykonywały pracownica A. W. oraz I. R. – współwłaścicielka spółki. Organ zakwestionował twierdzenia skarżących, że stwierdzone w oparciu o wykonaną dokumentację fotograficzną przystąpienie do użytkowania pomieszczenia biurowego było jedynie wykonywaniem dekoracyjnych czynności przygotowawczych. Mając na uwadze powyższe organ wymierzył karę z tytułu nielegalnego użytkowania części biurowej w wysokości [...] zł, przyjmując stawkę opłaty (s) w wysokości 500 zł, współczynnik kategorii obiektu (k) - 15 i współczynnik wielkości obiektu budowlanego (w) dla rzeczonego budynku – 1 i mnożąc iloczyn tych wskaźników dziesięciokrotnie. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła organowi: 1. naruszenie art. 124 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 267) poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez podstawy prawnej – organ nie wskazał przepisu art. 59 f ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w oparciu o który dokonał rozstrzygnięcia o nałożeniu określonej kary; 2. naruszenie art. 83 ust. 1 i art. 57 ust. 7 w zw. z art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 124 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak wskazania w sentencji postanowienia związku z przystąpieniem do użytkowania jakiego obiektu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowania została nałożona kara pieniężna; 3. naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez brak należytego zawiadomienia strony skarżącej o wszczęciu wobec tego podmiotu postępowania – brak określenia w treści zawiadomienia podmiotu, do którego jest ono adresowane oraz podmiotu wobec jakiego zostaje wszczęte postępowanie; 4. naruszenie art. 83 ust. 1 i art. 57 ust. 7 w zw. z art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie wyżej wskazanych przepisów i nałożenia na spółkę kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego, w sytuacji gdy obiekt ten nie był użytkowany – były w nim dokonywane jedynie dekoracyjne czynności przygotowawcze; 5. naruszenie art. 7,10,77 i 124 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie na podstawie zdjęć, że I. R. i A. W. pracowały w części biurowej obiektu – podczas gdy w rzeczywistości ich obecność była związana jedynie z dokonywanie czynności przygotowawczych w części biurowe oraz że budynek na skutek wykonania tych czynności dekoracyjno-przygotowawczych jest użytkowany, a także oparcie swoich ustaleń na informacjach pochodzących od Okręgowego Inspektora Pracy w [...], który nie jest uprawniony do oceny czy budynek jest użytkowany; 6. naruszenie art. 124 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia czy i do której za kategorii w rozumieniu art. 55 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane zaliczany jest przedmiotowy budynek i brak w związku z tym wykazania i uzasadnienia, że w sprawie zachodzą przesłanki do nałożenia kary; 7. naruszenie art. 59 f ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez brak wskazania i należytego umotywowania do jakiej kategorii organ zaliczył część biurową budynku; 8. naruszenie art. 83 ust. 1 i art. 57 ust. 7 w zw. z art. 55 pkt 1 w zw. z art. 59 f ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie współczynnika kategorii obiektu (k) jako 15 i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w) dla budynku, w sytuacji gdy współczynnik kategorii przedmiotowego obiektu (k) wynosi 1; 9. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia, z którego uzasadnienia nie wynika dlaczego organ uznał, że rzekomo przedmiotowy budynek miał być użytkowany. Postanowieniem z dnia [...]2013 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził w niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego I instancji prawidłowo wszczął i przeprowadził postępowanie administracyjne oraz zastosował odpowiednią podstawę prawną. Organ zawiadomił o wszczęciu postępowania inwestorów tj. PHU I. R. – co do której Starosta [...] wydał pozwolenie na budowę i [...] Sp. z o.o. spółka komandytowa, na którą przeniesiona została decyzji o pozwoleniu na budowę, a adresatem postanowienia uczynił [...] sp. z o.o. spółka komandytowa, która w wyniku przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę stała się inwestorem. Organ odwoławczy uznał, że ustalenia dokonane podczas kontroli obiektu budowlanego w dniu [...].2013 r. potwierdzają, że doszło do użytkowania obiektu. Z materiału dowodowego wynika, że pomieszczenie było wyposażone i znajdowały się w nim elementy dekoracyjne oraz kwiat ozdobny, dokumentacja (w szafach i na regałach) a przy biurku pracowała pracownica. W części socjalnej pomieszczenia znajdował się ekspres do kawy, czajnik do gotowania wody, naczynia i środki czystości, oraz naczynia. Ponadto toaleta było wyposażona w muszlę i umywalkę oraz środki czystości. Natomiast podczas rekontroli w dniu [...].2013 r. stwierdzono, że biuro jest nadal użytkowane a także, że użytkowane jest pomieszczenie garażowe dwustanowiskowe (w pomieszczeniu znajdowały się dwa samochody dostawcze z częściowo zdemontowana karoserią, a pracownik dokonywał naprawy zdemontowanych części). Również Państwowa Inspekcja Pracy w dniach [...].2013 r., dokonała czynności kontrolnych w spółce podczas, których stwierdzono wykonywanie przez pracowników pracy w pomieszczeniach biurowych. Organ odwoławczy zakwestionował zarzuty strony skarżącej dotyczące wadliwie ustalonego stanu faktycznego, podnosząc, że zebrana dokumentacja sporządzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz przez Inspektora Państwowej Inspekcji Pracy w [...] mieści się w definicji dowodu zamieszczonej w art. 75 § 1 k.p.a. Wyjaśnił też, że postępowania kontrolne prowadzone przez organ nadzoru budowlanego nie jest równoznaczne z wszczęciem postępowania administracyjnego. Jedynie w przypadku stwierdzenia naruszeń prawa organ nadzoru budowlanego, który prowadził czynności kontrolne, zobowiązany jest wszcząć postępowanie administracyjne i wówczas dokumentacja z postępowania kontrolnego stanowi materiał dowodowy. Powyższe oznacza, że kontrola obiektu w budowie jest możliwa na każdym etapie procesu budowlanego. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 59 f ust. 4 ustawy Prawo budowlane wskazał, że przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż realizowany obiekt budowlany stanowi jedną kategorię obiektu budowlanego jako całość – XVII. W skardze do Sądu na powyższe postanowienie strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, w związku z art. 7, 10, 77 i 124 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowania i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, mimo wadliwego ustalenia, że wykonane przez pracowników organu zdjęcia dokumentują przystąpienie do użytkowania, a nie czynności dekoracyjne, oraz że I. R. i A. W. pracowały w części biurowej obiektu, podczas gdy wykonywały one jedynie czynności przygotowawcze. 2. naruszenie wyżej wskazanych przepisów poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, mimo braku ustalenia czy przedmiotowy budynek jest użytkowany i oparcie się w tym zakresie na ustaleniach Okręgowego Inspektora Pracy w [...], który nie jest uprawniony do dokonywania oceny czy budynek jest użytkowany i którego zakres kontroli obejmował jedynie legalność zatrudnienia i innej pracy zarobkowej obywateli polskich i cudzoziemców. 3. naruszenie wyżej wskazanych przepisów poprzez przyjęcie, że z protokołu kontroli przeprowadzonej przez pracowników Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] w dniu [...].2013 r. i w dniach [...]2013r. wynika, że przedmiotowy budynek jest w całości lub części użytkowany; 4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 59 f ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez brak wskazania i umotywowania do jakiej kategorii organ zaliczył część biurową budynku; 5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 i art. 57 ust. 7 i art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez brak wskazania w uzasadnieniu rozstrzygnięć organów obu instancji czy i do której z kategorii, w rozumieniu art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zaliczany jest przedmiotowy obiekt i brak w związku z tym uzasadnienia, że w sprawie zachodzą przesłanki do nałożenia kary z tytułu przystąpienia do użytkowania obiektu; 6. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a, w zw. z art. 83 ust. 1 i art. 57 ust. 7, art. 55 pkt 1, art. 59 f ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie przez organu obu instancji współczynnika kategorii obiektu (k) jako 15 i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w) dla budynku, w sytuacji gdy współczynnik kategorii obiektu (k) wynosi 1 – budynek powinien być zaliczony do kategorii III – inne niewielkie budynki; 7. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 124 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nie wskazanie w podstawie prawnej przepisu art. 59 f ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w oparciu o który rozstrzygnął o nałożeniu określonej kary; 8. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., w zw. z art. 83 ust. 1, art. 57 ust. 7 i art. 55 pkt 1 poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, w którego sentencji nie wskazano w związku z przystąpieniem do użytkowania jakiej części obiektu nałożono karę; 9. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 28 k.p.a. poprzez brak należytego zawiadomienia przez organ I instancji skarżącej o wszczęciu wobec tego podmiotu postępowania – brak określenia w zawiadomieniu podmiotu do którego jest ono adresowane i podmiotu w stosunku, do którego wszczęto postępowanie; 10. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 28 poprzez wydanie postanowienia w stosunku do strony skarżącej, która, z racji nienależytego powiadomienia o wszczęciu postępowania, w dacie wydania postanowienia i kontroli przeprowadzonej w dniu [...]2013 r. nie była stroną niniejszego postępowania; 11. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., w zw. z art. 83 ust. 1 i art. 57 ust. 7, art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nałożenie kary z tytuł tytułu nielegalnego użytkowania, w sytuacji gdy obiekt ten nie był użytkowany; 12. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia dlaczego organy przyjęły w kwestionowanych rozstrzygnięciach, że przedmiotowy budynek jest użytkowany. Podważając prawidłowość ustaleń organu w zakresie przystąpienia do użytkowania, strona skarżąca w dalszej części skargi skarżąca zarzuciła organom nie wzięcie pod uwagę pisma z dnia [...]2013 r., w którym wskazano, że w okresie kiedy były prowadzone kontrole strona skarżąca miała inne pomieszczenie biurowe, co potwierdza, że przedmiotowy budynek nie był użytkowany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o wymierzeniu kary za przystąpienie do użytkowania części biurowej budynku usługowego (auto-handel z myjnią samochodową) Materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 f ust. 1, z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Badając prawidłowość zaskarżonego postanowienia należało zatem rozważyć, czy w niniejszej sprawie przystąpiono do użytkowania przedmiotowego obiektu, a jeśli tak to, czy przystąpienie to nastąpiło bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie (art. 55 ustawy Prawo budowlane) lub zawiadomienia o zakończeniu budowy (art. 54 ustawy Prawo budowlane). Organy obu instancji swoje ustalenia, co do faktu przystąpienia do użytkowania, oparły w szczególności na protokole kontroli z dnia [...]2012 r. i zdjęciach zrobionych w trakcie tej kontroli, a także na materiale dowodowym zabranym w dniu [...]2013r., w wyniku ponownej kontroli. Zdaniem strony skarżące zdjęcia wykonane podczas tych kontroli dokumentują jedynie wykonywanie przez pracowników czynności dekoracyjno-przygotowawczy. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że o ile sam fakt wyposażenia biura w niezbędne urządzenia i materiały do prowadzenia działalności nie jest wystarczającym dowodem na przystąpienie do użytkowania części budynku, o tyle zdjęcia zrobione pracownicy spółki siedzącej przy biurku i pracującej nad dokumentami przy uruchomionym komputerze (zdjęcia z [...]2012 r.), jak i zdjęcia pracownicy rozmawiającej przez telefon przy biurku, na którym znajduje się dokumentacja i pieczątki dotyczące prowadzonej działalności (zdjęcia z [...]2013 r.) mogą świadczyć o tym, że część biurowa budynku jest użytkowana zgodnie z jego przeznaczeniem. W tym kontekście trudno uznać za wystarczające do zanegowania użytkowania części biurowej lakoniczne stwierdzenie skarżącej, że zdjęcia to wskazują na wykonywanie przez pracownika czynności dekoracyjno-przygotowawczych. Chcąc skutecznie zakwestionować prawidłowość ustaleń organu, strona skarżącą powinna bowiem wyjaśnić w sposób pełny, jakie konkretnie czynności wykonywali pracownicy, nie zaś w zasadzie poprzestawać na stwierdzeniu, że pomieszczenie nie jest użytkowane. Zebrany materiał dowodowy w wyniku wyżej wskazanych kontroli, jaki i kontroli przeprowadzonej przez inspektora pracy, pozwalał, w ocenie Sądu, na uznanie, że strona przystąpiła do użytkowania. Odnosząc się przy tym do zarzutów skarżących, co do możliwości powoływania się przez organ na kontrole przeprowadzoną przez inspektora pracy, dotyczącą innych kwestii niż kontrola inspektora nadzoru budowlanego, wskazać należy, że protokół kontroli przeprowadzonej przez inspektora pracy mieści się w zakresie dokumentów mogących stanowić dowód w niniejszej sprawie. Istotne jest również, że dokument ten nie jest głównym dowodem na przystąpienie do użytkowania, organy obu instancji opierają się bowiem w zasadzie na ustaleniach dokonanych przez inspektorów nadzoru budowlanego, a do powyższego dowodu sięgają jedynie jako do dokumentu potwierdzającego dokonane ustalenia. Dodać należy również, że wpływu na ocenę tego czy strona przystąpiła do użytkowania obiektu nie mógł mieć fakt, że strona w okresie kontroli, zgodnie z informacją podaną w KRS, wykonywała działalność gospodarczą w innym miejscu. Zadaniem organu nie było bowiem badanie, w którym miejscu strona skarżąca wykonuje faktycznie działalność gospodarczą, a ustalenie, czy przystąpiono do użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem, z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 ustawy Prawo budowlane. Z ustaleń organów obu instancji wynika zaś jednoznacznie, że strona przystąpiła do użytkowania części budynku i że przystąpienie to miało miejsce z naruszeniem art. 55 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym, przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego wymagane jest pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii: V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX o których mowa w załączniku do ustawy. Skarżący bezspornie nie uzyskał bowiem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku, a uzyskanie takiej decyzji było wymagane. Jak bowiem wskazał organ, powołując się na decyzję Starosty [...] z dnia [...]2008 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany budynku usługowego i udzielającej pozwolenia na budowę, budynek, którego dotyczy niniejsze postępowania został zakwalifikowany do kategorii obiektów – XVII. Zakwalifikowanie budynku do określonej kategorii obiektów przesądza nie tylko o tym czy dla inwestycji wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, ale ma również wpływ na wysokość kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku. W myśl bowiem art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane, mającego zgodnie z art. 57 ust. 7 ustawy zastosowanie w niniejszej sprawie, w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Skarżący podważając prawidłowość ustalenia przez organ wysokości kary pieniężnej zakwestionował zakwalifikowanie przedmiotowego obiektu do XVII kategorii obiektów, w której, zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane, mieszczą się budynki handlu gastronomii i usług, jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyższej dwóch stanowisk, budynki dworcowe i dla której przypisano współczynnik (k) w wysokości 15. Jego zdaniem budynek powinien być zaliczony do kategorii III, w której mieszczą się inne niewielkie budynki, jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk włącznie i dla której współczynnik kategorii obiektu wynosi 1. Nie można zgodzić się z powyższymi twierdzeniami skarżącego, bowiem przedmiotowy obiekt jest budynkiem o charakterze usługowym – a tego typu budynków nie dotyczy kategoria III – jak chciałby skarżący, lecz kategoria XVII, do której ustawodawca w sposób wyraźny przypisał budynki handlowe i usługowe. Dodać należy, że nietrafny jest też zarzut skarżącego, że organ administracji powinien w uzasadnieniu wskazać do jakiej części zaliczył część biurową budynku. Przepis art. 59 f ust. 4 ustawy, na który powołuje się bowiem skarżący wysuwając powyższy zarzut, ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy w skład obiektu budowlanego wchodzą części odpowiadające różnym kategoriom. W niniejszej sprawie zaś cały budynek ma jednolity charakter - usługowy Organ zatem prawidłowo ustalił, że współczynnik kategorii obiektu wynosi 15. Również prawidłowo organ wskazał wysokość stawki opłaty tj. 500 zł, określoną w art. 59 f ust. 2 ustawy i współczynnik wielkości obiektu budowlanego (w) dla przedmiotowego budynku wynoszący 1 (budynek jest mniejszy niż 2500 m2). W świetle powyższego należy uznać, że organy w sposób prawidłowy ustaliły, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu i w sposób prawidłowy obliczyły jej wysokość. Nie powołania przez organ I instancji w sentencji rozstrzygnięcia, art. 59 f ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nie można uznać zaś za istotne uchybienie. Nie ma bowiem wątpliwości, że powyższy przepis był podstawą rozstrzygnięcia Odnosząc się zaś zarzutów strony skarżącej dotyczących nienależytego zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania oraz wydania, w związku z niewłaściwym zawiadomieniem, postanowienia w stosunku do podmiotu, który nie był stroną postępowania, należy uznać je za bezzasadne. Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że do pełnomocnika strony skarżącej przesłano zawiadomienie z [...]2013 r. o wszczęciu postępowania, z wyraźnie wskazanym przedmiotem postępowania i określoną stroną postępowania. Zawiadomienie to, poprzedzone zresztą pismem z dnia [...]2013 r. wskazującym na konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy wymierzenia inwestorowi kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu, w sposób wystarczająco precyzyjny określa przedmiot postępowania. Nie budzi również zastrzeżeń Sądu to, że podmiotem w stosunku, do którego prowadzone było postępowanie jest [...] sp. z o.o. Sp. k. w [...], nie zaś I. R., która decyzją Starosty [...] z dnia [...]2008 r. uzyskała pozwolenie na budowę omawianego budynku. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, decyzją z dnia [...]2013 r. pozwolenie na budowę zostało przeniesione na stronę skarżącą. Dodać należy również, że stwierdzone w toku kontroli użytkowanie budynku dotyczyło działalności spółki [...] sp. z o.o. sp. k., której wspólnikiem jest I. R. Nie trafny jest również zarzut dotyczący braku określenia w sentencji postanowienia organy I instancji, co do której części obiektu stwierdzono przystąpienie do użytkowania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. t.j. z 2012 r., poz. 270), orzekł o oddaleniu skarg.