II SA/Bd 1594/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. II SA/Bd 1594/21 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 57 ust. 2 pkt 4 i art. 153 ust 1 ustawy z dnia [...] marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1132) nałożył na K. Sp. z o.o. w [...] (dalej jako: "Spółka" lub "strona skarżąca") karę pieniężną w wysokości [...] zł. Decyzją z dnia [...] 2021 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż Spółka została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców w dniu [...] 2020 r., a zatem ustawowy termin do dokonania zgłoszenia informacji do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych dla Spółki upłynął w dniu [...] 2020 r. Organ ustalił, że pomimo ciążącego na Spółce obowiązku nie dokonała ona w ustawowym terminie zgłoszenia informacji, o których mowa w art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych. Jak wyjaśnił, organ niedopełnienie powyższego obowiązku w świetle treści art. 153 ust 1 cyt. ustawy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości do 1.000.000,00 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że przed wydaniem kwestionowanej decyzji szeroko rozważył i przeanalizował, czy nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary określone w art. 189 f k.p.a. wykluczając wystąpienie negatywnych przesłanek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Biorąc jednakże pod uwagę stan faktyczny, w szczególności zaś to, że Spółka nadal nie dokonała zgłoszenia do Rejestru, organ uznał za zasadne wymierzenie stronie skarżącej kary pieniężnej. W ocenie organu organ, długotrwałe pozostawanie w stanie zaniechania może wpływać na uznanie, iż w danym przypadku nie może być mowy o znikomej wadze naruszenia. Ponadto organ podkreślił znaczenie i rangę oraz cel regulacji przepisów dotyczących Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, zawartych w przedmiotowej ustawie. Rejestr jest instrumentem w walce z praniem pieniędzy oraz finansowaniem terroryzmu, ma służyć również stworzeniu warunków do sprawnej wymiany informacji w celu zwiększenia skuteczności przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Dlatego rzetelność i wiarygodność rzeczonego Rejestru wpisuje się w cele ustawodawstwa krajowego i unijnego mającego za zadanie skuteczne eliminowanie przywołanych zjawisk, za pomocą ustanowionych środków prawnych. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie było podstaw do odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, byłoby to bowiem sprzeczne z celem regulacji. Za nieuzasadnione organ uznał twierdzenia, dotyczące naruszenia podczas wydawania decyzji zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej oraz zasady udzielania informacji. Organ zwrócił uwagę, że bezspornym pozostaje fakt, iż Spółka już podczas kontroli działalności kantorowej prowadzonej przez Narodowy Bank Polski powzięła informację o braku zgłoszenia do Rejestru, a mimo to do dnia wydania niniejszej decyzji nie zaprzestała naruszenia prawa. W trakcie prowadzonego postępowania Spółka nie skorzystała z prawa zaznajomienia się z materiałami postępowania i nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na inny stan faktyczny. W załączonych do protokołu kontroli wyjaśnieniach Spółka wskazała jedynie, że brak zgłoszenia wynikał z niewiedzy. Ponadto, jak wywiódł organ, problemy techniczne, na które powołuje się strona skarżąca nie zwalniają jej z obowiązku dokonania rejestracji i nie mogą stanowić przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary, w szczególności, iż nie wskazano jakiego rodzaju są te problemy. Organ zwrócił też uwagę, że Spółka ma status czynnego podmiotu, co powinno być jednoznaczne z posiadaniem świadomości w zakresie obowiązujących przepisów i regulacji związanych z jej funkcjonowaniem. Spółka jest osobą prawną, od której należy oczekiwać szczególnej staranności w podejmowani działań a fakt, iż członkowie zarządu są cudzoziemcami nie zwalnia jej z przestrzegania przepisów obowiązujących na terytorium kraju, w którym Spółka ma siedzibę i prowadzi działalność gospodarczą. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wymierzona kara spełnia kryteria proporcjonalności oraz odpowiada przesłankom, o których mowa w poszczególnych punktach przepisu art. 189 d k.p.a. Orzekając w przedmiotowej sprawie organ uwzględnił fakt, że strona skarżąca, prowadząc działalność kantorową, należy do pomiotów sektora finansowego, które w szczególności mogą być wykorzystywane niezgodne z ich przeznaczeniem. W ocenie organu stopień przyczynienia się Spółki do powstania naruszenia prawa jest wyłączny, niepodważalny i bezsprzeczny. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wziął jednak pod uwagę, fakt że w trakcie trwania naruszenia prawa obowiązywał w Polsce stan epidemii, który mógł utrudnić wykonanie ustawowego obowiązku dokonania rejestracji w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych. Ta okoliczność wpłynęła na określenie wysokość kary na tak niskim poziomie w porównaniu do jej wymiaru maksymalnego. Organ wyjaśnił również, mając na uwadze treść art. 189 d pkt 6 k.p.a., że wymierzając karę, organ doszedł do wniosku, że nie można wskazać na realną korzyść odniesioną przez Spółkę lub realną stratę, której wysokość można wskazać lub oszacować. Tym samym, organ nie podwyższył wymiaru kary proporcjonalnie do wielkości osiągniętej korzyści lub unikniętej straty. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego nie uwzględnia stanu epidemii jako okoliczności wyłączającej ukaranie z art. 189e k.p.a. to należy zauważyć, iż okoliczność ta została uwzględniona przy określaniu wymiaru kary administracyjnej, natomiast trudno ją uznać jako przesłankę uzasadniającą odstąpienie od ukarania Strony i przyjęcie, iż do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej. Stan epidemii wprowadzono wprawdzie na terytorium Polski w marcu 2020 r. krótko po rozpoczęciu przez Spółkę działalności gospodarczej, jednakże ograniczenia z tym związane były okresowo znoszone i nie miały charakteru ciągłego, stąd też Strona miała możliwości oraz odpowiednio dużo czasu, aby dokonać terminowego zgłoszenia, tym bardziej, iż zgłoszenie do CRBR składane jest w formie dokumentu elektronicznego, nieodpłatnie za pomocą środków komunikacji elektronicznej i nie wymaga osobistego stawiennictwa czy konieczności przemieszczania osób reprezentujących Spółkę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego w postaci załączonych do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dokumentów – sprawozdania finansowego Spółki oraz zeznania rocznego CIT-8 i w konsekwencji uznaniu, że nałożona kara spełnia wymóg proporcjonalności, a wyżej wymienione dokumenty pozostają bez wpływu na wymiar kary; 2. naruszenie przepisów art. 2 ust 1 pkt 11 w związku z art. 150 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu poprzez niezasadne niezastosowanie tych przepisów i pominięcie okoliczności, iż po ustaleniu wysokości kary administracyjnej nakładanej na przedsiębiorcę prowadzącego działalność kantorowa uwzględnia się jego możliwości finansowe; 3. naruszenie przepisu art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne niezastosowanie tego przepisu i niewyznaczenie stronie terminu przedstawienia dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa, co doprowadziłoby do zgłoszenia przez skarżącą spółkę wymaganych informacji do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, a w konsekwencji czego doszłoby do spełnienia celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna; 4. Naruszenie przepisu art. 189e k.p.a. poprzez niezasadne niezastosowanie tego przepisu i nałożenie na stronę kary administracyjnej w sytuacji, gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej jaką jest pandemia COVID-19. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz.U. z 2021, poz. 1132 ze zm.) – dalej jako "ustawa". W świetle treści art. 58 tejże ustawy spółki prawa handlowego zostały zobowiązane do zgłaszania do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych (CRBR) informacji o beneficjentach rzeczywistych i ich aktualizacji. Informacje te muszą być zgłoszone do CRBR w terminie 7 dni od dnia wpisu spółki do Krajowego Rejestru Sądowego (art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy). Brak dokonania zgłoszenia w ustawowym terminie skutkuje, zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy, nałożeniem na zobowiązanego kary pieniężnej do wysokości 1 000 000zł. Jak wynika z akt administracyjnych Spółka została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] 2020 r., a zatem ustawowy termin do dokonania zgłoszenia do CRBR upływał dla Spółki [...] 2020 r. W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że strona skarżąca nie dokonała w ustawowym terminie zgłoszenia do CRBR. Nadmienić należy, że strona skarżąca nie usunęła powyższego uchybienia również w toku postępowania administracyjnego. Powyższe okoliczności wskazują na to, że istniały podstawy do wymierzenia stronie skarżącej kary pieniężnej. Strona skarżąca nie kwestionując ustaleń organu w zakresie zaniechania przez nią dopełnienia obowiązku określonego w art. 59 ustawy, konsekwentnie wskazywała zarówno w odwołaniu jak i skardze na to, że nie powinna ona podlegać z tego tytułu karze. Jej zdaniem, w sprawie zastosowanie winien mieć bowiem zastosowanie art. 189e ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. z 2021, poz. 735 ze zm. – dalej jako "k.p.a."), przewidujący odstąpienie od ukarania w sytuacji, gdy do naruszenia prawa doszło w skutek działania siły wyższej. Odnosząc się do powyższych twierdzeń, zgodzić się należy z organem, że wystąpienie stanu pandemii nie może usprawiedliwiać każdego przypadku niepodjęcia w terminie przewidzianych prawem czynności. Należy bowiem zwrócić uwagę, że o ile w pierwszych dniach wystąpienia epidemii możemy mówić o nagłym i nieprzewidzianym zjawisku, o tyle, gdy powyższa sytuacja się przedłuża, znika element zaskoczenia i poszczególne podmioty mają możliwość przystosowania się do panujących okoliczności. Poza wskazaniem zaistnieniem samego zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym, trzeba również rozważyć, jaki wpływ miało to zdarzenie na możliwość dopełnienia obowiązku przez stronę. W niniejszej sprawie strona nie wykazała istnienia związku przyczynowo – skutkowego epidemii covid-19 ze stwierdzonym naruszeniem. Jak zasadnie podkreślił organ I instancji, zgłoszenie informacji o beneficjentach rzeczywistych jest dokonywane za pośrednictwem strony internetowej (§ 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2018 r. w sprawie zgłaszania informacji o beneficjentach rzeczywistych). Istniejące ograniczenia związane z wystąpieniem stanu pandemii nie powinny zatem mieć wpływu na dopełnienie przez stronę obowiązku. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organ nie miał również podstaw do odstąpienia od nałożenia na Spółkę kary pieniężnej, w oparciu o przepis art. 189f § 2 k.p.a. Strona skarżąca wywodzi, że gdyby organ wezwał ją do przedstawienia dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa, dokonałaby ona wymaganego zgłoszenia do CRBR i doszłoby do spełnienia celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Podkreślić należy, że funkcją administracyjnej kary pieniężnej za omawiany delikt administracyjny jest nie tylko represja, ale także wzbudzenie wewnętrznego przekonania strony o konieczności respektowania na przyszłość obowiązku terminowego dokonywania zgłoszeń, a także związana z nią funkcja prewencyjna, albowiem celem kary jest przeciwdziałanie podobnym naruszeniom w przyszłości. Słusznie organ uznał za istotne to w związku z naruszeniem jakich przepisów nałożono te karę (tj. naruszeniem przepisów prawnych, przyjętych w walce z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu). Jak zwraca się uwagę w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, konieczność posiadania dokładnych i aktualnych danych dotyczących beneficjenta rzeczywistego jest kluczowym czynnikiem śledzenia przestępców, którzy w przeciwnym razie mogliby ukryć swoją tożsamość w strukturze korporacyjnej. Strona skarżąca wywodzi, że ze względu na fakt, że członkowie zarządu Spółki są cudzoziemcami, organ był zobligowany do wezwania Spółki do przedłożenia dowodu dokonania zgłoszenia do CRBR. Zgodzić się należy jednak z organem, że zasiadanie przez obcokrajowców w zarządzie nie zwalnia Spółki z obowiązku przestrzegania przepisów prawa na terytorium kraju, w którym ma siedzibę i prowadzi działalność gospodarczą. Strona skarżąca nie może zatem usprawiedliwiać swoich zaniedbań brakiem znajomości powszechnie obowiązujących przepisów prawa i oczekiwać lepszego (łagodniejszego) traktowania niż inne spółki bez cudzoziemców w zarządzie. Zasadnie przy tym organ zwrócił uwagę, że już w toku kontroli prowadzonej przez pracowników Narodowego Banku Polskiego (vide: protokół z dnia [...] 2021 r.) pełnomocnik Spółki został poinformowany o niedopełnieniu obowiązku zgłoszenia informacji o beneficjentach rzeczywistych Spółki do CRBR. Mimo otrzymania zawiadomienia z dnia [...] 2021 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia grzywny, a następnie wydania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej decyzji z dnia [...] 2021 r. Spółka w dalszym ciągu nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku. W tym kontekście całkowicie nieuzasadnione są twierdzenia strony skarżącej o naruszeniu przez organ zasady prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Strona skarżąca zarzuciła również organowi, że przy wymierzaniu kary nie zastosował przepisu art. 150 ust. 4 pkt 3 ustawy i nie uwzględnił możliwości finansowych spółki. Jak wskazano w skardze Spółka znajduje się trudnej sytuacji majątkowej. Prowadzi ona od niedawna działalność kantorową i obroty kantoru nie są wysokie. W ocenie strony kara pieniężna w wysokości [...] zł jest niewspółmiernie wysoka. Odnosząc się do powyższego, wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że przepis art. 150 ustawy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W omawianym przepisie wskazuje się na katalog kar administracyjnych wymierzanych w związku z niedopełnieniem obowiązków określonych w art. 147, 148 i 149 ustawy, maksymalną wysokość kar pieniężnych w związku z tymi naruszeniami i przesłanki jakimi organ ma się kierować ustalając rodzaj i wysokość kary. Ustawodawca w odrębnym przepisie uregulował kwestie wymierzania kary za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia lub aktualizacji w CRBR (art. 153). W odróżnieniu od szerokiego katalogu kar administracyjnych za naruszenia wymienione w art. 147, 148 i 149 ustawy, w przypadku braku dokonania zgłoszenia o beneficjentach rzeczywistych spółki lub braku aktualizacji informacji gromadzonych w Rejestrze podmiot zobowiązany może być ukarany jedynie karą pieniężną. Dodać należy, że maksymalną wysokość kary pieniężnej za brak zgłoszenia do CRBR określono na 1.000.000 zł. W przypadku zaś kar pieniężnych wymienionych w art. 150 ust. 3 pkt 2 ustawy – osoba prawna może być obciążona karą pieniężną do równowartości 5.000.000 euro albo do wysokości 10 % obrotu wskazanego w ostatnim zatwierdzonym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy lub ostatnim skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy – w przypadku instytucji objętej skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym grupy kapitałowej. Dodać należy, że przepis art. 150 ust.4 ustawy, na który powołuje się skarżący służy nie tylko miarkowaniu kary pieniężnej lecz w pierwszej kolejności wskazuje na kryteria, jakimi ma kierować się organ decydując, jaki rodzaj kary administracyjnej nałożyć na podmiot zobowiązany. W niniejszej sprawie zaś, jak już wcześniej wskazano organ nie ma możliwości zastosowania w stosunku do Spółki innego rodzaju kary administracyjnej niż kara pieniężna. Ponieważ w przypadku kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków określonych w art. 58 ustawy nie wskazano przesłanek wymiaru kary pieniężnej; odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia czy tez ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, zastosowanie w sprawie mają przepisy działy IV ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W art. 189d k.p.a. wskazano dyrektywy wymiaru kary pieniężnej, które organ zasadnie uwzględnił w niniejszej sprawie. Zgodnie z powyższym przepisem wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Organ wymierzając stronie karę pieniężną, wziął pod uwagę wszystkie dyrektywy wymienione w przywołanym przepisie, czemu dał wyraz w uzasadnieniu. Oceniając wagę i okoliczności naruszenia prawa (niedopełnienia obowiązku) organ zasadnie zwrócił uwagę na znaczenie i rangę oraz cel regulacji przepisów dotyczących Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, zawartych w przedmiotowej ustawie. Rejestr jest instrumentem w walce z praniem pieniędzy oraz finansowaniem terroryzmu, ma służyć również stworzeniu warunków do sprawnej wymiany informacji w celu zwiększenia skuteczności przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Dlatego rzetelność i wiarygodność rzeczonego Rejestru wpisuje się w cele ustawodawstwa krajowego i unijnego mającego za zadanie skuteczne eliminowanie przywołanych zjawisk, za pomocą ustanowionych środków prawnych. Kryterium oceny wagi naruszenia prawa jest czas trwania tego naruszenia. W niniejszym przypadku zaś, jak już wcześniej wskazano, strona co najmniej do momentu wydania zaskarżonej decyzji nie dokonała ciążącego na niej obowiązku Biorąc pod uwagę ciężar gatunkowy naruszenia (znaczenie niedopełnionego obowiązku), a także jego długotrwałość, organ zasadnie uznał, że doszło do poważnego (znaczącego) niedopełnienia obowiązków. Przy wymierzaniu kary organ słusznie uznał też, że stopień przyczynienia się Skarżącej do powstania naruszenia prawa jest wyłączny, niepodważalny i bezsprzeczny. Organ zasadnie uznał, że pozostałe z okoliczności wymienionych w art. 189d k.p.a. nie mają wpływu na wysokość kary pieniężnej. W ocenie Sądu, organ wydają rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie działał w granicach prawa i uzasadnił wysokość wymierzonej kary wskazując w sposób jasny i wyczerpujący przesłanki, którymi się kierował. Zdaniem Sądu analiza okoliczności dokonana przez organ nie jest wadliwa i mieści się w granicach obowiązującego prawa. Nałożona kara jest adekwatna do stwierdzonych w toku postępowania naruszeń przepisów prawa, które znajdują odzwierciedlenie w zebranym materialne dowodowym. W konsekwencji, w ocenie Sądu organ nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne obu decyzji organ nie naruszył art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329,), orzeczono jak w sentencji.