II SA/Bd 16/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego oddala skargę. II SA/Bd 16/05 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z [...] 2004 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), w związku z art. 30 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych ( Dz. U. Nr.120, poz. 1252), utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z [...] 2004 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego. Rozstrzygnięcie swoje organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia i rozważania: Skarżący został zarejestrowany w Powiatowym. Urzędzie Pracy w W. w dniu 4 listopada 1997r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku przyznanym od dnia 05.11.1997r. na zasadach kontynuacji pobierania zasiłku przyznanego przy wcześniejszej rejestracji; co dokumentuje decyzja z dnia 15.11.1997r. W dniu 30 lipca 2004r. złożył wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego argumentując m.in., iż w styczniu 2004r. ukończył 55 lat, po ukończeniu szkoły podstawowej pracował w gospodarstwie rolnym rodziców, obecnie jest bez pracy i prawa do zasiłku. Starosta W. decyzją z dnia [...]2004r. odmówił Stronie przyznania świadczenia przedemerytalnego (zasiłki przedemerytalne uległy likwidacji z dniem 01.01.2002r.) uzasadniając, iż w dniu złożenia wniosku Strona nie posiadała zarówno prawa do zasiłku dla bezrobotnych jak i wymaganego okresu uprawniającego do emerytury. Od niniejszej decyzji skarżący wniósł w ustawowym terminie odwołanie. Organ II instancji rozpatrując odwołanie, stwierdził co następuje: Przepis art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu regulując kwestię warunków niezbędnych do uzyskania świadczenia przedemerytalnego wskazuje, iż niniejsze świadczenie może nabyć osoba spełniająca określone w ustawie warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, jeśli - w przypadku mężczyzn: 1. osiągnął wiek co najmniej 63 lat i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 25 lat, lub 2. do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym był zatrudniony przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończył co najmniej 55 lat oraz osiągnął okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat, lub 3. do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym był zatrudniony przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnął okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 40 lat, lub 4. do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 39 lat a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29.12.1993r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85 z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze organ II instancji opierając się na dokumentacji zebranej w sprawie stwierdził, iż w przypadku skarżącego zarówno w dniu rejestracji jak i w dniu złożenia wniosku nie zachodziły przesłanki uprawniające do przyznania wnioskowanego świadczenia (zasiłku przedemerytalnego czy też świadczenia przedemerytalnego wg ówcześnie obowiązujących przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu). Powyższe wynika z faktu, iż do dnia złożenia wniosku Strona udokumentowała okres uprawniający do emerytury jedynie w wysokości nieco ponad 30 lat (okres składkowy 13 lat, 4 m-ce, 1 dzień), natomiast ukończenie 55 lat winno mieć miejsce, przed rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (w przypadku skarżącego ostatnim stosunkiem pracy była umowa o pracę zawarta na czas określony do dnia 31.10.1997r.). W skardze złożonej do Sądu, skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak wynika z treści skargi. W jej uzasadnieniu powoływał się na trudną sytuację bytową, charakteryzującą się brakiem środków do życia oraz niemożnością znalezienia jakiejkolwiek pracy z uwagi na zaawansowany wiek 56 lat, zły stan zdrowia oraz szczególne zagrożenie bezrobociem terenu, na którym zamieszkiwał. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Z przepisu art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika, że skarga ulega uwzględnieniu, jedynie w sytuacji, kiedy przy rozpoznawaniu jej przez Sąd, stwierdzono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadkach tych zaskarżone orzeczenie podlega uchyleniu. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, należało uznać, że nie narusza ona prawa. Organy obu instancji poczyniły prawidłowe ustalenia natury faktycznej i prawnej, których strona skarżąca nie kwestionowała i wyciągnęły z nich trafne wnioski. Wobec okoliczności, że skarżący wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożył 30 lipca 2004 r., to zgodnie z przepisem art. 30 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252), do dochodzonego świadczenia miały zastosowanie przepisy ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. 2003 r., Nr 58, poz. 514). Ustawa ta prawo do świadczenia przedemerytalnego uregulowała w art. 37 k. Przepis ten, w ust. 1 wskazuje, iż niniejsze świadczenie może nabyć osoba spełniająca określone w ustawie warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, jeśli - w przypadku mężczyzn: 1. osiągnął wiek co najmniej 63 lat i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 25 lat, lub 2. do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym był zatrudniony przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończył co najmniej 55 lat oraz osiągnął okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat, lub 3. do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym był zatrudniony przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnął okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 40 lat, lub 4. do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 39 lat, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z. niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29.12.1993r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. ( Dz. U. z 2002r. Nr, 9, poz.. 85 z późn zm.). 5. zakończył okres zatrudnienia, przez rozwiązanie stosunku pracy w ostatnim zakładzie pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4. Skarżący nie spełnia żadnego z w/w warunków. Z uwagi na nieukończenie wieku 63 lat, nie spełnia warunku określonego w pkt 1 w/w przepisu. Skarżący nie osiągnął okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego co najmniej 35 lat, ani też do dnia rozwiązania ostatniego stosunku pracy nie ukończył 55 lat, a umowa o pracę została rozwiązana z upływem terminu na jaki została zawarta tj. 31 października 1997 r., co sprawia, że nie zostały spełnione warunki pkt 2 w/w przepisu. W związku z powyższym nie zachodzą też przesłanki do uwzględnienia roszczenia skarżącego z pkt 3 tegoż przepisu, który stawia wymóg rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz osiągnięcia do tego czasu okresu uprawniającego do emerytury, co najmniej 40 lat. Skarżący do 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, tj. 31.12.1996 r., nie posiadał okresu uprawniającego do emerytury, wynoszącego co najmniej 39 lat, ani też rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z. niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29.12.1993r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. ( Dz. U. z 2002r. Nr, 9, poz.. 85 z późn zm.), co powoduje, niespełnienie przesłanek z pkt 4 i 5 przepisu art. 37 k w/w ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W świetle powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Odnosząc się do podniesionej w skardze argumentacji, należy stwierdzić, że nie ma ona znaczenia dla sprawy. Trudna sytuacja bytowa osoby ubiegającej się o świadczenie przedemerytalne, w świetle powołanego wyżej przepisu art. 37 k w/w ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, nie stanowi podstawy do przyznania dochodzonego świadczenia. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.