II SA/Bd 1611/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Ł. na czynność Starosty [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wynagrodzenia za wykonany dozór pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 listopada 2021r. D.Ł. (skarżący) wniósł skargę na czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą obowiązków Starosty [...], wynikających z przepisów prawa, w postaci stanowiska wyrażonego w piśmie tego organu z dnia [...] października 2021r. o odmowie wypłaty wynagrodzenia za wykonany dozór pojazdu. Niniejszemu stanowisku Starosty skarżący zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: a) art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. 1137 ze zm.) poprzez brak jego zastosowania w przedmiotowej sprawie, b) art. 12 ust 2 w związku z art. 11 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy O ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 152, poz. 1018, ze zm. poprzez ich niezastosowanie, c) art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm. ) w związku z § 3 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 50, poz. 449) poprzez ich niezastosowanie, II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: a) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy m.in. nierozpoznanie wezwania skarżącego co do istoty oraz nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, b)art. 15 w związku z art. 123 k.p.a poprzez brak wydania postanowienia w niniejszej sprawie, uniemożliwiający stronie udział w postępowaniu dwuinstancyjnym, c) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji polegające na naruszeniu przez organ administracji zasady budzenia zaufania obywatela do państwa i prawa, która nakłada na nie obowiązek prowadzenia postępowania w sposób przejrzysty, uczciwy i sprawiedliwy. Skarżący domagał się zobowiązania Starosty [...] do wydania postanowienia i tym samym zapłaty wynagrodzenia za okres od dnia [...] stycznia 2009r. do [...] października 2021r. Starosta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracjami (Dz. U. z 2019 r., poz. 2523 ze zm.- "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Według art. 3 § 2 ustawy kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2 a i § 3 p.p.s.a.). Jeżeli dana sprawa nie należy do kategorii wskazanych w art. 3 § 2 i § 2a oraz nie została w ustawie szczególnej poddana kontroli sądowoadministracyjnej, to nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co skutkuje koniecznością odrzucenia wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący kwestionował czynność materialno-technicznej wyrażoną w piśmie Starosty [...] z dnia [...] października 2020r. polegającą - w jego ocenie - na odmowie zapłaty wynagrodzenia w kwocie [...] zł z tytułu kosztów usunięcia pojazdu z drogi oraz wynagrodzenia z tytułu wykonywania dozoru na parkingu strzeżonym. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie wniosek strony nie spowodował dokonania przez organ czynności (będącej odpowiedzią na jej wniosek), która mieści się w zakresie czynności podlegających kognicji sądów administracyjnych. Wskazana czynność nie da się bowiem przyporządkować do żadnej z kategorii aktów lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Należy bowiem rozróżnić czynność organu rozstrzygającego o prawie lub braku prawa do wynagrodzenia nadzorcy, która ma charakter decyzyjny (por. art. 102 §2 i § ustawy z dnia 1 stycznia 1967r. Dz.U. z 2020r. poz.1427 ze zm.) od czynności wypłaty wynagrodzenia, która ma charakter techniczny. Z tego względu stanowisko wyrażone w piśmie Starosty [...] z dnia [...] października 2021r. a potraktowane przez skarżącego jako czynność odmowy wypłacenia wynagrodzenia dla dozorcy, nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W związku z tym Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.