II SA/Bd 1622/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. J. P. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo-handlową w parterze na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w obrębie [...] położonej w [...] przy ul. [...] wskazując, że nie zgadza się na planowaną inwestycję. Skarżący uzupełnił skargę w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie przedmiotowej skargi podnosząc argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazując, że decyzje są zgodne z prawem. Zarządzeniem z dnia 27 grudnia 2013 r. Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego w wysokości 500 zł pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu [...] stycznia 2014 r. W dniu [...] stycznia 2014 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Zarządzeniem z 16 stycznia 2014 r. Referendarz sądowy, na podstawie art. 255 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez przedłożenie stosownych dokumentów. Następnie, w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący wskazał, że nie jest w stanie opłacić sprawy i podał, że "wycofuje się z tej sprawy". W piśmie z dnia [...] lutego 2014 r., w wykonaniu zarządzenia z dnia 10 lutego 2014 r., wezwano skarżącego do sprecyzowania w terminie 7 dni, czy jego pismo z dnia [...] lutego 2014 r. stanowi cofnięcie skargi, czy też stanowi wniosek o cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy, informując, że w razie nieudzielenia odpowiedzi na powyższe wezwanie pismo to zostanie potraktowane jako wniosek o cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ustosunkowując się do powyższego, skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. oświadczył, że rezygnuje z prawa pomocy i cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z powołanego przepisu art. 60 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki, określone w art. 60 p.p.s.a., do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Z powyższych względów, wobec cofnięcia przez skarżącego wniesionej skargi, umorzono postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. W związku z tym, że skarżący w powołanym piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. cofnął również wniosek o przyznanie prawa pomocy oświadczając, że "rezygnuje z prawa pomocy" należy zważyć, jakie skutki wywołuje takie oświadczenie. Wskazać należy, że przepisy dotyczące postępowania mającego za przedmiot prawo pomocy nie wyjaśniają w sposób dostateczny kwestii cofnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy, bo tak należy traktować to oświadczenie, a choć odzwierciedleniem przyjmowanej na gruncie postępowania sądowoadministrcyjnego zasady dyspozytywności pozostaje przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jednak nie sposób przechodzić do porządku nad tym, że jego hipoteza odnosi się do skargi. Podkreślenia wymaga, że kontynuacja wszczętego działania prowadząca do merytorycznego rozpatrzenia wniosku zależy od tego, czy wnioskodawca swój wniosek podtrzymuje. W przedmiotowej zaś sprawie skarżący jednoznacznie oświadczył, że z prawa pomocy rezygnuje. W konsekwencji, choć cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jako czynność procesowa może budzić wątpliwości, to jednak postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe z innych przyczyn, wobec czego należało umorzyć je na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a.