II SA/Bd 163/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Starosta [...] (zwany dalej "Starostą") na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, zwanej w skrócie "k.p.a.") i art. 48 ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, dalej powoływanej jako "ustawa o promocji zatrudnienia"): - uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] przyznającą skarżącej D. S. (zwanej dalej "skarżącą") prawo do dodatku aktywizacyjnego od dnia [...] maja 2015 r. w wysokości [...] zł miesięcznie oraz - odmówił przyznania skarżącej prawa do dodatku aktywizacyjnego od dnia [...] maja 2015 r. Starosta wskazał, że skarżąca w dniu [...] listopada 2014 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna z prawem do kontynuacji zasiłku. Następnie decyzją z [...] maja 2015 r. została pozbawiona tego statusu i prawa do zasiłku z dniem [...] maja 2015 r., z uwagi na podjęcie pracy w Firmie Handlowo-Usługowej "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w C.. Następnie w oparciu o informację uzyskaną [...] sierpnia 2017 r. od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych organ ustalił, że skarżąca w okresie od [...] listopada 2014 r. do [...] grudnia 2014 r. wykonywała pracę na podstawie umowy zlecenia w [...] W. G.. Na tej podstawie w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego decyzją z [...] września 2017 r. Starosta pozbawił skarżącą statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [...] listopada 2014 r. Wobec tego organ uznał, że także w przedmiocie ustalenia uprawnień do dodatku aktywizacyjnego zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania. Decyzja przyznająca prawo do tego dodatku została bowiem wydana w oparciu o decyzję z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], która został uchylona (decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...]) Mając natomiast na uwadze treść art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia Starosta stwierdził, że konieczne jest uchylenie decyzji z [...] maja 2015 r. przyznającej skarżącej prawo do dodatku aktywizacyjnego. W dniu złożenia wniosku o dodatek aktywizacyjny tj. [...] maja 2015 r. skarżąca nie wykonywała już pracy podjętej w trakcie posiadania prawa do zasiłku. Pracę podjętą [...] listopada 2014 r. skarżąca zakończyła bowiem [...] grudnia 2014 r. Odwołując się skarżąca podniosła, że będąc osoba bezrobotną z prawem do zasiłku podjęła zatrudnienie, ale było ono krótkotrwałe – trwało do [...] grudnia 2014 r. Natomiast w okresie od [...] grudnia 2014 r. do [...] maja 2015 r. ponownie pozostawała bez zatrudnienia. Odwołująca wskazała także, że ogólne pouczenie, które otrzymała od organu nie pozwoliło jej na odniesienie przepisów do sytuacji faktycznej, w jakiej się znalazła. Odwołująca podkreśliła, że ma tylko wykształcenie podstawowe i nie ma rozeznania w przepisach prawa. W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Wojewoda K. – P. (zwany dalej "Wojewodą") utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] października 2017 r.. Wojewoda podzielił ustalenia Starosty co do stanu faktycznego. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotnym jest osoba niezatrudniona. Natomiast stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia dodatek aktywizacyjny przysługuje bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych, która utraciła status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku w związku z podjęciem zatrudnienia. Wojewoda wskazał, że skarżąca wykonując umowę zlecenie w okresie od 24 listopada do [...] grudnia 2014 r. nie spełniała warunku "niezatrudnienia". Wskutek tego Starosta [...] września 2017 r. wydał decyzję uchylającą swoją decyzję o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnej z dniem [...] maja 2015 r. i orzekł, że status bezrobotnej oraz prawo do zasiłku skarżąca winna utracić z dniem [...] listopada 2014 r. Decyzja ta nie została zaskarżona. W tej sytuacji decyzja o przyznaniu dodatku aktywizacyjnego została wydana w oparciu o decyzję, która została uchylona. Skoro prawomocną decyzją uchylono w całości decyzję o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku z dniem [...] maja 2015 r., przy jednoczesnym orzeczeniu o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [...] listopada 2014 r., to należało również uchylić decyzję przyznającą skarżącej dodatek aktywizacyjny od dnia [...] maja 2015 r. W skardze do sądu administracyjnego D. S. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody . Skarżąca, tak jak w odwołaniu, podniosła, że będąc osobą bezrobotną z prawem do zasiłku podjęła zatrudnienie, ale było ono krótkotrwałe – trwało do [...] grudnia 2014 r. Natomiast w okresie od [...] grudnia 2014 r. do [...] maja 2015 r. ponownie pozostawała bez zatrudnienia. Wskazała, że podstawową funkcją dodatku aktywizacyjnego jest wspieranie rynku pracy poprzez swoiste premiowanie czy nagradzanie tych osób bezrobotnych, które aktywnie poszukują zatrudnienia i z własnej inicjatywy podejmują pracę zarobkową. Warunkiem uzyskania prawa do dodatku aktywizacyjnego jest uprzednie posiadanie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Skarżąca z własnej inicjatywy podjęła zatrudnienie, zarówno w listopadzie 2014r. jak i w maju 2015 r. Pierwsze z wymienionych było tylko krótkotrwałym zajęciem dorywczym. Konsekwencje tego legalnego zatrudnienia są nieproporcjonalne do zawinienia skarżącej. Ponadto za każdym razem gdy skarżąca podejmowała zatrudnienie, była uprzednio osobą bezrobotną. Okoliczność, że pomiędzy kolejnymi zatrudnieniami była przerwa nie ma znaczenia dla oceny, czy spełniała przesłanki uzyskania prawa do dodatku aktywizacyjnego. Skarżąca podniosła również, że ogólne pouczenie, które otrzymała od organu nie pozwoliło jej na odniesienie przepisów do sytuacji faktycznej, w jakiej się znalazła. Odwołująca podkreśliła, że ma tylko wykształcenie podstawowe i nie ma rozeznania w przepisach prawa. Nie można też uznać, że posiadała dostateczną wiedzę w tym przedmiocie tylko dlatego, że w przeszłości miała kontakt z urzędem pracy – zwłaszcza że przepisy prawa ulegały dynamicznym zmianom. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżona decyzja Wojewody została wydana w trybie wznowienia postępowania. Konsekwencją poszczególnych etapów postępowania wznowieniowego, którego celem jest ponowne rozpoznanie sprawy, jest w przypadku istnienia podstaw wznowienia uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie w tym samym postępowaniu nowej decyzji merytorycznej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) – tak jak gdyby sprawa nie była jeszcze rozstrzygana. W przedmiotowej sprawie wznowienie postępowania dotyczyło postępowania zakończonego decyzją Starosty z [...] maja 2015 r. nr [...] przyznającej skarżącej dodatek aktywizacyjny. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia zgodnie z którym bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Jak wskazał organ, ww. decyzja została wydana w oparciu o decyzję z [...] maja 2015 r., na mocy której pozbawiono skarżącą statusu bezrobotnego w związku z podjęciem przez nią pracy – a więc stwierdzono, że w momencie podjęcia pracy skarżąca miała status bezrobotnego. Nie jest sporne, że ww. decyzja z dnia [...] maja 2015 r. została uchylona decyzją Starosty z dnia [...] września 2017 r., który jednocześnie orzekł, że skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] listopada 2014 r. W tej sytuacji prawidłowa była zatem ocena organu, że zachodzi podstawa do uchylenia decyzji z dnia [...] maja 2015 r. przyznającej dodatek aktywizacyjny – skoro decyzja z [...] maja 2015 r., na podstawie której była wydana decyzja z dnia [...] maja 2015 r., został uchylona. Jednocześnie – tak jak wskazano na wstępie, organ winien wydać decyzję na nowo rozstrzygającą merytorycznie kwestię prawa skarżącej do dodatku aktywizacyjnego. Sąd uznał, że także w tej części zaskarżona decyzja - odmawiając skarżącej przyznania dodatku aktywizacyjnego – jest zgodna z prawem. Jak wynika z wcześniej cytowanego art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, dodatek aktywizacyjny można przyznać osobie bezrobotnej, która z własnej inicjatywy podjęła zatrudnienie. Wbrew temu co podnosi skarżąca nie jest zatem istotne tylko to, że podejmowała ona zatrudnienie z własnej inicjatywy. Konieczne jest także, aby w momencie podejmowania takiego zatrudnienia miała status osoby bezrobotnej. Skarżąca zwróciła się o przyznanie zasiłku aktywizacyjnego wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. wskazując, że w tym dniu rozpoczęła pracę w firmie [...] Sp. z o.o. W przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowane, że skarżąca podjęła w dniu [...] maja 2015 r. zatrudnienie w firmie [...]. Jednakże obecnie rozpatrując sprawę Wojewoda był związany treścią decyzji Starosty z [...] września 2017 r., z której wynika, że skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej w dniu [...] listopada 2014 r. w związku z podjęciem zatrudnienia w firmie [...]. Nie było zatem możliwe przyznanie skarżącej, na jej wniosek z dnia [...] maja 2015 r. dodatku aktywizacyjnego w związku z podjęciem zatrudnienia w firmie [...] – skoro w momencie podejmowania tej pracy nie miała już statusu osoby bezrobotnej. Okoliczność, że pomiędzy zakończeniem pracy w firmie [...] a podjęciem zatrudnienia w firmie [...] skarżąca faktycznie nie pracowała – nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż sam fakt braku zatrudnienia nie oznacza, że dana osoba jest "osobą bezrobotną". Nie każdy, kto faktycznie nie pracuje, jest w świetle prawa "osobą bezrobotną" - są osoby, które faktycznie nie pracują, ale nie chcą być uznawane za osobę bezrobotną; są też osoby, które faktycznie nie pracują, ale którym wskutek niedopełnienia pewnych obowiązków (np. zgłoszenia się we właściwym czasie do odpowiedniego organu) nie stają się "osobą bezrobotną" w świetle prawa. W przedmiotowej sprawie istotne jest, że – tak jak orzekł Starosta w niezakwestionowanej przez skarżącą decyzji z [...] września 2017 r. – skarżąca straciła status osoby bezrobotnej z dniem [...] listopada 2014 r. Nie jest także zasadny zarzut braku prawidłowego pouczenia skarżącej o ciążących na niej obowiązkach. W istocie zarzut ten odnosi się do informowania skarżącej o obowiązkach związanych z zachowaniem statusu osoby bezrobotnej. W przedmiotowej sprawie tymczasem Wojewoda nie rozstrzygał, czy skarżącej przysługuje status bezrobotnej – o tym rozstrzygał Starosta decyzją z dnia [...] września 2017 r. Tym niemniej należy zwrócić uwagę, że przed rejestracją skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...] listopada 2014 r. wielokrotnie, od co najmniej 2004 r. zyskiwała ona i traciła status bezrobotnej. W aktach sprawy znajduje się 13 decyzji o przyznaniu skarżącej statusu bezrobotnej i tyle samo o utracie tego statusu z powodu podjęcia zatrudnienia. Nie zasługiwał zatem na uwzględnienie argument skargi, iż organ nie może zakładać, że osoba, która w przeszłości miała kontakt z urzędem pracy jest obeznana w obowiązujących ją przepisach prawa, tym bardziej, że ulegają one dynamicznym zmianom. Przed rejestracją w dniu [...] listopada 2014 r. skarżąca rejestrowała się w 2014 r. dwukrotnie, w dniu [...] lipca 2014 r. i [...] sierpnia 2014 r. uzyskując status bezrobotnej z prawem do zasiłku i dwukrotnie ten status i zasiłek traciła mocą decyzji z [...] lipca 2014 r. i [...] października 2014 r. w związku z podjęciem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Definicja bezrobotnego niezmienna jest od lat, podobnie jak zasady przyznawania i utraty statusu bezrobotnego. Niewątpliwie zatem skarżąca była obeznana z obowiązującymi przepisami i procedurami. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Sąd oddalił skargę.