II SA/Bd 164/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w [...] na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Na podstawie art. 92a ust. 1 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265) K. –P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "A." Sp. z o.o. w T. karę pieniężną w kwocie 8000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Organ wskazał, że [...] marca 2012 r. w miejscowości K., na drodze krajowej nr 10, został zatrzymany do kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego samochód ciężarowy marki I. o nr rej. [...]. Pojazd ów pozostawał w dyspozycji przedsiębiorstwa "A." Sp. z o.o. Pojazdem kierował S. S. w dniu kontroli przedsiębiorstwo wykonywało przewóz drogowy produktów aluminiowych z siedziby swojej firmy, z miejscowości T. do odbiorców w miejscowościach C., P. i E. Stwierdzono, że transport był wykonywany bez wymaganej licencji, a kierowca nie był zatrudniony w ww. przedsiębiorstwie. Wskazano, że zgodnie z art. 4 pkt 3 przywołanej ustawy, za transport drogowy uznaje się również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Konsekwencją powyższego stanu faktycznego i prawnego jest obowiązek wynikający z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Pełnomocnik A. składając odwołanie zarzucił naruszenie art. 7, 77 Kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności niezbędnych do wyjaśnienia niniejszej sprawy, naruszenie art. 80 Kpa poprzez niedokonanie oceny materiału dowodowego w sposób wszechstronny, wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów poprzez przesłuchanie świadka R. K. na okoliczność treści umowy pomiędzy I. K. a A. sp. z o.o., i w takim przypadku o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] na podstawie art. 138 § pkt 1 Kpa, art. 4 pkt 3, 4 i 22, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r., art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2013 r., poz. 567) oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wg tego organu, organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Stwierdzone w czasie kontroli naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez licencji sankcjonowane jest na podstawie lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym jako wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Wg organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kpa. Nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Składając skargę pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie: art. 7 Kpa, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprzeprowadzeniu przez organ administracyjny dowodu z zeznań R. K. na okoliczność rzeczywistej treści umowy pomiędzy skarżącą a I. K., skutkujące brakiem wszechstronnego zebrania materiału dowodowego w sprawie i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji oparciu rozstrzygnięcia na wadliwie ustalonym stanie faktycznym; art. 78 § 2 Kpa, mające wpływ na wynika sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu przez organ wniosku o przesłuchanie świadka R. K. za bezzasadny, pomimo iż zeznania te mają istotne znaczenie dla sprawy, skutkujące brakiem wszechstronnego zebrania materiału dowodowego w sprawie i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji oparciu rozstrzygnięcia na wadliwie ustalonym stanie faktycznym; art. 80 Kpa, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niedokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego w sposób wszechstronny, skutkujące uznaniem przez organ, iż I. K. jedynie oddelegowała swojego pracownika do pracy u skarżącej; art. 138 § Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji niezastosowanie, polegające na nieuchyleniu przez organ decyzji organu I instancji w całości i nieprzekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji; art. 136 Kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji niezastosowanie, polegające na nieprzeprowadzeniu przez organ dowodu z zeznań świadka R. K. na okoliczność rzeczywistej treści umowy pomiędzy skarżącą a I. K., skutkujące brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej rozstrzygnięciem w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, dodatkowo przytaczając przepisy art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 Kpa, podnosząc ze zebrano kompletny materiał dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 143, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływanej dalej jako P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną - i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że dnia [...] marca 2012 r. w miejscowości K. na drodze krajowej nr 10 miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki I. o nr rej. [...] przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował S. S. Kierujący pojazdem okazał do kontroli m.in. wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy na potrzeby własne oraz dokument WZ. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. W. kierowca przesłuchiwany jako świadek zeznał, że wykonywał przewóz produktów aluminiowych w imieniu i na rzecz A. Sp. z o.o. I. K. fakt ten potwierdziła słuchana także jako świadek w dniu [...] maja 2013 r. Zeznała też, że oddelegowała swojego pracownika do A. Sp. z o.o., aby ten świadczył usługę kierowania pojazdem i nie świadczyła usług przewozowych, a jedynie "pożyczyła" spółce kierowcę (protokół z przesłuchania świadka) mówiąc "Mój pracownik był oddelegowany do tej firmy w ramach usługi kierowania pojazdem, a nie usługi przewozu. Ta usługa (kierowania pojazdem) została tak zafakturowana. Nie byliśmy wtedy przewoźnikiem (wykonawcą przewozu). To był innymi słowy "wynajem pracownika." W ocenie Sądu zostały więc ustalone wszelkie okoliczności dotyczące wykonywanego przewozu w dniu [...] marca 2012 r. Trudno więc czynić zarzut organowi jak to ma miejsce w skardze braku dokładnych ustaleń stanu faktycznego i prawnego. Trudno także podzielić stanowisko skarżącego o potrzebie przesłuchania R. K., zważywszy że takie zeznania złożyła osoba prowadząca działalność gospodarczą i trudno podzielić prezentowany w skardze (a wcześniej i w odwołaniu) pogląd o braku orientacji I. K. w sprawach prowadzonej przez nią firmy. Analizując akta sprawy i zawarty w nich materiał dowodowy należy dojść do jednoznacznego wniosku o jego kompletności pozwalającej na prawidłowe merytoryczne rozstrzygniecie przez organ. Organ prawidłowo także przywołał i zinterpretował przepisy przywołane w podstawie prawnej i w uzasadnieniu swojej decyzji. O staranności i rzetelności organu odwoławczego świadczy także i to, iż wcześniej swoją decyzją z [...] grudnia 2012 r. uchylił pierwotną decyzję K.- P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r., dostrzegając potrzebę i nakazując temu organowi uzupełnienie materiału dowodowego w kierunku dokładnego ustalenia co było przedmiotem porozumienia o współpracy między I. K. i stroną skarżącą. Okoliczności te przy ponownym rozstrzygnięciu sprawy zostały ustalone prawidłowo z pełnym poszanowaniem przepisów proceduralnych zawartych w Kpa w szczególności przepisów dotyczących postępowania dowodowego art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 Kpa. Wszelkie więc wywody i zarzuty skargi są chybione i nie mogą być uwzględnione. W tym stanie rzeczy wobec braku którejkolwiek przesłanki wskazanej treścią przywołanego przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalić i dlatego orzeczono jak w sentencji wyroku.