II SA/Bd 17/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska ( spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 czerwca 2008r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] Prezydent Miasta [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku produkcyjno - magazynowego z częścią administracyjno - socjalną oraz infrastrukturą techniczną wraz z przebudową [...], na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli mieszkańcy ul. [...] w [...] – J. i J. W., S. K., B. i A. J., A. i E. G., Z. G., I. i M. G., S. B., E. i Z. G., E. M., K. F., E. i J. F., M. S., T. S., B. S. oraz K. K.. Wskazali oni, iż nie zgadzają się na zmianę rodzaju zabudowy i powstanie w ich sąsiedztwie przedsięwzięcia znacząco oddziałującego na środowisko. Podnieśli także, że względu na to, iż zamieszkiwana przez nich dzielnica jest dzielnicą domów rodzinnych i nie prowadzi się tam działalności przemysłowej, w świetle treści przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na terenie objętym wnioskiem powstać mogą jedynie domy mieszkalne. Dodali, przy tym, iż wprawdzie w dzielnicy [...], w odległości około 300 m od domów odwołujących znajduje się przedsiębiorstwo [...], jednakże nie zakłóca ono spokoju. Odwołujący się wskazali, iż z udostępnionych im projektów budowlanych wynika, że hala produkcyjna ma powstać w odległości 5 metrów od ich domów, przy czym na tych 5 metrach ma powstać droga dojazdowa do parkingów oraz pas intensywnej zieleni. Jest to niezgodne z przepisami Prawa budowlanego, z których wynika, iż odstęp pomiędzy ich nieruchomościami a drogą powinien wynosić 6 m. Ponadto podnieśli oni, iż omawiany obiekt budowlany przy wysokości 16 m będzie wyższy przeciętnie o 10 m od ich domów, w konsekwencji czego będą mieli ograniczony dostęp do światła. Odwołujący się wskazali również, iż obecnie prowadzono produkcja w odległej od nich o 300 m hali jest uciążliwa, gdy zaś, jak przewiduje projekt, zostanie ona przesunięta pod ich domy zwiększy się hałas i zanieczyszczenia, a tym samym zagrożenia dla ich zdrowia. Ponadto odwołujący się zakwestionowali również ustalenia odnośnie ilości planowanych miejsc parkingowych – 160 miejsc. Ich zdaniem jest sto stanowczo za dużo, szczególnie, że część z tych miejsc będzie zlokalizowana przy ich domach. Odwołujący się podnieśli, iż dotychczas nie została podjętą przez Radę Miasta uchwała w związku z planowaną budową drogi na terenie inwestycyjnym – ul. [...] (vide załącznik nr 1 do decyzji). Odwołujący się zakwestionowali także prawidłowość sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji, wskazując, iż przy obliczeniach poziomu hałasu i zanieczyszczeń środowiska nie uwzględniono poziomu hałasu spowodowanego przez przejeżdżające przez ul. [...] samochody oraz produkowanych przez nie spalin. Wskazali również, iż przedstawiciele inwestora nie prowadzą z nimi rozmów o odszkodowaniach za utratę wartości nieruchomości, o ewentualnym wykupie tych nieruchomości, ani odnośnie finansowania leczenia chorób spowodowanych funkcjonowaniem zakładu. Decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż część z osób składających odwołanie – Z. F., I. G., E. G., E. M., K. F, E. F., J. F., M. S., T. S., B. S. i K. K. nie ma legitymacji procesowej w sprawie, w związku z czym decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...] umorzono postępowania odwoławcze wszczęte na skutek ich odwołania. Zdaniem organu II instancji przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasada dobrego sąsiedztwa nie będzie miała w niniejszej sprawie zastosowania, ze względu na to, iż zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 61 ust. 2 ustawy. Zgodnie bowiem z ustaleniami nieobowiązującego już planu zagospodarowania przestrzennego, teren, na którym ma zostać zlokalizowana planowana inwestycja znajduje się na obszarze zabudowy przemysłowej, na którym tylko częściowo dopuszczono ogrodnictwo jako adaptację czasową. Zdaniem organu odwoławczego, zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren posiada bowiem dostęp do drogi publicznej – do ul [...] (pozytywnie uzgodniony z Zarządem Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej). Gestorzy odpowiednich sieci zapewnili zaś, iż powstanie wymagane uzbrojenie terenu pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektu budowlanego. Teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta [...] nie narusza również przepisów odrębnych, którymi w niniejszej sprawie są przepisy regulujące ochronę środowiska oraz ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Powyższe okoliczności oraz brak ograniczeń dla niej wynikających z przepisów odrębnych, przemawiają zdaniem organu II instancji za uznaniem, iż w niniejszej sprawie nie było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu przewidzianego na działalność zamierzoną przez inwestora. Sporządzenie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów i projekt ten uzyskał wymagane uzgodnienia, wynikające z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] zawiera wymagane przepisem art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustalenia. Dodał, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza się o posadowieniu obiektu w ściśle określonym miejscu. Kwestia ograniczenia dostępu do światła w sąsiednich budynkach będzie w związku z tym przedmiotem szczegółowego badania dopiero w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podniósł również, iż postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko jest odrębnym postępowaniem poprzedzającym wszczęcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oraz, że uwagi dotyczące wpływu inwestycji na środowisko, jak i kwestii konieczności sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia należy wnosić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, o ile nie zostanie wydana wcześniej decyzja środowiskowa. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia ich interesów, podniósł, iż zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy zawiera w swej treści szereg ustaleń mających na celu zagwarantowanie zgodności projektowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami, zwłaszcza dotyczącymi ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przy uwzględnieniu interesu osób trzecich, na etapie projektowania, realizacji inwestycji i eksploatacji obiektów budowlanych. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutów skarżących dotyczących ilości miejsc parkingowych. Wskazał w szczególności, że nieprawdą jest to, iż zapewniono miejsca dla 100% załogi, oraz to, że z załącznika nr 1 do zaskarżonej decyzji wynika, iż na spornym terenie inwestycyjnymi zaplanowana jest budowa drogi – ul. [...] łączącej ul. [...] z ul. [...]. Organ odwoławczy wskazał również, iż ewentualne roszczenia odszkodowawcze właścicieli sąsiadujących z inwestycją nieruchomości mogą pojawić się dopiero po uzyskaniu przez Inwestora pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] na powyższą decyzję, A. i E. G. zarzucili organom obu instancji naruszenie przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717; ze zm). Wnieśli przy tym o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz stwierdzenia wygaśnięcia decyzji organu I instancji na skutek zaistnienia przesłanki z art. 162 ust.1 k.p.a. – stała się ona bowiem bezprzedmiotowa na skutek zmiany lokalizacji decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] odrzucił skargą w stosunku do A. G. z powodu nieuzupełnienia przez nią braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. W związku z tym należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można skutecznie postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717; z późn. zm.). Zgodnie z art. 59 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy Mając na względzie fakt, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] MRN w [...] z dnia [...] lutego 1990 r. [...] utracił moc obowiązującą, rozpatrując wniosek [...]., organ administracji winien był ustalić czy spełnione zostały łącznie wszystkie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy. Spełnienie tych wymogów przy jednoczesnej zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, w świetle treści przepisu art. 64 ust. 1 w związku z art. 56 cytowanej wyżej ustawy, oznacza bowiem, iż organ administracji nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Pierwszym z warunków, wskazanych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy jest by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Powyższe wymogi, zgodnie z art. 61 ust. 2 cyt. ustawy, nie odnoszą się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Jak prawidłowo stwierdziły organy obu instancji, taka sytuacja miała właśnie miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z wygasłym z dniem 1 stycznia 2003 r., na podstawie artykułu 87 ust. 3 cyt. ustawy (stanowiącego swoistą kontynuację przepisu art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139; z późn. zm.), miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego, teren inwestycji zlokalizowany był w strefie obejmującej jednostki planistyczne: 165 P - o przeznaczeniu: przemysł - [...] – adaptacja i rozbudowa; 166 RO o przeznaczeniu: ogrodnictwo – adaptacja czasowa, docelowo – teren przemysłu i składu; 168 KS przeznaczoną pod parking z pętlą autobusową oraz jednostkę planistyczną 16 Klp przeznaczoną pod ulicę lokalną przemysłową. W świetle powyższego dla inwestycji nie było wymagane spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, a tym samym zarzut skarżącego, wskazujący na naruszenie przez organy obu instancji tegoż przepisu, nie znajduje uzasadnienia. Odnosząc się zaś do pozostałych wymogów wynikających z art. 61 ust. 1, wskazać należy, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż teren ma dostęp do drogi publicznej – ul. [...]. Planowana inwestycja spełnia również warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust 5 - projektowane uzbrojenie terenu, którego wykonanie zostało zagwarantowane w drodze umowy między właściwymi jednostkami organizacyjnymi, a inwestorem, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Jak prawidłowo stwierdziły organy obu instancji teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Tereny objęte wnioskiem sklasyfikowane jako tereny przemysłowe, drogi, inne tereny zabudowane, grunty orne (RV, RVI), łąki trwałe, grunty rolne zabudowane (B-RV), rowy, grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz - RV) nie należą bowiem do jednej z wymienionych w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266; ze zm.) kategorii gruntów (także jeśli chodzi o klasę i powierzchnię projektowaną do przeznaczenia), dla których zmiany przeznaczenia wymagane jest uzyskanie zgody właściwego organu. Spełniony został również wymóg, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Wbrew ogólnikowym twierdzeniom skarżącego, decyzja Prezydenta Miasta [...] nie narusza bowiem przepisów odrębnych, w szczególności zaś przepisów regulującymi ochronę środowiska, zasobów wodnych oraz gruntów rolnych i leśnych. Mając na uwadze, iż z dokonanych przez organy administracyjny ustaleń jednoznacznie wynika, iż zamierzenie inwestycyjne, którego dotyczy niniejsza sprawa spełnia wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (cyt. wyżej), podnieść należy, iż organy nie mogły odmówić ustalenia warunków zabudowy. Dodać należy, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy spełnia przesłanki, o których mowa w art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zostały w niej wystarczająco określone wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Sporządzenie projektu tejże decyzji powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów i projekt ten uzyskał wymagane uzgodnienia [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych [...], Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji jak i Wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miasta [...]. Odnosząc się do zawartego w skardze żądania stwierdzenia wygaśnięcia decyzji organu I instancji, podnieść należy, iż sądy administracyjne, które, jak wcześniej wskazano, sprawują kontroluję działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są uprawnione do orzekania o wygaśnięciu decyzji administracyjnych. W świetle treści art. 65 ust. 1 cyt. ustawy wygaśniecie decyzji o warunkach zabudowy stwierdza organ, który ją wydał. Okolicznościami uzasadniającymi stwierdzenie przez organ wygaśnięcia decyzji będzie zaś: uzyskanie pozwolenia na budowę przez innego wnioskodawcę lub uchwalenie dla tego terenu planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Podnoszona zatem przez skarżącego okoliczność zmiany lokalizacji inwestycji nie będzie uzasadniała stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który mógłby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270; ze zm.) oddalił skargę jako nieuzasadnioną.