II SA/Bd 17/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego R. F. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w drugiej instancji w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku postanawia przyznać radcy prawnemu R. F. ze Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy) kwotę 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w drugiej instancji. Wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku. Pomoc prawna świadczona w niniejszej sprawie przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego, radcę prawnego R. F., ograniczyła się do sporządzenia i wniesienia do tutejszego Sądu skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 3 marca 2010 r. W piśmie zawierającym skargę kasacyjną zamieszczony został wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego złożył również na piśmie wymagane oświadczenie, iż nie otrzymał w niniejszej sprawie kosztów świadczonej z urzędu pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie przyznania skarżącemu prawa pomocy wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie zaś z przepisem § 14 ust 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163 poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne za czynności pełnomocnika będącego radcą prawnym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej albo na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wnoszą 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego ustępu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, stanowiąca podstawę do obliczenia należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia, wynosi w rozpatrywanym przypadku 240 zł, stosownie do regulacji § 14 ust 2 pkt 1 lit c wskazanego wyżej rozporządzenia. W oparciu o wskazane wyżej przepisy Sąd obliczył, iż przysługująca pełnomocnikowi skarżącego kwota, po podwyższeniu jej o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, wynosi 146,40 zł. Ponieważ wnioskodawca sporządził i wniósł do tutejszego Sądu skargę kasacyjną, a ponadto złożył wymagane oświadczenie o niezapłaceniu kosztów pomocy prawnej, należało orzec o przyznaniu mu wskazanej wyżej kwoty tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w drugiej instancji.