II SA/Bd 171/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego zagrożenia epidemiologicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2018 r. poz. 2096, dalej powoływana jako K.p.a.) umorzył postępowanie administracyjne w całości wszczęte w sprawie zagrożenia epidemiologicznego spowodowanego hodowlą ptaków egzotycznych na terenie nieruchomości w M. przy ul. M. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte na skutek pisma I. C. (dalej określana jako skarżąca), w którym wniosła ona o przeprowadzenie kontroli warunków, w jakich M. C. prowadził hodowlę ptaków w M. przy ul. M. [...], z powodu zagrożenia epidemiologicznego w miejscu zamieszkania. Pismem z [...].07.2018 r. w oparciu o art. 22 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 151) organ wezwał M. C. i skarżącą (właścicieli przedmiotowej posesji) do uprzątnięcia pomieszczenia z zanieczyszczeń pozostałych po hodowli ptaków oraz padłych gryzoni w ciągu 7 dni pod rygorem wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie i do powiadomienia na piśmie o wykonaniu powyższego obowiązku. W odpowiedzi na wezwanie M. C. w piśmie z [...].08.2018 r. poinformował, że posprzątał obiekt. Organ nie uznał potrzeby dalszej ingerencji, jednakże w dniu [...].08.2018 r. wpłynęło pismo skarżącej wnoszące o wszczęcie postępowania administracyjnego z udziałem jej osoby, gdyż uznała, że oświadczenie M. C. o posprzątaniu obiektu jest nieprawdziwe. W związku z tym na wniosek skarżącej wszczęto postępowanie administracyjne. Przeprowadzona kontrola sanitarna (protokół Nr [...]) w miejscach wskazanych przez skarżącą wykazała, że: - woliera zewnętrzna zlokalizowana w ogrodzie wyposażona była w budki lęgowe, klatkę metalową oraz gałęzie, ale w dniu kontroli obiekt ten był pusty – bez obecności ptaków; na posadzce jak i na zewnątrz przy wejściu do woliery znajdowały się resztki karmy dla ptaków zmieszane wraz z ich odchodami; - kojec dla psa obejmował teren nieutwardzony wraz z budą dla psa, obejście w kojcu wyłożone było piaskiem zmieszanym z resztkami karmy dla ptaków wraz z ich odchodami, stwierdzono także padłego gryzonia (mysz); - strych budynku gospodarczego przeznaczony był na prowadzenie przez M. C. hodowli papug; na cele hodowli zagospodarowano prawą stronę pomieszczenia, w której zbudowano woliery dla ptaków w ilości 7 sztuk. Nieuprzątnięcie w/w miejsc stanowiło naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. W dniu [...].09.2018 r. przeprowadzono kontrolę sprawdzającą, która wykazała, że miejsca związane z hodowlą ptaków zostały posprzątane, a woliery zarówno w ogrodzie, jak i na strychu zostały rozebrane. M. C. wywiózł nieczystości (ziarno zmieszane z odchodami) z kompostownika oraz zlecił wykonanie dezynfekcji strychu. Protokół został podpisany przez obydwie strony [...].10.2018 r., pomimo to I. C. jeszcze przed podpisaniem w/w dokumentu złożyła załącznik do ww. kontroli sprawdzającej, w którym zakwestionowała pełne wysprzątanie strychu oraz wolier na zewnątrz i kojca dla psa, a który sporządzono przed zapoznaniem się z protokołem. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził uprzątnięcie odpadów zalegających w miejscach związanych z hodowlą ptaków na terenie przedmiotowej posesji, co jest równoznaczne z usunięciem stanu mogącego stwarzać zagrożenie epidemiologiczne, a tym samym dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca. W jego uzasadnieniu wskazała, że z jednej strony organ twierdzi, iż nie jest właściwy do rozstrzygnięcia sprawy, z drugiej zaś nie rozpoznając merytorycznie jej wniosku, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, nakłada na nią określony obowiązek z zagrożeniem, że zostanie wszczęte również w stosunku do jej osobyniej postępowanie administracyjne. Takie podejście do sprawy to nic innego jak ukryta forma odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. z uzasadnieniem, że stroną postępowania na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej automatycznie nie może być współwłaściciel nieruchomości. W ocenie skarżącej zgodnie z art. 28 K.p.a. powinna być stroną postępowania, której interes prawny został naruszony. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych Państwowy Inspektor Sanitarny nakazuje w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Przenosząc powyższy obowiązek na grunt niniejszej sprawy skarżąca miała prawo oczekiwać, że organ wyda decyzję nakazującą M. C. usunięcia wywołanego przez niego zagrożenia epidemiologicznego w zakreślonym terminie. To, że do protokołu zobowiązał się on do usunięcia tego zagrożenia, nie zwalniało z obowiązku wydania decyzji. Taki sposób załatwienia sprawy spowodował, że sposób wykonania obowiązku nie był sprawdzalny. Również niewykonanie obowiązku lub jego częściowe wykonanie nie było zagrożone żadną sankcją. Dlatego też na przykład w miejsce zobowiązania do wykonania 3 x D, wykonany został zabieg dezynfekcji, którego dowód przedłożono do sprawy, a który budzi wątpliwości co do prawdziwości wykonania tego zabiegu (brak podpisu M. C., brak faktury). W przypadku stwierdzenia zagrożenia epidemiologicznego, a taka sytuacja wystąpiła, nie ma miejsca na nieformalne porozumienia, tym bardziej że w dacie kontroli pomieszczeń, w których prowadzona była hodowla ptaków, stwierdzone zostało, że stan zagrożenie epidemiologicznego nadal istnieje. W takim przypadku stosownie do zapisu art. 27 ustawy państwowy inspektor sanitarny nakazuje w drodze decyzji usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Deklaracja M. C., że usunie zagrożenie, w świetle art.27 ustawy była prawnie obojętna. W ocenie skarżącej, postanowienie o umorzeniu postępowania zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów K.p.a. Postanowienie nie spełnia również wymogu art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ uzasadnienie pomija wnioski i zarzuty, które kierowała w pismach oraz w zastrzeżeniach do protokołu. Organ ponownie rozpoznając sprawę powinien ustalić, kto prowadził hodowlę, kto hodowlę zlikwidował oraz kto pozostawił pomieszczenie po hodowli w stanie zagrożenia dla zdrowia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że zarzut, iż organ sanitarny uchylał się od merytorycznego rozpoznania sprawy, nie ma odzwierciedlenia w zgromadzonej dokumentacji. Z uwagi na fakt, że w analizowanym przypadku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie miał prawa do wstępu na prywatną posesję, przekazał sprawę do Burmistrza, który jest organem właściwym do egzekwowania czystości i porządku na terenie gminy. Po otrzymaniu notatki z interwencji przeprowadzonej przez Straż Miejską organ zobowiązał właścicieli do uprzątnięcia posesji. W piśmie z [...].08.2018 r. odwołująca wniosła o wszczęcie postępowania administracyjnego celem ustalenia, który ze współwłaścicieli jest odpowiedzialny za zaistniały stan rzeczy. Organ odwoławczy podkreślił, że rozstrzygnięcie powyższej kwestii nie leży w kompetencji organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, właściciel, posiadacz lub zarządzający nieruchomością jest obowiązany utrzymywać ją w należytym stanie higieniczno-sanitarnym. Powyższy zapis jednoznacznie wskazuje, że obowiązek ten ciąży na właścicielu nieruchomości. W ww. przepisie nie ma zapisu, że obowiązek dotyczy właściciela bądź innej osoby, która miała wpływ na niewłaściwy stan higieniczno-sanitarny. Cyt. przepis w sposób jednoznaczny nakłada obowiązek na właściciela nieruchomości. Wobec powyższego, z uwagi na fakt, że właścicielami nieruchomości są I. C. i M. C., zastosowanie tego artykułu wobec obu właścicieli było uzasadnione. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego ustalenia strony postępowania, czy też osoby bezpośrednio odpowiedzialnej za pozostawienie nieuprzątniętych odchodów ptasich na posesji, organ odowłąwczy wskazał, że organy inspekcji sanitarnej nie są właściwe do rozstrzygania sporów (personalnych, rodzinnych) pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Obie strony, zarówno skarżąca jak i M. C., jako współwłaściciele posesji, zobowiązani są w równym stopniu do utrzymywania jej we właściwym stanie sanitarno-porządkowym. Stąd organ I instancji właściwie wezwał oboje właścicieli do uporządkowania strychu. Ustalenie, który ze współwłaścicieli odpowiada za zaistniały stan, nie należy do kompetencji inspekcji sanitarnej. Strona podniosła, że wniosek z [...].07.2018 r. nadal pozostaje nierozpatrzony. Powyższe stwierdzenie nie jest prawdą, gdyż stan faktyczny (zagrożenie spowodowane zalegającymi ptasimi odchodami na strychu garażu) zawarty w tym piśmie został usunięty. Działania podjęte przez organ I instancji skutkowały usunięciem pozostałości odchodów ptasich po zlikwidowanej hodowli ptaków, o które wnioskowała odwołująca w swym pierwszym piśmie, a dodatkowo całkowitą likwidacją wolier na strychu, woliery w ogrodzie oraz opróżnieniem kompostownia oraz zdezynfekowania pomieszczenia strychu. Strona podniosła, iż fakt, że M. C. w protokole zobowiązał się do usunięcia zagrożenia, nie zwalniał organu z obowiązku wydania decyzji. W analizowanej sprawie, zanim decyzja została wydana, nieprawidłowość została usunięta, nie było więc przesłanek do wydania decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości. W tej sytuacji, aby zakończyć postępowanie administracyjne, zasadne było wydanie decyzji umarzającej stosownie do art. 105 § 1 K.p.a. Istotny w analizowanej sprawie jest fakt, że podczas kontroli przeprowadzonej [...].09.2018 r. M. C. dobrowolnie zobowiązał się do usunięcia nieprawidłowości w krótkim terminie (tj. 7 dni). Kontrola sprawdzająca przeprowadzona [...].09.2018 r. potwierdziła wykonanie stwierdzonych nieprawidłowości. Nie ma uzasadnienia również zarzut dotyczący sprawdzalności obowiązku w przypadku niewydania decyzji nakazującej jego usunięcie. Organ I instancji przeprowadził kontrolę sprawdzającą usunięcie nieprawidłowości wskazanej w protokole [...], co potwierdzają zapisy w protokole kontroli nr [...] z [...].09.2018 r. Takie postępowanie jest zgodne z zasadami przeprowadzenia kontroli przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W przedmiotowej sprawie nie ma przesłanek, aby uznać, że organ I instancji prowadził sprawę w sposób nieprofesjonalny i niezgodny z przepisami prawa. Zarzut dotyczący braku spełnienia przez zaskarżoną decyzję art. 107 § 3 K.p.a. również nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem uzasadnienie faktyczne i prawne jest wyczerpujące. Skargę na powyższą decyzję złożyła I. C. zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy: art. 7 K.p.a. w zw. z art. 26 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej Dz. U. z 2017 r. poz. 1261, powoływana dalej jako ustawa o PIS) poprzez uznanie swojej niewłaściwości rzeczowej na podstawie błędnej wykładni art. 26 ustawy ze skutkiem odmowy w pierwszej fazie postępowania przeprowadzenia kontroli sanitarnej w obiekcie prywatnym; art. 7 w zw. z art. 104 K.p.a. poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku likwidacji zagrożenia epidemiologicznego w drodze wezwania, a nie w drodze decyzji administracyjnej; art. 64 K.p.a. poprzez nieuchylenie postanowienia o braku właściwości rzeczowej na skutek zmiany stanowiska i podjęcia postępowania administracyjnego na kolejny wniosek skarżącej; 2. przepisów prawa materialnego poprzez: a) niezastosowanie art. 27 § 1 ustawy Państwowej Inspekcji Pracy nakazującego wydanie decyzji w każdym przypadku naruszenia wymagań sanitarno higienicznych; 2) błędną wykładnię art. 22 ust. 1 ustawy u zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi poprzez uznanie, że odpowiedzialność za wywołane zagrożenie epidemiologiczne ponosi skarżąca wyłącznie dlatego, że jest współwłaścicielem nieruchomości. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że na skutek zawiadomienia o wystąpieniu zagrożenia epidemiologicznego obowiązkiem Powiatowego Inspektora Sanitarnego było podjęcie postępowania administracyjnego bez przekazywania sprawy Burmistrzowi. Bezprzedmiotowe stało się zatem powoływanie się na przepis art. 26 ustawy o PIS, tym bardziej że w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd upoważniający organ nadzoru sanitarnego do kontroli obiektów prywatnych. Po otrzymaniu notatki z przeprowadzonej kontroli Straży Miejskiej Powiatowy Inspektor Sanitarny, jeżeli nie chciał się wdawać w spór kompetencyjny, zobowiązany był uchylić postanowienie o przekazaniu sprawy i wszcząć postępowanie administracyjne. Tymczasem organ nie w formie decyzji, a w formie pisemnego wezwania nakazał skarżącej usunięcie stwierdzonego zagrożenia epidemiologicznego. Po wszczęciu wymuszonego przez skarżącą postępowania administracyjnego, Powiatowy Inspektor Sanitarny [...].08.2018 r. dokonał kontroli pomieszczenia, w którym występowało zagrożenie epidemiologiczne. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o PIS, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Zatem na skutek stwierdzenia zagrożenia epidemiologicznego wydanie decyzji było obligatoryjne, a nie uznaniowe. Ustalenia faktyczne przeprowadzonej kontroli przekładają się bezpośrednio na obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz na prawidłowe jego wykonanie. Obowiązek powinien być dokładnie określony i nie może nasuwać jakichkolwiek wątpliwości. Wykonanie bowiem nakazu powinno skutkować wypełnieniem wymogów określonego reżimu sanitarnego. W tym stanie faktycznym i prawnym (przy wykładni art. 22 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, prezentowanej przez organy obu instancji), adresatem decyzji nakładającej precyzyjnie obowiązki usunięcia stanu zagrożenia epidemiologicznego powinni być współwłaściciele nieruchomości, a zatem również skarżąca. Gdyby to miało miejsce, to skarżącej przysługiwałoby prawo obrony przed uznaniem jej współwinną wywołanego zagrożenia epidemiologicznego, którego została pozbawiona. Nie do przyjęcia jest tłumaczenie organu II instancji, że zanim decyzja została wydana, nieprawidłowość została usunięta, nie było więc przesłanek do wydania decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości. Takie tłumaczenie jest nie do przyjęcia tym bardziej, że organ na wydanie decyzji miał kilkanaście dni. M. C. zobowiązał się do rozebrania wolier, posprzątania zależących nieczystości w miejscach związanych z hodowlą ptaków oraz zlecenia przeprowadzenia zabiegów DDD (dezynsekcji, deratyzacji i dezynfekcji). Skoro swój obowiązek w protokole określił w sposób ogólny i nieprecyzyjny, bez żadnych zaleceń i nakazów, to logicznym jest, że realizacja złożonej deklaracji nie była sprawdzalna. Taka sytuacja pozwoliła na niestaranne wykonanie prac uprzątnięcia pomieszczeń. Ponadto, zgodnie z protokołem M. C. miał przeprowadzić zabiegi DDD, faktycznie przedstawił nie do końca wiarygodny dowód przeprowadzonego zabiegu dezynfekcji. Na podnoszone przez skarżącą nieprawidłowości i uchybienia dostała ona w piśmie z [...].10.2018 r. odpowiedź, że "Mimo istniejących pozostałości po ptasich odchodach (na posadzce i innych przedmiotach), poprzez zabiegi dezynfekcji pomieszczenia zostały pozbawione drobnoustrojów chorobotwórczych". Zatem można wnioskować, że uprzątniecie nie było konieczne z żadnego miejsca, skoro wystarczyły zabiegi dezynfekcyjne nieskontrolowane jakimikolwiek badaniami. Obowiązek utrzymania nieruchomości w należytym stanie obciąża wszystkie wskazane w art. 22 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi podmioty, a więc zarówno właściciela (współwłaścicieli) nieruchomości, jak i jej posiadacza lub zarządzającego nieruchomością. W przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków wskazanych w tym przepisie każdy z tych podmiotów może być adresatem decyzji wydawanej przez organ sanitarny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o PIS. Nie oznacza to jednak dowolności w wyborze podmiotu, który zostanie zobowiązany do wykonania nałożonego obowiązku. W niniejszej sprawie zarówno organy z góry przyjmują, że w przypadku wystąpienia zagrożenia epidemiologicznego zbiorową odpowiedzialność na podstawie cyt. art. 22 ponoszą współwłaściciele nieruchomości. Taka wykładnia cyt. przepisu zwalniała organ inspekcji sanitarnej od ustalenia, który z współwłaściciel powinien być adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 27 ustawy o PIS. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić i w przedmiotowej sprawie obowiązki winny być nałożone wyłącznie na M. C.. W tym stanie rzeczy skarżąca nie może sie godzić na to, aby poprzez zaniechania organu sanitarnego miała ponosić odpowiedzialność za zaistniałe zagrożenie epidemiologiczne i jego usunięcie, zaś osoba faktycznie odpowiedzialna nawet nie ponosiła z tego tytułu jakichkolwiek konsekwencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie była zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 105 § 1 K.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Organ stwierdził, że wykonanie przez M. C. czynności skierowanych na wyeliminowanie zagrożenia epidemiologicznego związanego z hodowlą ptaków egzotycznych spowodowało uznanie prowadzenia dalszego postępowania za bezprzedmiotowe. W pierwszej kolejności, z uwagi na charakter zarzutów skargi, Sąd przypomni przebieg postępowania, które zostało wszczęte na skutek pisma skarżącej z [...].07.2018 r. skierowanego do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, w którym poinformowała ona o ww. zagrożeniu. Decyzją z [...].07.2018 r. ww. organ uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę Burmistrzowi. Następnie, [...].07.2018 r. funkcjonariusze Straży Miejskiej dokonali oględzin przedmiotowej nieruchomości sporządzając z tej czynności notatkę służbową, która została przekazana PPIS i na skutek której organ ten wezwaniem z [...].07.2018 r. zobowiązał właścicieli nieruchomości (tj. skarżącą i M. C.) do uprzątnięcia pomieszczenia z zanieczyszczeń. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżąca pismem z [...].08.2018 r. zwróciła się z wnioskiem o ustalenie, który ze współwłaścicieli jest odpowiedzialny za zaistniały stan rzeczy. Z kolei M. C. pismem z [...].08.2018 r. poinformował, że uprzątnął strych – zgodnie z treścią wezwania z [...].07.2018 r. Pismem z [...].08.2018 r. skarżąca poinformowała PPIS, że ww. oświadczenie M. C. jest nieprawdziwe i wniosła o podjęcie postępowania z jej udziałem. Na skutek powyższego pisma organ pismem z [...].08.2018 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie zagrożenia epidemiologicznego spowodowanego hodowlą ptaków egzotycznych na terenie nieruchomości w M. przy ul. M. [...]. W toku postępowania organ dokonał [...].09.2018 r. kontroli przedmiotowej nieruchomości sporządzając na tę okoliczność protokół kontroli, z którego wynika, że nieruchomość jest "utrzymana w stanie higieniczno sanitarnym grożącym powstaniem zakażenia lub choroby zakaźnej, poprzez nie uprzątnięcie odpadów po prowadzonej wcześniej hodowli ptaków (odchody zmieszane z karą, padłe gryzonie)". Z protokołu wynika również, że M. C. zobowiązał się do rozebrania wolier i posprzątania zalegających nieczystości, a następnie przeprowadzenia zabiegów DDD. W piśmie z [...].09.2018 r. skarżąca wskazała, że w jej ocenie uprzątnięcie obiektu przez M. C. nastąpiło w nieprawidłowy sposób. Z kolei w piśmie z [...].09.2018 r., stanowiącym uwagi i zastrzeżenia do protokołu kontroli, skarżąca w szczególności podkreśliła konieczność ustalenia, że to M. C. ponosi pełną odpowiedzialność za zaistniałe zagrożenie epidemiologiczne. W toku dalszych czynności dnia [...].09.2018 r. organ dokonał kontroli przedmiotowej nieruchomości, podczas której stwierdził, że nieprawidłowości stwierdzone podczas poprzedniej kontroli zostały usunięte "poprzez uprzątnięcie miejsc po wcześniejszej hodowli ptaków oraz poprzez rozebranie wszystkich wolier (...), wywiezienie nieczystości (...) z kompostownika i przeprowadzenie zabiegu dezynfekcji. Zatem uległo likwidacji narażenie grożące powstaniem zakażenia lub choroby zakaźnej na terenie przedmiotowej posesji." M. C. przedstawił podczas kontroli protokół z przeprowadzonego zabiegu dezynfekcji przez C. sp. z o.o. W toku dalszego postępowania skarżąca nadal kwestionowała prawidłowość wykonanego przez M. C. uprzątnięcia i dezynfekcji nieruchomości. Organ w piśmie z [...].10.2018 r. poinformował skarżącą, że był zobowiązany, stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, prowadzić postępowanie w stosunku do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości oraz że z uwagi na wykonanie uprzątnięcia nieruchomości i przeprowadzenia dezynfekcji chemicznej pomieszczenia (pomimo pozostałości po ptasich odchodach) zostało ono pozbawione drobnoustrojów chorobotwórczych i tym samym został wyeliminowany czynnik zagrożenia epidemiologicznego, a żądanie przez skarżącą usunięcia budek lęgowych nie leży w kompetencji organu. Organ w powyższych okolicznościach faktycznych umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Decyzja ta, w ocenie Sądu, nie narusza przepisów prawa w sposób wskazany w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej powoływana jako P.p.s.a.). Należy wskazać, że skarżące de facto nie kwestionuje prawidłowości ww. decyzji, a głównie skupia się na zarzutach związanych z tokiem postępowania. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zebrany materiał dowodowy w pełni pozwolił na dokonanie ustalenie, iż zostało usunięte stwierdzone zagrożenie epidemiologiczne. Okoliczność ta wynika z protokołu z [...].09.2018 r. oraz protokołu dezynfekcji nr [...] z [...].09.2018 r. Stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o PIS, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Zatem celem postępowania przed organem I instancji w niniejszej sprawie było wyeliminowanie stwierdzonych nieprawidłowości. Co prawda organ nie wydał, zgodnie z cyt. przepisem, stosownych zaleceń, które znalazłyby uzewnętrznienie w postaci decyzji administracyjnej, jednakże ostatecznie, i to w krótkim okresie czasu (pomiędzy kontrolami upłynęło 13 dni), cel ustawy został osiągnięty. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na treść art. 12 ust. 1 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Taki właśnie sposób działania przyjął w niniejszej sprawie organ I instancji, co doprowadziło do jej szybkiego zakończenia. Reasumując, skoro naruszenia, o jakich mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o PIS zostały dobrowolnie usunięte, organ prawidłowo umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Podkreślenia wymaga, że skarżąca jedynie w sposób gołosłowny, nie poparty żadnymi konkretnymi argumentami kwestionowała skuteczność likwidacji naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych na skutek działań podjętych przez M. C. Tymczasem organ, który ma w tym zakresie fachową wiedzę, ocenił, że działania te w skuteczny sposób zlikwidowały zagrożenie epidemiologiczne. Natomiast wszelkie zastrzeżenia skarżącej dotyczące przebiegu postępowania, może ona uczynić przedmiotem ewentualnej skargi lub wniosku, o jakich mowa w art. 221 i nast. K.p.a., ponieważ Sąd w niniejszej sprawie był władny ocenić jedynie merytoryczną zasadność umorzenia postępowania, co też uczynił oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. z uwagi na jej bezzasadność. Wskazać jedynie można, że kwestie związane z pierwotnym uznaniem się przez organ za niewłaściwy, sposobu nałożenia na skarżącą obowiązku likwidacji zagrożenia epidemiologicznego czy wskazanie przez organ, który ze współwłaścicieli nieruchomości winien ww. obowiązek wykonać - nie mają żadnego wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji i wszelkie ewentualne naruszenia przepisów w tym zakresie nie miały wpływu również na wynik sprawy.