II SA/Bd 175/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy Miasto T., S. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005 roku, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz S. Sp. z o.o. kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] 2005 Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 1997r. Nr [...] i [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na modernizacji z rozbudową istniejącej stacji paliw płynnych przy ulicy [...], w T. W jej uzasadnieniu wskazano, iż decyzja Prezydenta Miasta T. została zaskarżona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. przez Stowarzyszenie R. w T. Organ zaś na mocy art. 235 i 236 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowił wszcząć postępowanie w sprawie z urzędu. Jak wynika z akt sprawy o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wystąpiła S. Sp. z o.o. w W. Reprezentujący spółkę pełnomocnik ustosunkowujące się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego podkreślił, iż zrealizowana inwestycja nie pozostawała w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ponieważ polegała na modernizacji istniejącego obiektu. Ponadto, decyzja stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta T. wywołała nieodwracalne skutki prawne. Organ zważył, że dla oceny wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanki uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie obowiązującej w dniu jej wydania ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, póz. 415 z późn. zm.), koniecznym jest ustalenie czy projektowana inwestycja nie pozostawała w sprzeczności w momencie orzekania z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W myśl obowiązującej wówczas ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest nieważna, a stwierdzenie nieważności decyzji następuje na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 156 § l pkt 7 w związku z art. 34 w/w ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał, iż jak wynika z wyrysu i wypisu z miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej Nr [...] ( Dz. Urz. Woj. [...] z 1986 Nr [...], poz. [...]; z późn. zm.), teren przeznaczony w decyzji pod modernizację z rozbudową istniejącej stacji paliw płynnych usytuowany jest w obrębie jednostki planistycznej [...], dla której zapis w planie brzmiał: [...] - 137,8 ha "Zieleń parkowa - tereny wypoczynkowe dla mieszkańców dzielnicy [...]. Zakaz zabudowy niezgodnej z przeznaczeniem. Należy opracować szczegółowy plan zagospodarowania terenu. Dla zabytkowego fortu obowiązują ustalenia dotyczące ochrony zabytków, wszelkie zamierzenia inwestycyjne należy uzgadniać z Konserwatorem Zabytków. Przez omawiany teren przeprowadzono objazd jako przedłużenie ul. [...] do [...] i terenów rekreacyjno - sportowych. Teren częściowo położony w bezpośredniej i pośredniej strefie ochrony XIX - wiecznych fortyfikacji oraz w strefie ochrony Starego miasta i krajobrazu kulturowego. Zieleń o funkcji klimatycznej stanowiąca jednocześnie wzmocnienie i uzupełnienie układu przyrodniczo - ekologicznego miasta". Taki zapis w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T nie pozostawia wątpliwości, że decyzja ustalająca warunki zabudowy rzeczonej inwestycji pozostawała w sprzeczności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem jest nieważna. Nadto, podkreślono, że nie zachodzą w tej sprawie przesłanki negatywne stwierdzenia nieważności tej decyzji. Pełnomocnik spółki S. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W jego uzasadnieniu wskazywał, że modernizacja stacji paliw została wykonana na podstawie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, jak również została przyjęta do użytkowania na podstawie stosownego zgłoszenia. Zatem, spółka S. zrealizowała inwestycję na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych, a fakt ten stanowi nieodwracalny skutek prawny w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. Nadto, wydanie decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w trakcie, którego inwestycja została pozytywnie uzgodniona przez Wojewodę [...], Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W związku z powyższym nie ma podstaw do twierdzenia, że przedmiotowa decyzja jest dotknięta jedna z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Podkreślił, że rozbudowa istniejącej stacji paliw odbyła się w pasie drogowym [...] na podstawie porozumienia z dnia [...] 1997r. z Miejskim Zarządem Dróg w T. i w tym zakresie w żadnym razie nie może być sprzeczna z ówcześnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył także Prezydent Miasta T., wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005r. i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 1997r. Argumentował, że teren jednostki planistycznej na której zlokalizowano inwestycję obejmował obszar o powierzchni 137, 8 ha, natomiast stacja paliw została zlokalizowana na jego małym fragmencie, przy ciągach komunikacyjnych i przewidzianym w planie objeździe do terenów rekreacyjno – sportowych. Skoro tak to budowę stacji paliw należałoby potraktować jako funkcję uzupełniającą podstawowe przeznaczenie tej jednostki planistycznej jako terenu wypoczynkowego. Ponadto, decyzja, której nieważność stwierdzono dotyczyła istniejącej już od 1992r. stacji paliw, a teren zajęty przez tę inwestycję po jej modernizacji i rozbudowie w istocie pokrywał się z terenem zajmowanym przez stację przed wykonaniem tego zamierzenia, co zostało potwierdzone w planie realizacyjnym zagospodarowania terenu. Tym samym nieuprawnionym jest twierdzenie, że zachodzi oczywista sprzeczność decyzji Prezydenta Miasta T. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rzeczonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która mogłaby stanowić podstawę stwierdzenia jej nieważności. Wskazywał także, na zaistnienie negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności, którą jest wywołanie przez tą decyzję nieodwracalnych skutków prawnych. Oznacza to sytuacje gdy stan sprzed wydania decyzji nie może być przywrócony, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W oparciu o decyzję Prezydenta Miasta T. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej, inwestycji inwestor otrzymał pozwolenie na budowę, a następnie, po wybudowaniu obiektu zgłosił go do użytkowania i użytkuje do dnia dzisiejszego. Wskazując na orzecznictwo sądowe Prezydent argumentował, że stwierdzenie nieważności decyzji, na podstawie której została wydana decyzja w innej sprawie, stanowi podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Oznacza to, że uchylenie pozwolenia na budowę, a w rezultacie przywrócenie stanu poprzedniego, sprzed wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie będzie możliwe na skutek upływu czasu, o którym mowa w art. 146 § 1 K.pa., bowiem zgodnie z jego brzmieniem, uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 K.p.a., nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia decyzji upłynęło 5 lat, w niniejszej sprawie ów 5 letni termin minął. Samorządowe Kolegium odwoławcze decyzją z dnia [...] 2005r., Nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano że wadliwość rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 1997r. polegała na wystąpieniu okoliczności wynikającej z art. 34 obowiązującej w dniu jego wydania ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jego ówczesnym brzmieniem, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest nieważna, a stwierdzenie nieważności decyzji następuje na zasadach i w trybie określonym w k.p.a. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zapisy miejscowego planu zagospodarowania dla jednostki planistycznej, w obrębie której decyzja ustaliła warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji jednoznacznie określały jego charakter. Wydana decyzja była sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należało zatem przyjąć, iż wystąpiła pozytywna przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji. Organ wskazał, iż okoliczność ta nie była również kwestionowana przez strony postępowania. W złożonych wnioskach podnosiły bowiem występowanie negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, której ustalenie jest konieczne wyłącznie w przypadku występowania co najmniej jednej przesłanki pozytywnej. Organ wskazał iż zgodnie z brzmieniem art. 156 § 2 Kpa., nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy wywołała ona nieodwracalne skutki prawne. Z wywołaniem przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych mamy do czynienia wtedy, gdy wykonanie decyzji spowodowało powstanie takiego stanu faktycznego lub stanu prawnego, że nie jest już możliwy powrót do stanu pierwotnego - sprzed wykonania decyzji. Wskazując na orzecznictwo sądowe organ podkreślił, iż odwracalność lub nieodwracalność skutku prawnego decyzji należy rozpatrywać mając na uwadze zakres właściwości organów administracji publicznej oraz ich kompetencje. Jeżeli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, nie może też skorzystać z drogi postępowania administracyjnego - oznacza to skutek prawny decyzji nieodwracalny. Taka sytuacja, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w niniejszej sprawie nie miała miejsca ponieważ nie można uznać, że fakt zrealizowania inwestycji stanowi nieodwracalny skutek prawny. Istnieją bowiem przepisy tak procesowego, jak i materialnego prawa administracyjnego, na podstawie których możliwe jest przywrócenie skutków prawnych wywołanych wydaniem przedmiotowej decyzji. Ponadto, nieuprawnionym jest twierdzenie Prezydenta Miasta T., że nieodwracalne skutki związane są z brakiem możliwość uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w związku z upływem pięcioletniego terminu od daty doręczenia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu będącej przedmiotem niniejszego postępowania - zgodnie z art. 145 § l pkt 8 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Przepis ten jednak nie będzie miał zastosowania do wzruszenie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej na podstawie decyzji ustalającej warunki i zabudowy terenu, bowiem w wyniku stwierdzenia nieważności nie następuje ani uchylenie, ani zmiana decyzji. Decyzja o stwierdzeniu nieważności jest decyzją o charakterze deklaratoryjnym, która stwierdza, że akt administracyjnym, jako dotknięty kwalifikowaną wadą prawną jest nieważny od momentu jego wydania i nie mógł wywoływać skutków prawnych. Skoro więc we właściwym postępowaniu nastąpi stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, będzie to podstawą do wszczęcia postępowania sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę na podstawie art. 156 § l 2 Kpa jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, tj. bez decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W takim przypadku nie ma terminu ograniczającego stwierdzenie nieważności decyzji. Na powyższe rozstrzygniecie skargi do Sądu złożył inwestor i Prezydent Miasta T. Pełnomocnik inwestora - spółki S. wniósł o uchylenie decyzji zarzucając organowi niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy powodujące naruszenie art. 7 oraz 77 Kpa. Podniósł także zarzut naruszenia art. 156 § 2 Kpa. W uzasadnieniu skargi podtrzymał swoje stanowisko zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, iż modernizacja stacji została wykonana na podstawie ostatecznych decyzji wydanych po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania administracyjnego. Nadto, wskazał, że sporna inwestycja stanowi nieodwracalny skutek prawny w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Wskazał także, że nie ma podstaw prawnych do nałożenia na spółkę S. obowiązku rozbiórki zmodernizowanej części stacji paliw. Jako błędne uznał stanowisko SKO, iż pozwolenie na budowę zostało wydane bez decyzji ustalającej warunki zabudowy, bowiem w chwili wydania pozwolenia na budowę decyzja taka znajdowała się w obrocie prawnym. Podkreślił ponadto, że inwestycja została pozytywnie uzgodniona przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego, Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zatem nie ma podstaw do twierdzenia, że przedmiotowa decyzja jest dotknięta jedna z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Ponownie nadmienił o istnieniu porozumienia z Miejskim Zarządem Dróg w T. co do przeprowadzenia spornej przebudowy w pasie drogowym [...]. Prezydent Miasta T. w swojej skardze wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. utrzymującej w mocy decyzję tegoż Kolegium stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta T. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Zarzucił naruszenie przepisu art. 156 § l pkt 7 k.p.a. i art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994r. Nr 89, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 156 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu uznał, jako błędne twierdzenie organu, iż w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie kwestionował tego że objęta postępowaniem decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, wyjaśnił, iż wskazywanie na występowanie negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 2 kpa nie oznacza, że podziela on pogląd organu odnośnie istnienia pozytywnej przesłanki stwierdzenia nieważności. Zdaniem skarżącego, nawet gdyby, w ocenie organu, istniała pozytywna przesłanka stwierdzenia nieważności, to istnienie negatywnej przesłanki winno przemawiać za odmową stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto ponownie podkreślił, iż teren jednostki planistycznej na której zlokalizowano inwestycję obejmował obszar o powierzchni 137, 8 ha, natomiast stacja paliw została zlokalizowana na jego małym fragmencie, przy ciągach komunikacyjnych i przewidzianym w planie objeździe do terenów rekreacyjno – sportowych. W związku z powyższym budowę stacji paliw należałoby potraktować jako realizację funkcji uzupełniającej podstawowe przeznaczenie tej jednostki planistycznej jako terenu wypoczynkowego. Decyzja, której nieważność stwierdzono dotyczyła istniejącej już od 1992r. stacji paliw, a teren zajęty przez tę inwestycję po jej modernizacji i rozbudowie w istocie pokrywał się z terenem zajmowanym przez stację przed wykonaniem tego zamierzenia, co potwierdzają znajdujące się w aktach dokumenty. Prezydent Miasta T. wskazał, że podtrzymuje pozostałe argumenty podnoszone we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na obie skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ich o oddalenie. Podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i jednocześnie nie podzieliło zarzutów zawartych w skargach co do naruszenia wskazanych w nich przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznając sprawę ze skargi Gminy Miasta T. postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270; ze zm.) o jej połączeniu ze sprawą ze skargi spółki S. na tę sama decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obie skargi zasługują na uwzględnienie. Za trafny należy bowiem uznać zarzut braku oczywistej sprzeczności decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...]1997 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na modernizacji z rozbudową istniejącej stacji paliw płynnych przy ul. [...] w T. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to sprzeczność mogłaby stanowić podstawę stwierdzenia nieważności tej decyzji. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także treści uzasadnień decyzji obu instancji, prowadzi do wniosku, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) nie poczyniło ustaleń, które pozwalałyby na przyjęcie za uzasadnioną tezy o sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]1997 r. z obowiązującym w tej dacie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie to, że stacja paliw przy ul. [...] w T., zlokalizowana jest na terenie jednostki planistycznej [...]. Z załączonego do akt administracyjnych wyrysu z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta T. nie wynika jednak (nie można się też zorientować), w którym dokładnie miejscu objętym tą jednostką planistyczną położona jest sporna stacja paliw. W sytuacji, w której jednostka planistyczna [...], jak wynika to z wypisu z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta T., obejmuje obszar o powierzchni aż 137,8 ha, koniecznym byłoby wskazanie miejsca położenia stacji. Ma to istotne znaczenie wobec konsekwentnych i stanowczych twierdzeń strony skarżącej co do tego, że sporna stacja położona jest przy ciągach komunikacyjnych ul. [...] i przewidzianym w miejscowym planie objeździe do [...] i terenów rekreacyjno – sportowych. Nie bez znaczenia jest także w tym momencie argument podnoszony przez inwestora co do tego, że rozbudowa istniejącej stacji paliw odbywała się w pasie drogowym [...], na podstawie porozumienia z Miejskim Zarządem Dróg w T., z dnia [...] 1997 r. i że w tym zakresie nie może być sprzeczna z ówczesnym obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w aktach administracyjnych znajduje się pismo Miejskiego Zarządu Dróg w T. z dnia [...]1997 r., w którym wstępnie opiniuje się pozytywnie rozwiązanie "włączeń w pas drogowy ul. [...] z przebudowywanej stacji paliw pod warunkiem poszerzenia jezdni nowego przebiegu ul. [...] do co najmniej 5,0 m na odcinkach jednokierunkowych" (k-12). Powyższe kwestie mają ścisły związek z najistotniejszym problemem występującym w tej sprawie, a nie dostrzeżonym przez organ. Z załączonego do akt administracyjnych wypisu z miejscowego planu ogólnej zagospodarowania przestrzennego miasta T. wynika mianowicie, że dla jednostki planistycznej [...], w której położona jest sporna stacja paliw przewidziano zagospodarowanie terenu w następujący sposób : "Zieleń parkowa – tereny wypoczynkowe dla mieszkańców dzielnicy Jakubskie. Zakaz zabudowy niezgodnej z przeznaczeniem. Należy opracować szczegółowy plan zagospodarowania terenu. Dla zabytkowego fortu obowiązują ustalenia dotyczące ochrony zabytków. Wszelkie zamierzenia inwestycyjne należy uzgadniać z Konserwatorem Zabytków. Przez omawiany teren przeprowadzono objazd jako przedłużenie ul. [...] do [...] i terenów rekreacyjno – sportowych. Teren częściowo położony w bezpośredniej i pośredniej strefie ochrony XIX – wiecznych fortyfikacji oraz w strefie ochrony sylwety Starego Miasta i krajobrazu kulturowego. Zieleń o funkcji klimatycznej stanowiąca jednocześnie wzmocnienie i uzupełnienie "układu przyrodniczo – ekologicznego miasta". Przy tak różnorodnych wskazaniach planu ogólnego co do sposobu zagospodarowania terenu objętego jednostką planistyczną [...], dotyczącą tak dużego obszaru (137, 8 ha), nie znając przy tym usytuowania spornej stacji paliw w tej jednostce planistycznej, można powziąć uzasadnione wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście modernizacja i rozbudowa stacji paliw istniejącej nota bene od 1992 r., a więc wybudowanej na podstawie tego samego planu ogólnego, którego ustalenia są przedmiotem niniejszej sprawy (zatwierdzono go Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr [...] z [...]1986 r., a opublikowano w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. [...], z dnia [...]1986 r.), jest sprzeczna z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta T. Aby tą podstawową dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczność wyjaśnić, koniecznym byłaby zapoznanie się przez organ ze szczegółowym planem zagospodarowania terenu, o konieczności opracowania którego mowa jest wprost w planie ogólnym, a także z materiałami służącymi do jego opracowania. Pomocne w interpretacji zapisów planu ogólnego mogłoby być także zapoznanie się z założeniami do planu oraz z wszelkimi innymi dostępnymi opracowaniami projektów planu szczegółowego i planu ogólnego. W obecnym stanie sprawy nie można, w ocenie Sądu wykluczyć, że rację mają skarżący, wskazując na poszczególne etapy procesu przed inwestycyjnego zakończone pozytywnymi uzgodnieniami odpowiednich organów co do zgodności inwestycji z planem miejscowym i wywodząc także z tego o braku podstaw do unieważnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z dnia [...]1997 r. Na jednym z etapów procesu zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę, wydane zostało przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w T. postanowienia z dnia [...] 1997 r., uzgadniające pozytywnie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu spornej inwestycji, w uzasadnieniu którego znalazło się stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja ma zostać zrealizowana na terenie pracującej stacji paliw P H-U "G." i że działka stacji paliw znajduje się przy ruchliwej trasie komunikacyjnej, na skraju terenu oznaczonego w miejscowym planie ogólnym symbolem [...] Jeżeli tak jest w istocie, to być może jest do pogodzenia koncepcja rozbudowy i modernizacji spornej stacji paliw z zapisami planu miejscowego. Istotnym byłoby wtedy także i to z jednostką planistyczną o jakim przeznaczeniu sporna stacja sąsiaduje. Podkreślić wypada, że zanim organ administracji publicznej zadecyduje o stwierdzeniu nieważności (czyli wyeliminowaniu z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym) jakiejkolwiek decyzji, a zwłaszcza takiej, z którą związana jest wieloletnie istnienie i funkcjonowanie obiektu budowlanego, musi dołożyć wszelkich starań, aby w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wykazać istnienie którejś z przesłanek nieważności. Ponadto mając na uwadze treść art. 133 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", podkreślić należy, że z istoty sadowej kontroli administracji wynika, że Sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt sprawy. Z przedłożonych sądowi akt administracyjnych nie wynika natomiast, aby organ administracji przed wydaniem zaskarżonej decyzji zgromadził materiał dowodowy w sposób nakazany przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 75 i 77. Powyższe skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, a o kosztach zgodnie z art. 200 tej ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów obu skarg dotyczących zaistnienia w warunkach niniejszej sprawy negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności, wynikającej z przepisu art. 156 § 2 kpa in fine, stwierdzić należy, że przesłanka ta nie zachodzi w niniejszej sprawie. Sąd przychyla się do tych poglądów doktryny, z których wynika, że z nieodwracalnością skutków prawnych mamy do czynienia wtedy, gdy brak jest przepisów prawnych, które mogłyby stanowić dla organu administracji podstawę prawną do podjęcia aktów lub czynności mogących cofnąć, znieść lub odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności. Podkreślić jednak należy, że owe nieodwracalne skutki prawne muszą być skutkami bezpośrednimi wadliwej decyzji, odróżnić od nich należy skutki prawne dotyczące nawet tego samego przedmiotu, lecz wywołane późniejszymi decyzjami, czy zdarzeniami prawnymi. Wskazać należy, że jedynym bezpośrednim skutkiem decyzji z dnia [...] 1997 r. było przyzwolenie na ubieganie się o pozwolenie na budowę stacji paliw, a tenże skutek może być odwrócony poprzez stwierdzenie jej nieważności. Ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] 1997 r. zniosłoby więc skutki prawne od dnia jej wydania w niniejszej sprawie administracyjnej. SKO nie miałoby potrzeby dokonywania oceny ewentualnych przyszłych skutków prawnych, jakie zaistnieją w innych, odrębnych od tej sprawach, aczkolwiek dotyczących przedmiotu rozstrzygnięcia decyzją dotkniętą wadą nieważności.